ΟΡΚΟΣ*

Στην Αθήνα μια βραδιά,
στον ιερό το βράχο
ορκίστηκα στον έρωτα,
πίσω να μη ξανάρθω

Γιατί είσαι άστατη πολύ
και με γελάς μικρό μου,
χάνω την ηρεμία μου
χάνω και το μυαλό μου

Κάποιοι σε είδαν να γυρνάς
με έναν πενηντάρη
στη Σαλονίκη μια βραδιά
εκεί κατά Βαρδάρη

Όλα μου τα προφτάσανε,
με κάνανε θηρίο,
φεύγω θα πάω στο Βοριά
και θα με φάει το κρύο

*Λαϊκό τραγούδι

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΝΑΥΑΓΟΙ

Οι σύντροφοι που ξεχαστήκαν
μονάχοι στου Ήλιου το νησί
παρηγοριά μας υστερνή
μας άφησαν τα ονόματά τους.
Έχουν φανάρι συντροφιά. τους.
Γίναν νησάκια, γίναν βράχοι
και μας κοιτάζουν μονάχοι

Η ανάσα του Αιόλου, οι ανέμοι,
το κύμα άγριο τους δέρνει,
χάνονται μες τη φουσκοθαλασσιά,
έχουνε φύκια στα μαλλιά.
Τις νύχτες που ψηλώνει ο αγέρας
και πριν τον ερχομό της μέρας
στενάζουν όπως ο αγέρας

ΝΑΥΤΗΣ

Άφησες στο νησί γυναίκα, γιο και θυγατέρα.
Άραγε, ξέρεις αν τους δεις καμιάν ημέρα;
και πήρες του Οδυσσέα το σκαρί.
Στων οριζόντων την αχλή ζητάς να βρεις
του Καββαδία της γοργόνες,
της Ογυγίας τις θαλάσσιες ανεμώνες
και του Σεφέρη τις θαλασσινές σπηλιές

Ωσάν θεός θαλασσινός ή Τρίτωνας
ξέμεινες στου ωκεανού τα βάθη
άλλη ημέρα πια δεν θα ξανάρθει
που θ’ αντικρίσεις του σπιτιού σου τον καπνό.
«Νόστιμον ήμαρ» και τραγούδια
κι άλλες χαρές, που οι στεριανοί τις ζούνε,
για σένανε ποτέ δεν θε να ρθούνε

Θε να γυρνάς αέναα στα πελάγη
μ’ ένα παλιόσκαρο με σάπιο ένα καράβι

ΘΕΡΙΝΑ ΣΙΝΕΜΑ

………………………..
Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
Μες τα θερινά τα σινεμά
……………………… Λ Κηλαηδόνης



Τα βράδια όταν μένω μόνος
βλέπω ξανά παλιές ταινίες
του Pasolini του Fellini
του Ιταλικού του Cinema

Τα βράδια όταν μένω μόνος
ακούω τα παλιά τραγούδια
όλες αυτές τις μελωδίες
που τις ακούγαμε αγκαλιά

Το καλοκαίρι τα βραδάκια
εμείς οι δυο και η Maniani
μου κράταγες σφιχτά το χέρι
και μας κρατούσε συντροφιά

Τα βράδια όταν μένω μόνος
γυρίζω μέσα στην Αθήνα
απ’ την πλατεία Εξαρχείων
μέχρι της Πλάκας τα στενά

Τα καλοκαιρινά τα βράδια
στα θερινά τα σινεμά
σε ψάχνω απ’ το Cine Paris
μέχρι το Vox και το Ecran

ΤΑΞΙΔΙ

ΤΑΞΙΔΙ

Ξυπνήσανε απόψε
ο μπάρμπα Φώτης*
κι ο Καββαδίας μαρκόνης
μη μου κλαις
γιατί απόψε
θα σε πάω ένα ταξίδι
με ιστορίες
και με θύμησες παλιές

Με μπάρκο ξύλινο
έρμαιο του πελάγου
με των ανέμων
τις πνοές και τις ριπές
σε όρμους μυστικούς
και σε πελάγη
που διαγουμίσαν
Αλτζερίνοι πειρατές
Από την Τύνιδα
μέχρι την Κρήτη
κι από το Γιβραλτάρ
έως του Πόντου τις ακτές
να ζωντανέψουν τα στοιχειά
και οι γοργόνες,
κι οι δράκοι
στις θαλασσινές σπηλιές


* Κόντογλου

ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΟΝ ΚΑΗΜΟ ΣΟΥ

Σου φέρνει ο αέρας

ονόματα και σκιές

ψίθυρος που περνάει

μέσα από τις ιτιές

Σαν δάκρυ που νοτίζει

τις τριανταφυλλιές

θύμησες των ερώτων

και τρυφερές στιγμές

Πονούν οι αναμνήσεις

του έρωτα και κλαις

στοιχειώνουν τις βραδιές

ερωτικές φωνές

Όπως την κάθε νύχτα

σε τρώει ο καημός

έτσι σε πάει απόψε

ταξίδι ο στεναγμός

Τραγούδα τον καημό σου

κάνε καινούρια αρχή

κι ο αναστεναγμός σου

θα γίνει μουσική

ΑΔΥΝΑΜΙΑ

Όλο ξεφεύγει ο Αλδεβαράν* και δεν μπορώ
με τα σπασμένα κάτοπτρα του αστρολάβου μου
στη θάλασσα να τον κατεβάσω

Αλήθεια,
θα καταφέρω στο δύσκολο καιρό να χαράξω την νέα μου πορεία


*Aλδεβαράν αραβική ονομασία του πιο λαμπρού αστέρα στον αστερισμό του Ταύρου