ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΝΑΜΟΝΗ

Στην Έλενα μου

Απόψε η νύχτα θα κρατήσει

ανάσες και ψιθύρους εραστών

και λαμπερής ματιάς τους φάρους

να δείχνουνε το δρόμο της Αγάπης.

Απόψε η Κύπριδα θ αφήσει

τα πέπλα της στου Αδώνιδος την κλίνη,

και μες το φως η Θεία μορφή της

θα καταλάμψει τους αιθέρες.

Σ αυτή τη Θεία νύχτα ας ερχόσουν

και στη δική μου κλίνη να χαρίσεις

την ομορφιά σου ολόγυμνη στο βλέμμα

που άλλο δεν κάνει παρά να προσμένει.

Έλα ως Θεά και ως Γυναίκα,

στην νύχτα που προσμένει τα αστέρια

από τα δυο σου μάτια να φωτίσουν

και να διαλύσουν το μέσα μου σκοτάδι.

Marinero

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

*“Η σκέψη της ομορφιάς της αγάπης μου

είναι ανατολή

που φωτίζει τον ουρανό”

 ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Προσμένω τον ήλιο

στην κορυφή του Αρδηττού.

Βουνό ο πόθος μου,

στης μορφής της τη θύμηση.

Της Ηούς το χαμόγελο

και τα ρόδα της μέρας,

που επελαύνει αδυσώπητη

πληγώνουν τη σκέψη και την καρδιά μου.

Πρόβαλε Ήλιε, της μέρας Θεέ,

να φωτίσεις το δρόμο

που θα πάρει η αγάπη μου

για να γυρίσει σε εμένα.

Marinero

*Erza Pound/ Noel Stork

“Ερωτική Ποίηση από την Αίγυπτο”

Εκδόσεις Ερατώ.

IV Τρίτη στροφή σελ. 40

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Στα μονοπάτια του γιαλού διαβαίνω

και γράφω τ όνομά σου με χαλίκια.

Αφήνω χνάρια και σημάδια απά στην άμμο,

για να με βρεις και πάλι αν με ζητήσεις.

Για να με βρεις, να ζωντανέψουν οι στιγμές

κι ο έρωτάς να αναστηθεί, να ζωντανέψει.

Στα μονοπάτια της νυχτιάς γυρίζω

και γράφω τ όνομά σου με αστέρια.

Φωτίζω, (φάρος που γυρίζει εκεί στον πόντο)

της θάλασσας τη μαύρη ράχη μη λαθέψεις.

Για να με βρεις, να ζωντανέψουν οι στιγμές

κι ο έρωτάς να αναστηθεί, να ζωντανέψει.

Όπως μετέωρο φωτεινό κι όπως φεγγάρι,

φωτίζει η θύμησή σου και πηγαίνω,

ξανά στην άκρη της μικρής στεριάς μας

κι ανάβω φρυκτωρίες τα φιλιά μας

Για να με βρεις, να ζωντανέψουν οι στιγμές

κι ο έρωτάς να αναστηθεί, να ζωντανέψει.

Marinero

ΘΑ ΜΑΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ;

Θα μας θυμούνται άραγε μετά από χρόνια,

ή η σιωπή θα σκεπάσει το όνομά μας;

θα ακούγεται ο απόηχος του γέλιου μας,

του αναστεναγμού μας το σημάδι στην καρδιά,

ή ξεχασμένοι θα απομείνουμε όπως ζήσαμε,

μικροί κι ασήμαντοι κουβαλητές ονείρων;

Marinero.

ΑΠΟΨΕ ΗΡΘΑΝ

Απόψε ήρθαν στ όνειρό μου

όλες οι αγάπες που μ αφήσαν,

ήρθαν να μου θυμίσουν τις στιγμές μας

τα πάθη που δεν πρόλαβαν και σβήσαν.

Απόψε τα φαντάσματα μου,

γύρισαν ξανά ζητώντας σώμα,

ήρθαν να με γεμίσουν αναμνήσεις

κι εγώ στριφογυρνώ στο άδειο στρώμα.

Απόψε γύρισαν οι αναμνήσεις

και μου ζητούν σώμα να ζήσουν.

Ήρθαν και πλημμυρίσαν το μυαλό μου,

κι εγώ αφήνω να με κατακτήσουν.

Δεσμώτης είμαι της αγάπης,

στον Καύκασο των αισθημάτων

και των χαμένων μου ερώτων,

των ακατάκτητων σωμάτων.

Marinero

ΘΡΗΝΟΣ

Λάδι θα ρίξω στο γιαλό

απ του Άγιου το καντήλι,

να γαληνέψει η θάλασσα

για να γυρίσεις στη στεριά,

να δω εσένα π αγαπώ

και να φιλήσω μια βραδιά

τα ολόγλυκα σου χείλη.

Κι αν η στεριά είναι μικρή

κι η θάλασσα μεγάλη,

βάρκα θα κάνω το κορμί

και τα χεράκια μου κουπιά,

γοργόνα γίνομαι ή ξωθιά,

να βγω στο πέλαγο βαθιά,

να σ ανταμώσω πάλι.

Κι αν ίσως δεν σε ξαναβρώ

κι η μοίρα μας χωρίσει,

κύμα θα γίνω στο γιαλό,

πότε σα φλοίσβος ή βουητό,

για σένανε να τραγουδώ,

όπως τα βράχια θα χτυπώ,

η αγάπη μας μη σβήσει.

Marinero

ΚΑΡΑΒΙ Θ ΑΡΜΑΤΩΣΩ

Καράβι θ αρματώσω μια βραδιά,

με του Τσιτσάνη την πενιά,

μ ένα μπουζούκι και τζουρά,

μ ούριους ανέμους.

Καράβι θ αρματώσω μια βραδιά,

για να σε πάρω μακριά,

μέσα στα ήσυχα νερά,

σ όρμους χαμένους.

Καράβι θ αρματώσω μια βραδιά,

με της αγάπης τα φιλιά,

θα αναστήσω μια νυχτιά,

πόθους κρυμμένους.

Καράβι θ αρματώσω

μικρή μου ομορφονιά

να ρθω να σ ανταμώσω

να φύγουμε μακριά.

Marinero