Γιατί είναι η μοίρα της γενιάς

Άνδρα μοι έννεπε, Μούσα, πολύτροοπον ός μάλα πολλά
Πλάχθη, επεί Τροίης ιερόν πτολίεθρον έπερσε
Πολλών δε ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω,
Πολλά δ’ ό γ’ ε΄ν πόντω πάθεν άλγεα όν κατά θυμόν
Αρνύμενος ή ντε ψυχήν και νόστον εταίρων….


Έτσι ο θείος Όμηρος τον τραγουδάει με λύρα
τον δόλιο αυτόν τον μακρινό τον πρόγονο
Εκείνον τον πολύπαθο τον θείο Οδυσσέα
πως τάχα στην πατρίδα του έλεγε ότι θέλει
πίσω να πάει το πλοίο του, κι όλο το πλήρωμά του
όμως εκείνος μάτια μου άλλα είχε στο νού του.
Ήθελε το ταξίδι του τέλος για να μη έχει
μόνο μέσα στην θάλασσα τη σκούρα να γυρίζει
που δεν την τρύγησε ποτέ κανένα ανθρώπου χέρι
που κρύβει μες τα σπλάχνα της ζώα πολλά και φύκια
και τους θαλάσσιους Θεούς μαζί με τις Νηρηίδες
και έχει νησιά αμέτρητα και ύφαλους χιλιάδες
και γύριζε από αγκαλιά σε αγκαλιά Θεαίνων
από της Κίρκης τα φιλιά, στης Καλυψώς την κλίνη
και άλλες πολλές εγνώρισε γυναίκες στα λιμάνια
όμως και μύρια βάσανα τον βρήκαν στην πορεία
απ’ τον Κυκλώπων το νησί μέχρι τους Λαιστρυγόνες
την Σκύλα και την Χάρυβδη και τον ασκό του Αιόλου.
Μα εκείνος δεν σταμάτησε μυαλό δεν είχε βάλει
και όταν στο Θιάκι γύρισε και βρήκε την καλή του
πάλι ταξίδια νοσταλγεί καράβια να αρματώσει
και να αρχινήσει από ‘ξαρχής τον πόντο να γυρίζει
γιατί είναι η μοίρα της γενιάς του γένους των Ελλήνων
τον κόσμο να γυρίζουνε ποτέ να μη στεριώνουν

ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ

Τραγούδια απόψε να ακουστούν τραγούδια του Υμεναίου
Απόψε γάμο έχουμε και κάνουμε το γλέντι
Γλέντι τρανό εστήσαμε παινεύουμε την νύφη
Την νύφη την πανέμορφη που μοιάζει περιστέρα
Που ‘χει για άντρα στο πλευρό το φως του Αποσπερίτη
Ελάτε να γλεντήσουμε τα νιάτα να χαρούμε
Ποτήρια να υψώσουμε να πιούμε στην υγειά μας
Να πιούμε κόκκινο κρασί κόκκινο σαν το αίμα
Στον Διόνυσο να ψάλουμε τραγούδια και τον Λίνο
Στα δάση να χορέψουμε παρέα με τον Πάνα
Τον τραγοπόδαρο θεό και τις ξανθές Δριάδες
Ελάτε βρε τσαχπίνηδες, σύντροφοι του γλεντιού μας
Χορό να πιάσουμε τρανό και κύκλο να πιαστούμε
Να πούμε ύμνους στην χαρά και στην θεά την Μέθη
Ας μείνει έξω σήμερα απ’ την παρέα ο Φοίβος
Ο τροβαδούρος ο Θεός μαζί του και οι Μούσες
Και ο Ορφέας ας κρυφτεί μη τάχα και τον βρούνε
Και τον διαμελίσουνε, οι λαύρες οι Μαινάδες
Και χάσει η λύρα τους σκοπούς χάσει και τα τραγούδια
Εμείς σκοπό δεν το ‘χουμε φρόνημα να τα πιούμε
Θέλουμε να ξεσκάσουμε μαζί με τις νεράιδες
Και με τις νύμφες του βουνού να παίξουμε σουραύλι
Ασκομαντούρες και ζουρνάς στα δάση ν’ αντηχήσουν
Ο Πάνας να αναστηθεί μαζί και οι Σιληνοί του
Κρασί να φέρουν στους ασκούς, κρασί και να χορεύουν
Με τα στραβά τα πόδια τους του τράγου όπου μοιάζουν
Κι αν συναντήσουνε ξανά την Σύριγγα την δόλια
Να μην την κυνηγήσουνε το μύθο να αλλάξουν
Παρά μες την παρέα μας μαζί μας να καθίσει,
Να πει τραγούδια του γλεντιού παινέματα στην νύφη

marinero

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

Για την Αννούλα

Από την Μπούκα ο Νημποριός
Δέκα λεπτά είναι δρόμος
Μα να κοιτώ τα μάτια σου
Δεν φτάνει ένας χρόνος.

Φωτίζουνε τα μάτια σου
Της νύχτας τα σκοτάδια
Και μου γεμίζουνε με φως
Την ζήση μου την άδεια.

