“ΜΑΡΤΥΣ ΜΟΥ Ο ΘΕΟΣ” Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ

Χθες βράδυ (6/5/2017) στο θέατρο “ΑΥΛΑΙΑ” παρακολούθησα την παράσταση του μονόλογου του Μάκη Τσίτα “ΜΑΡΤΥΣ ΜΟΥ Ο ΘΕΟΣ” σε σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη και ερμηνεία του Ιωσήφ Ιωσηφίδη.

Πρόκειται για την ιστορία ενός προδομένου από συγγενείς και φίλους, με κλονισμένη υγεία, άνεργου ανθρώπου, του Χρυσοβαλάντη, που μας διηγείται την ιστορία του προσπαθώντας να κρατηθεί από κάπου, μέσα από τους πανηγυρισμούς για την ανάληψη από την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Μια προσπάθεια του πρωταγωνιστή της ιστορίας που μεταπηδά από το κωμικό στοιχείο στο δραματικό, ώσπου στο τέλος προδίδεται από τον ίδιο του τον εαυτό και καταρρέει.

Χάρηκα την εξαιρετική ερμηνεία του Ιωσήφ Ιωσηφίδη, ο οποίος δημιουργεί επί σκηνής τον χαρακτήρα του έργου, με σεβασμό και άρτια τεχνική. Μια ερμηνεία που κατάφερε να καλύψει τις λίγες αδυναμίες του κειμένου και να καθηλώσει το κοινό του, κερδίζοντας στο τέλος τα δευτερόλεπτα σιωπής που δημιουργούν οι ωραίες ερμηνείες και το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού στη συνέχεια.

Για την ιστορία να αναφέρουμε τους συντελεστές της παράστασης:

Κείμενο – Δραματουργική επεξεργασία: Μάκης Τσίτας
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μυρτώ Αθανασοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Καραγιάννη, Λίνα Παγώνη

Δημήτριος Σ. Προβάδος

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΣΙΝΗ-ΖΑΧΟΥ

Χθες βράδυ -Παρασκευή 5/5/2017- άλλη μια έκθεση ζωγραφικής της Μαρίας Κοσίνη – Ζάχου, έκλεισε τα φώτα της αφήνοντας στον χώρο του Παρθεναγωγείου το άρωμα και την συγκίνηση από την δουλειά της Καλλιτέχνιδος. Η αναδρομική έκθεση των έργων της Μαρίας, ταξίδι μέσα στο χρόνο, της τεχνικές και την ευαισθησία της, μας χάρισε εικόνες τοπίων, προσωπογραφιών και αντικειμένων που μέσα από τον χρωστήρα της μας ταξίδεψαν. Καρέκλες-πρόσωπα με στάσεις ζωής. Παράθυρα ορθάνοιχτα ή κλειστά με την πατίνα του χρόνου και την τεχνική της εικαστικού να μεταμορφώνονται σε οδοί επικοινωνίας της ματιάς με το εσωτερικό των σπιτιών και την απουσία των κατοίκων τους. Οι τοίχοι -η νέα δουλειά της Μαρίας- που κρύβουν, αλλά ωστόσο ανασαίνουν την ζεστασιά των ανθρώπων που περιβάλλουν, άρτιοι, ή πληγωμένοι με τις μαχαιριές του πανδαμάτορα χρόνου και την συνέχεια στον χώρο.

Εξαιρετική τεχνική, φρέσκια ματιά και παθιασμένη ηρεμία χαρακτηρίζουν τη δουλειά της Μαρίας. Η γνώση των χρωμάτων και χειρισμού του χρωστήρα ή της σπάτουλας, κάνουν τη δουλειά της ενδιαφέρουσα, αξέχαστη και σημαντική.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το τρίπτυχο με τον γαλάζιο τοίχο που μετατρέπεται σε τετράπτυχο, αφού η αλληλουχία των εικόνων απ την φθορά του χρόνου πέφτει στο πάτωμα, μετατρέποντας το έργο σε εγκατάσταση.

Δημήτριος Σ. Προβάδος

dprovados@yahoo.gr

ΜΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Μια καληνύχτα θα σου πω

κι ύστερα φύγε,

όπως σκιά όταν νυχτώνει

κι η σιωπή

αφήνει μόνο τις ανάσες

να μιλήσουν,

ύστερα φύγε και μην έρθεις

το πρωΐ.

Είναι τα λόγια περιττά

και η σιωπή μας

λέει περισσότερα με στόματα

κλειστά.

Μένει μονάχα ένα χνάρι

από το χάδι

και λίγο κόκκινο στο στόμα

απ΄ τα φιλιά.

