ΧΟΡΟΣ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ

Παλεύει η αγάπη να ξεφύγει απ΄ το σκοτάδι,

το φως παλεύει να ξεφύγει απ΄ την αχλή

κι εσύ κρατάς ακόμα την ψυχή σου

που όλο χορεύει στη νύχτα μοναχή.

Κρατάς στα χέρια το δοξάρι κι η καρδιά σου,

όλο ζητά τα τέλια της βροχής,

σκοπό να παίξει που δεν έπαιξε κανένας

κι ούτε ακούστηκε ποτέ του στη σιωπή.

Το σήμερα κρατά στην αγκαλιά του,

το αύριο μη του ξεφύγει και φανεί

και μείνει μοναχό στην ερημιά του,

δίχως τραγούδι ή σκοπό, δίχως φωνή.

Παλεύει η αγάπη να ξεφύγει απ΄ το σκοτάδι,

το φως παλεύει να ξεφύγει απ΄ την αχλή

κι εσύ κρατάς ακόμα την ψυχή σου

που όλο χορεύει στη νύχτα μοναχή.

Marinero

Έμπνευση της στιγμής που περιγράφει τον μάταιο(;) αγώνα εξανθρωπισμού

ΑΠΟΨΕ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ

Απόψε σε περίμενα να έρθεις

στο στέκι το παλιό μας, το γνωστό,

μα εσύ κρατάς το πείσμα κι ας μην έχεις

μια στάλα δίκιο και ας ξέρεις το σωστό.

Κρατάς γινάτι κι όλο πόζα μου μιλάς

μια έρχεσαι, μια φεύγεις, πού το πας;

Απόψε σε περίμενα να έρθεις

σαν πρώτα στα φιλιά μας τα καυτά,

μα εσύ τραβάς αντίθετα απ΄ τον δρόμο

του έρωτά μας και στο χωρισμό το πας.

Κρατάς γινάτι κι όλο πόζα μου μιλάς

μια έρχεσαι, μια φεύγεις, πού το πας;

Απόψε σε περίμενα του κάκου

ζευγάρια μου κρατούνε συντροφιά

κι εσύ φευγάτη/ος είσαι απ την ζωή μου

φαρμάκι η απουσία σου στην καρδιά

Κρατάς γινάτι κι όλο πόζα μου μιλάς

μια έρχεσαι, μια φεύγεις, πού το πας;

Marinero

Τραγούδι ερωτικό, μοναξιάς και εγκατάλειψης, όπου ο παρατημένος ή η παρατημένη τραγουδάει τον καημό του/της.

ΑΣΤΑΤΗ

Μες τους καπνούς σ΄ αναζητώ

και μέσα στο ποτήρι,

αναζητώ τα μάτια σου

και το χαμόγελό σου.

Μα μένει μόνο ο καπνός

και το βαρύ ντουμάνι,

μένει μονάχα το ποτό

να ζαλιστώ, να φύγω.

Γιατί πατάς τους όρκους σου

και άστατα γυρίζεις

κι εγώ απομένω μοναχός

με δίχως παρηγόρια.

Να βρω ζητώ παρηγοριά

μες του καπνού τη ζάλη,

μήπως και βρω παρηγοριά

με τα βαριά τσιγάρα.

Ψεύτικα ήταν τα φιλιά,

ψεύτικα και τα χάδια,

οι όρκοι και τα δάκρυα,

πως τάχα μ΄ αγαπούσες.

Γιατί πατάς τους όρκους σου

και άστατα γυρίζεις

κι εγώ απομένω μοναχός

με δίχως παρηγόρια.

Marinero

Τραγούδι νταλκαδιάρικο όπου ο παρατημένος από την άστατη εραστής πνίγει το παράπονό του στο πιοτό και τα βαριά τσιγάρα, όμως αυτή άστατη όπως είναι δεν του δίνει σημασία και εξακολουθεί το βιολί της.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΧΑΜΟ

Για ποιο ταξίδι ξεκινάς μ΄ ενάντιο καιρό;

για ποια στεριά, για ποιο νησί, μες τον ωκεανό;

για πού τραβάς μικρή καρδιά, στο κύμα, στην αντάρα,

για πού τραβάς και τι ζητάς με ποια κρυφή λαχτάρα;

τι σκέφτεσαι όταν περνάς τις άγριες συμπληγάδες,

ποια όνειρα και ποιους σκοπούς; σε καρτερούν φονιάδες.

Φεύγεις κι έχεις στην πλώρη σου του δειλινού τ΄ αστέρι

δεν έχεις πρίμο τον καιρό, κόντρα έχεις τ΄ αγέρι.