Για τον Γιώργο Κίκη

Σπαθί ‘ναι το δοξάρι σου
Άπου τρυπά τον πόνο
Και το τραγούδι βάρσαμο
Παρηγοράς τον κόσμο

Ερωτικές

Στη θάλασσα τη γαλανή
Αφήνω την φωνή μου
Κι αν δε σε κλέψω μια βραδιά
Να χάσω την ψυχή μου

Μικρή μου όταν σε θωρώ
Της θάλασσας πως μοιάζεις
Πότε γαλήνια μου γελάς
Και πότε φουρτουνιάζεις

Στο πέλαγο είμαι μοναχός
Στο πέλαγο αρμενίζω
Κι αν για τα σένανε πονώ
Φως μου δεν σε ορίζω

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Τις νύχτες οι λεύκες νοσταλγούνε τη θάλασσα
άσπρα πανιά στοιχειώνουν τα όνειρα τους
κραξιές γλάρων ταράζουν τον ύπνο τους
ονειρεύονται μελλοντικά ταξίδια και σιωπούν
καμιά φορά ο αέρας χαϊδεύει τα φύλλα τους
κουβαλάει την αρμυρή οσμή της θάλασσας
και την ανάμνηση των παράκτιων φαναριών
τότε λικνίζονται στο ρυθμό της τρικυμίας
ένα ελαφρό θρόισμα φύλων για τους αμύητους
μα για τους Μύστες των ταξιδιών και του πελάγους
μια αναγέννηση οσμών εικόνων και γεύσεων.

Βλέπεις κάποιοι μπορούν να ονειρεύονται μαζί τους

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ

Κάποιο βραδάκι σ’ ένα τεκέ στη Σαλονίκη
Μαζεύτηκαν κάτι τύποι απ’ την Κρήτη
Κι όπως γουργούριζε στην μέση ο ναργιλές
Πιάσανε τις φούμες τις τρελές
Έτσι σιγά – σιγά φτιάχνανε κεφάλι
Γουστάρανε μουσική τον πόνο να τους γιάνει
Φώναξαν τον Απόλλωνα να παίξει λύρα
Και τον τυφλό τον ποιητή απ’ την Μικρά Ασία
Τον Βαμβακάρη καλέσανε και τον Τσιτσάνη
Τον Στράτο την φωνή του για να βάλει
Η Μπέλλου και η Νίνου φτιάνουν παρακάτω
Γλυκό να πάνε τα ζαφείρια κάτω
Κουρδίζει το μπουζούκι ο Ζαμπέτας και φουμάρει
Και κάνει πάσα το μαρκούτσι στον Τσιτσάνη
Κι όπως προχωράει το βραδάκι
Η φαντασία κάνει ταξιδάκι
Ήρθαν παρέα όλοι οι παλιοί ρεμπέτες
Την κοπανίσανε του χάρου οι σερέτες
Και γίνεται αδερφέ μου πατιρντί
Κι οι απέξω ρωτούσανε γιατί
Ανοίγουν οι ουρανοί και βρέχουν άστρα
Κι όλα τα μαύρα ντύνονται στα άσπρα
Κάπου εκεί κοντά κι η Ευτυχία
Στίχους πλέκει για την παλιοκοινωνία
Κι ο Μπαρμπαγιάννης εκεί με τον τζουρά του
Ταξίμι νταλκαδιάρικο βαράει του θανάτου
Να τον μερακλώσει να χορέψει
Άλλες ψυχούλες ζωντανών να μη κλαδέψει
Προχώραγε η νύχτα και ημέρωνε
Οι πετεινοί λαλήσανε ξημέρωνε
Οι μάγκες απ’ την Κρήτη φτιάξανε κεφάλι
Κι οι πόνοι ξεχαστήκανε απ’ την ζάλη
Έ ρε εικόνες που σκαρώνει το ντουμάνι
Αν είναι προυσαλίδικο χαρμάνι
` εικόνες που αφήνουνε τον πόνο έξω
και κάνουν την παλιοζωή να αντέξω

ΔΙΧΩΣ ΤΙΤΛΟ

Παράξενο που είναι εδώ να με κρατάνε
Οι φλόγες οι φωτιές τα δυο σου μάτια
Σαν υπνοβάτης ναυαγός όπως χαμένος
Σε μία θάλασσα καημού σε μιαν ανάσα

Παράξενο που είναι εδώ να με κρατάνε
Φάροι, ταξίδια και νησιά με φώτα άδεια
Το σφύριγμα του αέρα απά στα ξάρτια
Η πρωινή ομίχλη κι η μπουράσκα

Απόψε στην καρδιά μου νηοψία
Ρεσάλτο και κραυγές πνιγμένων
Μαύρες σκιές, θανάτου υποψία
Σβηστά φανάρια μπάρκων γερασμένων

marinero

Μπορείτε να προτείνετε τίτλο.

FLAMENCO

Μια πικρή κραυγή Ανδαλουσίανικη
Κρατάει της καρδούλας μου το τέμπο
Μία κιθάρα κι η φωνή χωρίς μεγάφωνα
Τραγούδι και λυγμός Jorge el Griego
Σε σκέφτομαι με μια κιθάρα στη σιωπή
Κι ένα λυγμό στα στήθη σου τραγούδι
Και ένα στη γλάστρα μαραμένο γιασεμί
Που να θυμίζει της καρδιάς μου το λουλούδι.

marinero