“...ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ...”*

...Και Ιστορία οι παρέες. Έτσι αναφέρει ένα τραγούδι του Δ. Σαββόπουλου, κι έτσι ακριβώς συνέβη τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου στην μικρή μας πόλη την Έδεσσα.

Δυο παρέες με πείσμα, με κέφι και υψηλό καλλιτεχνικό κριτήριο μας έδωσαν απλόχερα την τέχνη και το κέφι τους και κέρδισαν ένα δύσκολο στοίχημα και κέρδισαν το χειροκρότημα και την αναγνώριση τουλάχιστον του κοινού που προσήλθε τις τρεις αυτές μέρες στο Θερινό Θέατρο της Γαβαλιώτισσας και απήλαυσε την μεν πρώτη ημέρα (Παρασκευή 21/6/2019) την καταληκτική συναυλία του Εαρινού Φεστιβάλ της Έδεσσα με το έργο των Μ. Θεοδωράκη και Οδ. Ελύτη “Άξιον Εστί” και τις δυο παραστάσεις (Παρασκευή 28 και Σάββατο 29/6/2019) της Θεατρικής Ομάδας του Συλλόγου Καρκινοπαθών Έδεσσα με το έργο του Ι. Καμπανέλλη “Το Μεγάλο μας Τσίρκο”.

Δυο ερασιτεχνικές καλλιτεχνικές ομάδες, δυο παραστάσεις, δυο επιτυχίες που ανέβασαν τον πήχη των από εδώ και πέρα εκδηλώσεων πολύ ψηλά, και κατέδειξαν ότι, με την απαραίτητη βοήθεια από φορείς και παράγοντες της πόλης μας, μπορούμε να έχουμε υψηλής ποιότητας πολιτιστικές παραγωγές που ανεβάζουν το επίπεδο των ακροατών ή θεατών τους, αλλά και της πόλης γενικότερα. Δυο πολιτιστικές εκδηλώσεις που κατέδειξαν την απουσία κατάλληλων χώρων για την πραγμάτωσή τους. Εκτός από το Θέατρο της Γαβαλιώτισσας η πόλη ΣΤΕΡΕΙΤΑΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ κατάλληλων χώρων για θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές και μουσικές συναυλίες. Η υπάρχουσα αίθουσα της Περιφέρειας χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη καταλληλότητας γι αυτούς τους σκοπούς, το κτίριο του Μ. Αλεξάνδρου (όποτε και αν τελειώσει) είναι μικρό, όπως και το θεατράκι στο Βαρόσι επίσης.

Ίσως είναι μια ευκαιρία για τη νέα Δημοτική Αρχή και το νέο Δημοτικό Συμβούλιο να δουν θετικά και με αποφασιστικότητα το θέμα. Αλλά ας αναφερθούμε τις δυο εκδηλώσεις που προαναφέραμε.

Η συναυλία της Δημοτικής χορωδίας Έδεσσας με τη διεύθυνση του μαέστρου της Μ. Κασσάρα και την συνεπικουρία της Χορωδίας της Κατερίνης και της παιδικής χορωδίας της Κοζάνης, με τα μουσικά σχήματα της Κατερίνης, της Κοζάνης και του Δημοτικού Ωδείου Έδεσσας, με σολίστες το βαρύτονο Ε. Μαυρίδη, λαϊκό τραγουδιστή τον Κ. Πρατσινάκη και αφηγητή τον γράφοντα, χάρισαν στο μουσικόφιλο κοινό που προσήλθε στο θέατρο μια βραδιά μουσικής πανδαισίας και υψηλής ποιητικής τέχνης με τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη και τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Μια βραδιά που θα μείνει αξέχαστη στο κοινό της και που απέδειξε τις δυνατότητες των ανθρώπων της Έδεσσας για δημιουργία ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

