ΚΑΛΩΣ ΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Καλώς τα, τα Χριστούγεννα

με τα λαμπρά φωτάκια

τα παιδικά τα κάλαντα

και τα κουραμπιεδάκια.

Έδωσε κι η Κυβέρνηση

βοήθημα εφέτος,

συνταξιούχοι θα το φαν,

μα κλαίνε. Ανυπερθέτως

πίσω θα τους το πάρουνε,

αυτό και άλλα τόσα,

τα πάντα αυξηθήκανε,

ακόμα και η κότα

έμμεσοι φόροι, ΦΠΑ,

και εισφορές αράδα

δε φτάνουνε τα φράγκα μας

ούτε για φασολάδα.

Πώς θα αντεπεξέλθουμε

και πώς θα κινηθούμε,

δεκάρες θε να δώσουμε

τα κάλαντα αν πούνε,

όσο για δώρα στα παιδιά,

ρούχα και τα τοιαύτα,

άστα να πάνε κατ΄ευχήν

την κάτσαμε τη βάρκα.

Καλώς τα τα Χριστούγεννα

που ήρθανε και φέτος,

ο Άι Βασίλης δε θα ρθει,

μόνο ο Άγιος Πέτρος.

Marinero

ΩΣ ΠΟΤΕ;

Δεν μου μιλάς και δεν περνάς

από το σπιτικό μου

ούτε μια κλήση δεν καλείς

πλέον στο κινητό μου.

Οι φίλες με περιγελούν

θύμα σου έχω γίνει

δεν παίρνεις στο τηλέφωνο

η μοναξιά με πνίγει.

Κουράστηκα να καρτερώ

σε μένα να γυρίσεις

ν΄αφήσεις πια την άλληνε

μ΄αγάπη να με ντύσεις.

Τα έμπλεξες με άλληνε

κι εμένα έχεις ξεχάσει

μα θα στην κάνω τη ζημιά

ο κόσμος να χαλάσει.

Λαϊκότροπον άσμα, όπου εκείνη εκφράζει τον πόνο και την αγωνία της για την επιστροφή του άπιστου, αλλά και την απόφασή της να τον εκδικηθεί, αν δεν γυρίσει πίσω σ΄αυτήν.

Ρυθμός 9/8 (Ζεϊμπέκικος)

Marinero

ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

Ήρθαν ξανά Χριστούγεννα,

το δέντρο στολισμένο,

το σπίτι μέσα φωτεινό,

μ΄απ΄έξω περιμένω.

Να βγεις μικρό μου να σε δω,

να βγεις να σου μιλήσω,

δύο λογάκια να σου πω,

να σε γλυκοφιλήσω.

Μου κάνεις πείσματα πολλά

με την καρδιά μου παίζεις

μα θα σου κάνω και εγώ

και τότε θα υποφέρεις.

Ήρθε και η Πρωτοχρονιά,

τα Φώτα κι ο Αη Γιάννης,

μα εσύ τρελό με τυραννάς,

θέλεις να με πεθάνεις.

Έλα πριν έρθει η Άνοιξη,

πριν ρθουν τα χελιδόνια,

ζευγάρι εμείς να γίνουμε

να λιώσουνε τα χιόνια.

Marinero

Άσμα ερωτικόν, περιπαθές και εορταστικόν άδεται εις ρυθμόν 9/8 (Ζεϊμπέκικος)

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΑΓΑΠΗ

Απόψε μ΄ένα μπαγλαμά

Και μια γιαβάσικη πενιά*,

θα 'ρθω ταξίδι να σε πάρω,

απ΄τους καημούς σου να σε βγάλω

Ταξίδι μ΄ένα τραγουδάκι,

για τις καρδιάς σου το σαράκι,

που καίει όλες τις ζωές

και κάνει στάχτη ό,τι κι αν θες.

Που κάνει στάχτη τις αγάπες

και του μυαλού τις αυταπάτες,

που καίει και δε λογαριάζει,

τον πόνο σου και το μαράζι,

σου αφήνει τη ζωή μισή,

γιατί σου έφυγε αυτή.

Γιατί σου έφυγε και πάει

και πίσω δεν ξαναγυρνάει,

όσο κι αν κλαις και αν ζητάς

το χρόνο πίσω να τον πας,

όσο κι αν κλαις και αν σπαράζεις,

καθόλου δε σε λογαριάζει.

Γι αυτό βγάλε απ΄τη ζωή σου,

αυτή που δεν είναι μαζί σου.

Τράβα ταξίδι, ρίξε΄ το έξω,

τραγούδα τ' άδικο θ΄ αντέξω,

δεν θέλω να γυρίσει πίσω,

καινούρια αγάπη θα ζητήσω.

Marinero

*Γιαβάσικη πενιά = χαμηλότονο παίξιμο, παίξιμο με πάθος
Το τραγούδι μπορεί να παιχτεί σε ρυθμό 2/4 (Χασάπικος)

ΑΙΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΓΑΜΟΝ

Στην Καλαμάτα πήγαινε

να πάρει δυο μαντήλια

την είδε και το τρέλαναν

τα κόκκινά της χείλια.