Φεύγεις κι ο χάρτης δεν χωρά τη θάλασσα που πλέεις,

φεύγεις και κι ο φάρος δεν φωτά, την ξέρα δεν κατέχεις.

Σε καρτερούνε κίνδυνοι και δράκοι και γοργόνες

κι οι Λαιστρυγόνες καρτερούν μετρώντας τους αιώνες.

Όλοι αυτοί σε καρτερούν και θέλουν τη ζωή σου,

όλοι μαζί προσμένουνε ν΄ αρπάξουν την ψυχή σου.

Μα εσύ παιδί μου πού τραβάς όρτσα μες τους βοριάδες,

στην καταιγίδα που λυσσά, στις φοβερές σπιλιάδες;

ταξίδι φεύγεις στον χαμό, σαν από τόξο βέλος,

δεν θα βρεις άκρη και στεριά δεν έχει ο πόντος τέλος.

Μα μην ακούς τα λόγια μου, που ο φόβος ξεστομίζει,

εσύ θα βγεις απ΄ το κακό, την τύχη σου θα ορίζεις.

Marinero

Στο στιχούργημα αυτό εκφράζεται η αγωνία, ο φόβος και η λαχτάρα του γονιού, όταν το παιδί του φεύγει για να κατακτήσει τον κόσμο με την νεανική του ορμή, χωρίς να λαμβάνει υπ΄ όψι τις παραινέσεις και τις συμβουλές του, αλλά στο τέλος ξέρει πως τα ταξίδια και οι περιπέτειες είναι για τους νέους.

ΑΝΑΜΟΝΗ

Σε περιμένω με το φως

και με το πρώτο δάκρυ,

που φεύγει από το σύννεφο

στου ουρανού την άκρη.

Σε περιμένω την αυγή

όταν ξυπνά ο ήλιος,

όταν ξυπνάνε τα πουλιά

κι εγώ νικώ τον ύπνο.

Σε περιμένω αστραπή

και μπόρα του χειμώνα,

σε περιμένω Άνοιξη

σαν κάμπου ανεμώνα.

Σε περιμένω ν΄ αφεθώ

στη μουσική του αγέρα

και τα μεγάλα μάτια σου

να φέξουν μου τη μέρα.

Marinero

Τραγούδι που περιγράφει την αναμονή εκείνης ή εκείνου ως διαδικασία όχι αγωνίας αλλά χαράς και γλυκιάς προσμονής.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Τις νύχτες ονειρεύομαι φεγγάρια,

τις μέρες σε ζητώ μέσα στο φως,

αέναη αναζήτηση τα βράδια,

το όνομά σου φωνάζω συνεχώς.

Σ' αναζητώ στην έρημη την πόλη,

όταν σκοτάδι πέφτει στις σκεπές,

όταν από τους δρόμους λείπουν όλοι

και οι σκιές των δένδρων μένουν μοναχές.

Σ΄ αναζητώ στην άκρη των ονείρων,

στην μουσική του ανέμου σε ζητώ,

όταν του Πάνα το σουραύλι ψιθυρίζει,

σε αναζητώ και στα σκοτάδια τριγυρνώ.

Μικρή νεράϊδα, των ονείρων συντροφιά μου,

στα παραμύθια τα παλιά σε αναζητώ,

απόψε πάλι λείπεις απ΄ τα όνειρά μου

και γω πάλι κι απόψε σε ζητώ.

Marinero

* Αναζήτηση ιδανικού ονείρου, ιδανικού συντρόφου, χαμένου έρωτα, ή αναζήτηση σκοπού;

ένα είναι σίγουρο. Ο νυχτερινός διαβάτης αναζητά αυτό που θα τον γεμίσει, χωρίς να το προσδιορίζει, αφήνοντας τον αναγνώστη να προσαρμόσει στην αναζήτηση το δικό του αντικείμενο.

ΠΡΩΪΝΟΣ ΠΟΘΟΣ

Όμορφη που είσαι το πρωΐ

σαν βγαίνεις απ΄ τον ύπνο,

όπως ο ήλιος την αυγή

προβάλει από τον λόφο,

ή όπως δαμασκηνό σπαθί

προβάλει απ΄το θηκάρι

και λάμπει στο ξεπρόβγαλμα.

Έτσι γλυκιά μου λάμπεις

και είναι τα λυτά μαλλιά

του πόθου μου σημαία,

που τυραννάει μου το νου,

μου τυραννάει το σώμα

και θέλω μέσα σου να μπω

κι εκεί να μείνω πάντα.

Marinero