Οι δυο βραδιές των παραστάσεων της Θεατρικής Ομάδας του Συλλόγου Καρκινοπαθών Έδεσσας, εκτός από τον φιλανθρωπικό σκοπό τους, απέδειξαν ότι η αγάπη για τον συνάνθρωπο συνδυασμένη με την αγάπη στην Τέχνη, δίνει αποτελέσματα αξιόλογα και υψηλού επιπέδου. Δεν θα μας απασχολήσει το κείμενο του Ι. Καμπανέλλη σ αυτό το σημείωμα. Θα αναφερθούμε στα υποκριτικά ταλέντα των ηθοποιών συντελεστών, στην εξαιρετική μουσική επένδυση της δράσης από τον Κ. Κουτσοκώστα και στην ερμηνεία των τραγουδιών της παράστασης και βεβαίως στην εμπνευσμένη καθοδήγηση της σκηνοθέτιδος της παράστασης Ηρώς Γεωργίου.

Όλος ο θίασος απέδωσε καταπληκτικά. Κάποιες βεβαίως ερμηνείες ξεχώρισαν με την αρτιότητά τους και κέρδισαν το θερμό χειροκρότημα του κοινού. Όμως μιλάμε για ερασιτεχνική ομάδα και ως τέτοια θα την αντιμετωπίσουμε. Γι αυτό δεν θα αναφερθούμε σε επιμέρους ερμηνείες. Όλοι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και μας κέρδισαν, μας παρέσυραν, μας συγκίνησαν, μας ενθουσίασαν. Εκτός από το χειροκρότημα και τα εύγε μας, τους χρωστάμε και την ευγνωμοσύνη μας γι αυτό που μας πρόφεραν.

Και για να μην τελειώσει το σημείωμα μόνο με διθυραμβικές κριτικές, να σημειώσουμε την αδιαφορία του κοινού της Έδεσσας σε εκδηλώσεις που χρειάζονται τη στήριξη του. Πρέπει οι Δημοτικοί Άρχοντες να δουν με περισσότερο ενδιαφέρον τα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης μας, ναι, αλλά πρέπει και το Εδεσσαϊκό κοινό να στηρίζει τις προσπάθειες των πολιτιστικών ομάδων της πόλης του. Δεν νοείται δωρεάν είσοδος ή εισιτήριο για φιλανθρωπικό σκοπό και μικρή προσέλευση κοινού. Σε χώρο που χωρά περισσότερους από 2500 ανθρώπους να παρευρίσκονται 1500 άτομα.

Αν είχαμε κάποια “φίρμα” στη Γαβαλιώτισσα είμαι σίγουρος ότι το θέατρο θα ήταν ασφυκτικά γεμάτο

*Διονύσης Σαββόπουλος

Δημήτριος Σ. Προβάδος

dprovados@yahoo.gr

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΝΑΜΟΝΗ

Στην Έλενα μου

Απόψε η νύχτα θα κρατήσει

ανάσες και ψιθύρους εραστών

και λαμπερής ματιάς τους φάρους

να δείχνουνε το δρόμο της Αγάπης.

Απόψε η Κύπριδα θ αφήσει

τα πέπλα της στου Αδώνιδος την κλίνη,

και μες το φως η Θεία μορφή της

θα καταλάμψει τους αιθέρες.

Σ αυτή τη Θεία νύχτα ας ερχόσουν

και στη δική μου κλίνη να χαρίσεις

την ομορφιά σου ολόγυμνη στο βλέμμα

που άλλο δεν κάνει παρά να προσμένει.

Έλα ως Θεά και ως Γυναίκα,

στην νύχτα που προσμένει τα αστέρια

από τα δυο σου μάτια να φωτίσουν

και να διαλύσουν το μέσα μου σκοτάδι.

Marinero

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

*“Η σκέψη της ομορφιάς της αγάπης μου

είναι ανατολή

που φωτίζει τον ουρανό”

 ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Προσμένω τον ήλιο

στην κορυφή του Αρδηττού.

Βουνό ο πόθος μου,

στης μορφής της τη θύμηση.

Της Ηούς το χαμόγελο

και τα ρόδα της μέρας,

που επελαύνει αδυσώπητη

πληγώνουν τη σκέψη και την καρδιά μου.