Μια καληνύχτα θα σου πω

κι ύστερα χάσου,

μέσα στου χρόνου τη ροή

και το κενό,

άφησε μόνο λίγο αέρα

απ΄ την πνοή σου

και το σημάδι του κορμιού σου

στο κενό.

Marinero

Ο ΟΛΙΓΑΡΧΗΣ

Απ΄ την Ρωσία έφτασα

Πόντιος δηλωμένος,

φίλος του Πούτιν κολλητός

μάγκας και ματσωμένος.

Ξενοδοχείο αγόρασα,

τον τιμημένο ΠΑΟΚ,

Πρόεδρος είμαι ισχυρός

κι ό,τι γουστάρω κάνω.

Αγόρασα του λιμανιού

το ένα δέκατο πέμπτο,

και την ΣΕΚΑΠ αγόρασα

και τον “Λαμπράκη” φερ τον.

Θα γίνω και πολιτικός,

όταν θα μάθω γλώσσα,

μα μέχρι τότε φίλοι μου,

ας κάνω και την κλώσα.

Έχω όμως άποψη τρανή

για Τσίπρα, Μητσοτάκη,

τον πρώτο τον ακολουθώ,

ο άλλος ειν΄ γατάκι.

Ο πρώτος μου εχάρισε,

λεφτά με το τσουβάλι,

γι αυτό κι εγώ τον βοηθώ

την εξουσία να πάρει.

Ο δεύτερος που μου κολλάει

και όλο με στριμώχνει,

πρωθυπουργία δεν θα δει,

ο χρόνος του τελειώνει.

Γιατί ολιγάρχης είμαι εγώ,

δεν είναι διόλου αστείο

κι αν δεν με πιστεύετε,

ρωτήστε και τον θείο,

αυτόν που τώρα κυβερνά

την πρώην Σοβιετία,

κι έχει τα ρούβλια με ουρά,

έχει και εξουσία.

Γι αυτό και με ξαμόλησε

σε τούτη την Ελλάδα,

που ο λαός της κάνει κρα

για λίγη φασολάδα.

Είναι ευκαιρία τώρα δα

που τα λεφτά τελειώνουν

να αγοράσω μπιρ-παρά

όλη τη Βόρεια Ελλάδα.

Κι ας τους χαζούς του ΣΥΡΙΖΑ

να λεν για επενδύσεις,

θα ρθει κι αυτών η ώρα τους,

όταν θα χω γενεί τρανός,

μήτε στο δρόμο θα τους δεις

μήτε θα απαντήσεις.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1936

Την πρώτη Μάη έφυγες

την πρώτη Μάη εχάθεις

και χάθηκε η Άνοιξη,

χάθηκαν τα λουλούδια

κι έμεινε μόνο ένας λεκές

στης Άνοιξης το βλέμμα,

κόκκινος απ΄ το αίμα σου

κι από τις παπαρούνες.

Marinero

ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ

Χθες βράδυ αναμετρήθηκα με μένα,

και σκέφτηκα αυτά που χουν περάσει,

αγάπες και καημοί του παρελθόντος,

που πέρασαν και με χουνε διδάξει.

Όμως αυτά που γίναν δεν αλλάζουν,

τα περασμένα, μένουν περασμένα,

έχουν περάσει μέρες, μήνες, χρόνια

κι εγώ συνήθισα χωρίς εσένα.

Δεν με αγγίζουν πια τα δάκρυά σου

κι η μεταμέλειά σου δεν μ αγγίζει,

ούτε και το στερνό σου γράμμα φτάνει,

για να σου δείξω λίγη καλοσύνη.

Έχω περάσει σ άλλη φάση, άλλη αγάπη,

τώρα περνώ τις μέρες μου ωραία,

δεν θέλω τίποτα ν ακούσω από σένα,

και σβήνω μονοκοντυλιά τα περασμένα.

Marinero

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Περνάς τις ώρες μοναχή σου και ζητάς,

τα χρόνια τα παλιά σου να γυρίσουν

ζητάς εκείνες τις λαχτάρες της καρδιάς

και τα όνειρά σου πριν τα λησμονήσουν

και τα ξεχάσουν οι αγάπες οι παλιές.

Κοιτάς φωτογραφίες που ο καιρός

έχει από χρόνια τώρα ξεθωριάσει

και πρόσωπα που αφήσαν χαρακιά

και στην καρδιά σου άσβηστο σημάδι.

Περνάς τις ώρες μοναχή σου και ζητάς,

φιλιά και όρκους και λόγια ξεχασμένα.

Κρατάς σφιχτά τις αναμνήσεις της χαράς,

που σε κρατούν δεμένη με τα περασμένα

και όλο ματώνεις της πληγής τη χαρακιά.

Marinero

* Μπορεί να αλλάξει και σε πρώτο πρόσωπο