Μια νύχτα

Μια νύχτα - Στίχοι Δημήτριος Προβάδος - Μουσική Βασίλης Βαλαβάνης - Τραγούδι Βασίλης Βαλαβάνης, Αλεξία Μπερίσα

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

Μια νύχτα θα σε ψάξω στις σιωπές

Μια νύχτα θα γυρέψω το κορμί σου

Έτσι όπως θα βγαίνουν το πρωί

Τα βλέφαρα απ’ τον ύπνο της αβύσσου.

Μια νύχτα στο σκοτάδι θα κρυφτώ

Με τις σκιές θα κάνουμε παρέα

Κι όταν θα πέσει μεσονύχτι στις σκεπές

Θα ‘ρθω σαν άνεμος σαν όνειρο κι ιδέα

Μια νύχτα θα ‘ρθω να σ’ αγγίξω τρυφερά

Να σου θυμίσω τις στιγμές του έρωτα μας

Κι άμα θα θυμηθείς τις μέρες τις στιγμές

Θα επιστρέψουνε τα χρόνια τα παλιά μας.

Μια νύχτα δυο στιγμές κι ένα κορμί

Μετέωρο στην άκρη της γαλήνης

Με ένα χάδι τρυφερό κι ένα φιλί

Θα επιστρέψει απ’ τους δρόμους της σελήνης

Θα έρθω μια βραδιά

Θα Έρθω μια Βραδιά - Στίχοι Δημήτριος Προβάδος - Μουσική Βασίλης Βαλαβάνης - Τραγούδι Βασίλης Βαλαβάνης, Θόδωρος Ρούσκας

Θα έρθω μια βραδιά Θεσσαλονίκη

Θα έρθω μια βραδιά Θεσσαλονίκη

γυρίζοντας στα στέκια τα γνωστά

με μια κιθάρα κι ένα μπουζουκάκι

καντάδα να σου κάνω όπως παλιά

Θα πάω να τα πιω μες’ το Καπάνι

θα κάνω μια ζημιά που θ’ ακουστεί

και όταν με συλλάβουν πολισμάνοι

θα πω πως το ‘κανα για σε σκληρή

Γιατί μ’ αφήνεις να υποφέρω

και τον καημό να πνίγω στο πιοτό

Γιατί με κάνεις να σε θέλω

και σημασία δεν μου δίνεις τον φτωχό

ΘΕΛΩ

Θέλω να με ζεστάνεις με δυο χάδια
η Άνοιξη αργεί κι εγώ κρυώνω.

Θέλω να μου φωτίζεις τα σκοτάδια

στην αγκαλιά σου όταν ξαπλώνω

Θέλω να μ αγαπάς και να με θέλεις

να μη μπορείς να ζήσεις μακριά μου.

Θέλω στη μοναξιά να με γυρεύεις

και να αποζητάς την αγκαλιά μου

Θέλω για πάντα το φιλί σου,

την άνοιξη που κρύβει η ματιά σου.

Θέλω να ταξιδεύω στο κορμί σου

κι ας σβήνω μες την αγκαλιά σου

marinero

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Μια μέρα που χε συννεφιά

η βροχή ήταν κοντά

πήρα μια μοβ ομπρέλα

βόλτα βγήκα στην Καστέλα

και κοιτούσα τις κοπέλες

που κρατούσανε ομπρέλες

μα δεν έλεγε να βρέξει

ήλιος κόντευε να φέξει

μαγαζιά με καραμέλες

καφενεία με καρέκλες

γέροι, νέοι τριγυρνούσαν

τις ψιχάλες δε ψηφούσαν

ήταν σιγανή η βροχή

ήτανε και Κυριακή

ο κόσμος δε βιαζότανε

και ας ψιλοβρεχότανε

όμως βρήκα μία κοπέλα

και της δίνω την ομπρέλα

οι ομπρέλες δίναν χρώμα

μα στο λασπωμένο χώμα

κολλούσαν τα παπούτσια μου

βράχηκε και η μπλούζα μου

μα δεν έβρισκα ταξί

πήγα σπίτι μου παπί

πως κρυώνω δε βαστώ

ανεβάζω πυρετό

ασπιρίνες και ζεστά,

γιατροσόφια στη σειρά

γι αυτό πρέπει να προσέχω

την ομπρέλα μου να έχω

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ταξίδι με σκαφίδι μια κιθάρα

σε πέλαγο με ήχους μείζονες,

στου δεκαπεντασύλλαβου το δρόμο.

Aπόψε που θυμάμαι τ όνομά σου,

σκαρώνω ένα τραγούδι

στίγμαΛόγου: "Η κομμώτρια που αυτοκτόνησε κατά λάθος" της Φιλιώ...

στίγμαΛόγου: "Η κομμώτρια που αυτοκτόνησε κατά λάθος" της Φιλιώ...: Τίποτα άλλο δεν έχει η ψυχή σαν πάει στον Άδη, λέει ο Σωκράτης στον Πλατωνικό Φαίδωνα [1] , παρά μόνο την παιδεία της και τα πράγμ...

ΜΟΙΑΖΩ (Μπλουζ)

Σπασμένο καράβι να `μαι πέρα βαθιά
έτσι να `μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι
.................................

Γιάννης Σκαρίμπας

Μοιάζω σκαρί που έχασε τη ρότα

κι αργοσαπίζει ξοφλημένο στο μουράγιο

μάταια μες τον κόσμο περιμένω

μη καπετάνιος, μήτε ναύτης , μήτε μούτσος

δε βρέθηκε να μ ανεβάσει στο καρνάγιο.

Μοιάζω με κείνα τα ξερά τα κυπαρίσια

που ονειρευτήκανε να γίνουνε κατάρτια

που ονειρευτήκανε ταξίδια και λιμάνια

μα δε χαράχτηκε πορεία, μήτε χάρτης

να ταξιδέψουνε, να βγουν απ την αφάνεια.

Κι έτσι μονάχος απομένω και σκουριάζω

ταξίδια πια και μπάρκα δεν προσμένω

κι ας με χτυπά το κύμα, η ριπία, κι ο αγέρας

και η άγρια στα βράχια και στις ξέρες τρικυμία

ακίνητος, γέρος και ξεχασμένος περιμένω