Πρόβαλε Ήλιε, της μέρας Θεέ,

να φωτίσεις το δρόμο

που θα πάρει η αγάπη μου

για να γυρίσει σε εμένα.

Marinero

*Erza Pound/ Noel Stork

“Ερωτική Ποίηση από την Αίγυπτο”

Εκδόσεις Ερατώ.

IV Τρίτη στροφή σελ. 40

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Στα μονοπάτια του γιαλού διαβαίνω

και γράφω τ όνομά σου με χαλίκια.

Αφήνω χνάρια και σημάδια απά στην άμμο,

για να με βρεις και πάλι αν με ζητήσεις.

Για να με βρεις, να ζωντανέψουν οι στιγμές

κι ο έρωτάς να αναστηθεί, να ζωντανέψει.

Στα μονοπάτια της νυχτιάς γυρίζω

και γράφω τ όνομά σου με αστέρια.

Φωτίζω, (φάρος που γυρίζει εκεί στον πόντο)

της θάλασσας τη μαύρη ράχη μη λαθέψεις.

Για να με βρεις, να ζωντανέψουν οι στιγμές

κι ο έρωτάς να αναστηθεί, να ζωντανέψει.

Όπως μετέωρο φωτεινό κι όπως φεγγάρι,

φωτίζει η θύμησή σου και πηγαίνω,

ξανά στην άκρη της μικρής στεριάς μας

κι ανάβω φρυκτωρίες τα φιλιά μας

Για να με βρεις, να ζωντανέψουν οι στιγμές

κι ο έρωτάς να αναστηθεί, να ζωντανέψει.

Marinero

ΘΑ ΜΑΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ;

Θα μας θυμούνται άραγε μετά από χρόνια,

ή η σιωπή θα σκεπάσει το όνομά μας;

θα ακούγεται ο απόηχος του γέλιου μας,

του αναστεναγμού μας το σημάδι στην καρδιά,

ή ξεχασμένοι θα απομείνουμε όπως ζήσαμε,

μικροί κι ασήμαντοι κουβαλητές ονείρων;

Marinero.

ΑΠΟΨΕ ΗΡΘΑΝ

Απόψε ήρθαν στ όνειρό μου

όλες οι αγάπες που μ αφήσαν,

ήρθαν να μου θυμίσουν τις στιγμές μας

τα πάθη που δεν πρόλαβαν και σβήσαν.

Απόψε τα φαντάσματα μου,

γύρισαν ξανά ζητώντας σώμα,

ήρθαν να με γεμίσουν αναμνήσεις

κι εγώ στριφογυρνώ στο άδειο στρώμα.

Απόψε γύρισαν οι αναμνήσεις

και μου ζητούν σώμα να ζήσουν.

Ήρθαν και πλημμυρίσαν το μυαλό μου,

κι εγώ αφήνω να με κατακτήσουν.

Δεσμώτης είμαι της αγάπης,

στον Καύκασο των αισθημάτων

και των χαμένων μου ερώτων,

των ακατάκτητων σωμάτων.

Marinero

ΘΡΗΝΟΣ

Λάδι θα ρίξω στο γιαλό

απ του Άγιου το καντήλι,

να γαληνέψει η θάλασσα

για να γυρίσεις στη στεριά,

να δω εσένα π αγαπώ

και να φιλήσω μια βραδιά

τα ολόγλυκα σου χείλη.

Κι αν η στεριά είναι μικρή

κι η θάλασσα μεγάλη,

βάρκα θα κάνω το κορμί

και τα χεράκια μου κουπιά,

γοργόνα γίνομαι ή ξωθιά,

να βγω στο πέλαγο βαθιά,

να σ ανταμώσω πάλι.

Κι αν ίσως δεν σε ξαναβρώ

κι η μοίρα μας χωρίσει,

κύμα θα γίνω στο γιαλό,

πότε σα φλοίσβος ή βουητό,

για σένανε να τραγουδώ,

όπως τα βράχια θα χτυπώ,

η αγάπη μας μη σβήσει.

Marinero