Ήτο ωραία και ευειδής

σαν τα νερά τα κρύα,

μα είχε ζόρικη μαμά

και έναν αυστηρό μπαμπά.

Την επλησίασε δειλά,

της εξομολογήθη

τον λάβρο του τον έρωτα,

που έκρυβε στα στήθη.

Εκείνη εκοκκίνησε

(ήτο σεμνή η κόρη),

όμως τον επροσκάλεσε

να πάει από το σπίτι,

να την ζητήσει απ΄τους γονείς

γυναίκα να την πάρει

με δόξαν μόνο και τιμήν,

παπά και με στεφάνι.

Τι να κάνει ο νεανίας

(ήτο έρωτας σφοδρός)

πάει με άνθη εις το σπίτι,

στολισμένος σαν γαμβρός,

δεν μπορεί αλλιώς να κάνει.

Του ανοίγει η μητέρα,

και της δίνει τα λουλούδια

τον καθίζουν στο σαλόνι,

(ο πατήρ στον καναπέ

όλο ύφος και τουπέ).

Πες μου νέε μου τον ρωτάει

θα το πάρεις το κορίτσι;

έχει μια μικρή προικούλα,

μα ειν΄κορίτσι από σπίτι.

Δεν γνωρίζει σούρτα – φέρτα,

είναι τίμια πολύ

ξεύρει γαλλικά και πιάνο,

παίζει ολίγον και βιολί.

Στο φαΐ τα καταφέρνει,

στο νοικοκυριό επίσης,

είμαι ευτυχής πολύ

που ήρθες για να τη ζητήσεις.

Όμως πες μου εσύ δουλεύεις;

ποία η δουλειά που κάνεις

θα μπορέσεις να την θρέψεις

ή απ΄την πείνα θα πεθάνει;

μα τι λέτε αγαπητέ μου

είμαι φίνος αρχιτέκτων

χτίζω σπίτια, μεζονέτας,

είμαι κάτοχος και βέσπας.

Αναγάλλιασε ο πατέρας,

δεν κρατιέται απ΄τη χαρά του,

του εκύλισε εν δάκρυ

ενθυμήθη τα δικά του.

Θα σας δώσω την ευχή μου,

του πατρός μου το ρολόι,

το κορίτσι μου σου δίδω

κι ένα κτήμα στο Τατόι.

Συγκινήθηκε η μήτηρ,

η κοπέλα κοκκινίζει

ο πατέρας ξεροβύχει

ο υμέναιος κανονίσθη

και η ημερομηνία,

ανευρέθη εκκλησία

και κουμπάρα μία θεία.

Δίχως να το καταλάβει

ο ήρωας της ιστορίας,

εδεσμέυθη δια βίου

και απέκτησεν συμβία.

Marinero

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΑΙΣΙΟΝ ΤΕΛΟΣ

Ήτο ημέρα ΄με λιακάδα,

μια χαρμόσυνος ημέρα,

όπου έπαιζαν βιολιά,

και λαλούσε η φλογέρα.

Ήτο η φύσις με λουλούδια

και τα σπίτια χαμηλά

(μα είχε ολίγα τα μυαλά)

η μικρή η κορασίς,

που έπαιζε μ ένα τόπι,

δεν επήρε σοβαρά

έναν σάτυρο και γέρο

που την πήρε στο κατόπι.

Την εστρίμωξεν ο γέρον

εις τον τοίχον μιαν ημέραν

κι η μικρή η κορασίς,

ανεφώνησεν “μητέρα”

ούτος ο κακός ο γέρον

θέλει απ΄εμέ αγάπην,

(δεν πηγαίνει στον γιατρό

να του γράψει κάνα χάπι).

Βγήκε η μήτηρ εις την θύραν

μόλις ήκουσεν φωνάς

και κραδαίνουσα το πλάστην,

(έξαλλη ωσάν μαινάς)

όρμησεν έξω εις τας ρίμας

κράζουσα “παλιάνθρωπε,

άφησε τας κορασίδας

και δεν είναι δι εσέ

και δια τα δικά σου δόντια,

εσύ θέλεις σιτεμένη

και καμία ζωντοχήρα

κι όχι τούτα τα μικρά

που χουν τα μισά σου χρόνια”.

Εφοβήθηκεν ο γέρον

μα εσκέφθη και τα λόγια

κι αποφάσισεν να εύρη

μια εις τα δικά του χρόνια.

Γλυκοκοίταξε την γραία

(ήτο στα δικά του έτη)

αγοράζει δακτυλίδι

κάνουν αύθις μουχαμπέτι.

Κι έτσι γλύτωσε η κόρη

από την κακήν στιγμήν

κι εσυνέχισεν με τόπι

να τρεχοβολά η τρελή.

Marinero

ΕΙΠΑ ΘΑ ΦΥΓΩ

Είπα θα φύγω

πρωία με πλοίο,

δεν θα γυρίσω

οπίσω ξανά.

Θα φύγω τελείως,

μη γίνω γελοίος,

αφού σ΄ερωτεύθην

μικρή μου Νανά.

Marinero

Κι ένα στιχούργημα με φιλοπαίγμονα διάθεση.