ΘΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ

Της αμαρτίας το στρατί

το πήρες ένα βράδυ

και τράβηξες για του χαμού

το εύκολο μονοπάτι.

Έφυγες απ΄ το σπίτι μας

και πας για το χαμό σου,

ξένα κρεβάτια σε κρατούν

και το κορμί σου έχουν,

ξένοι που γεύονται φιλιά

απ΄ το γλυκό σου στόμα.

Άφησες την αγάπη μου

στην άκρη, στα σκουπίδια

και τράβηξες να βρεις χαρά

σε ξένες αγκαλιές.

Μα θα ρθει κάποτε η στιγμή

πικρά να μετανιώσεις

και να ζητάς συγχώρεση

και πίσω να γυρίσεις.

Όμως θα είναι πια αργά,

άλλη θα βρω αγάπη

και θα απομείνεις μοναχή

να κλαις μετανιωμένη.

Marinero

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Της θάλασσας με πνίγει ο καημός

τις νύχτες όταν μένω μοναχός μου,

όταν τα βράδια αγριεύει ο καιρός

και βλέπω τη μορφή σου στο ποτό μου.

Λέω δεν μπορεί, θα έρθει μια στιγμή,

που θα βρεθούμε αγκαλιά στο περιγιάλι.

Λέω δεν μπορεί, θα έρθει μια στιγμή,

να σμίξουμε κι οι δυο μας πάλι.

Της νύχτες περιμένω να φανείς,

να ρθεις σαν αστραπή να με φωτίσεις

κι ύστερα φύγε πάλι κι ας χαθείς,

αφού αρνήσαι την ζωή μου να γεμίσεις

Marinero

ΕΝΑΣ ΓΕΡΟ ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Στο καφενείο το μικρό στην παραλία

ήρθε μια νύχτα σκοτεινή, μια νύχτα κρύα,

ένα γερόντιο μαραμένο και κακόπαθο,

με το σαλβάρι του σκισμένα το κακόρικο.

Φορούσε στο λευκό κεφάλι του κασκέτο

παράγγειλε του καφετζή “καφέ σκέτο”.

Κάθισε μόνος στη γωνιά του αμίλητος,

κοίταζε μοναχά τη θάλασσα ανήσυχος.

Βαρύς καιρός, φουρτούνα, καταιγίδα,

τα μπάρκα στου θανάτου την παγίδα.

Σκεπτόταν τα ταξίδια του τα αλλοτινά,

στη Μαύρη Θάλασσα, στο Αιγαίο, στα νησιά,

στην Μπαρμπαριά και στις Βαλεαρίδες,

στις Αιολίδες νήσους και στις μακρινές Εβρίδες.

Την Κίρκη αναθιβάλει και τη Ναυσικά,

πίσω γυρνά στα χρόνια του τα νεανικά.

Θυμάται τη Σεράχ, τη Μισιρλού,

μα το μυαλό του τρέχει και αλλού.

Ξάφνου η όψη σκοτεινιάζει του και σπάει,

με τους παλιούς συντροφοναύτες να μπαρκάρει

θέλει και πάλι, τι κι αν πέρασαν τα χρόνια,

της θάλασσας η αγάπη μένει αιώνια.

Αιώνιος ναύτης και θαλασσοπόρος μένει,

η θάλασσα μοναδική του αγαπημένη.

Marinero

ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ 3

Πικρό πουλί της ξενιτιάς

και των σκληρών ανέμων,

της τρικυμίας αδελφέ,

κυμάτων καβαλάρη,

θαλασσοπούλι μου μικρό,

λουλούδι της αυλής μου.

Πότε θε να ρθει ο καιρός

που πίσω θα γυρίσεις,

στης μάνας σου την αγκαλιά,

στο ταπεινό σου σπίτι,

που καρτερούν το γυρισμό

μαζί και μια κοπέλα

που κατεβαίνει στο γιαλό,

στο κλάμα βουτηγμένη

και περιμένει την στιγμή

και καρτερά την ώρα,

που θα ρθεις πάλι στο νησί

να την γλυκοφιλήσεις,

στην αγκαλιά σου να κρυφτεί,

γυναίκα, σύντροφός σου.

Marinero

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ...

Βγαίνει σεργιάνι ένας Θεός

απ΄το βαθύ σκοτάδι

και πλημμυρίζει από φως

το βράδυ κι απ΄ αγάπη.

Βγαίνει σεργιάνι και γελά

κι αναγαλλιάζει η φύση,

αναγαλλιάζουν τα δεντρά

και Άνοιξη μυρίζει.

Βγαίνει σεργιάνι ένας Θεός

κι η μέρα ξημερώνει,

απ΄το ψηλό-ψηλό βουνί

το άσπρο χιόνι λειώνει.

Βγαίνει σεργιάνι ο Έρωτας

κι οι κορασιές γελούνε,

κόκκινα βάφει μάγουλα

κι οι νέοι τραγουδούνε.

Γιατί είναι ο Έρωτας Θεός

κι ως βγαίνει στο σεργιάνι,

κανένας άνθρωπος θνητός

να φύγει του δεν φτάνει.

Marinero

ΑΝΟΙΞΗ

Όπως η Άνοιξη στην πόλη

μπαίνει μαζί με χελιδόνια,

έτσι κι ο έρωτας σημαίνει

με τα λουλούδια και τ΄ αηδόνια.

Έτσι κι ο γιος της Αφροδίτης

ζυγώνει με την Πασχαλιά

και κοκκινίζει όπως το αίμα,

λουλούδια, μάγουλα, παιδιά.

Της Άνοιξης χορεύουν τ΄ άστρα

κι η θάλασσα αναριγά

και τα κορίτσια στα αγόρια,

γυρεύουν όρκους και φιλιά.

Λόγος Θεός κι Έρωτας Πόθος,

Θεοί, Ημίθεοι, θνητοί,

Ίμερους γεύονται, Υμεναίους ψάλουν,

η Άνοιξη κυριαρχεί.

Marinero

Στιχούργημα - αίνος στον Θεό των πάντων τον Έρωτα.

ΑΠΟΨΕ

Απόψε μοσχοβόλησε,

το σπίτι και ο κόσμος

γέμισε ανθούς πορτοκαλιάς,

και μ΄ άρωμα βιολέτας.

Είναι που ήρθε η Άνοιξη

κι η Πασχαλιά με τ΄ άνθη

και η λαμπρή Ανάσταση

να σώσει τους ανθρώπους.

Marinero