ΣΤΙΣ ΜΑΧΩΜΕΝΕΣ ΚΟΥΡΔΙΣΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

Φεύγεις

κι αφήνεις το παιδί στη γριά μάνα,

ζώνεσαι τ΄ άρματα, τραβάς για το χαμό.

Χωρίς Πατρίδα, καταδίκη στους αιώνες,

να μένεις μοναχά με τους αγώνες

και έρμαιο στα παιγνίδια ισχυρών.

Ίσως ποτέ πίσω δεν θα γυρίσεις

και το παιδί σου να μείνει ορφανό,

έτσι το διάλεξε η ανάποδη σου μοίρα

και του Λαού σου το άδικο παρόν.

Όμως εσύ πιστή στην ουτοπία

και στην ελπίδα της Πατρίδας που ζητάς

φεύγεις και ας ξέρεις την αλήθεια

πως τη ζωή σου ίσως άδικα χαλάς.

Όχι δεν είναι άδικος ο αγώνας

και η θυσία της ζωής σου στο βωμό

της πληγωμένης, προδομένης σου Πατρίδας.

Άδικος είναι ο Τούρκος, ο εχθρός

και ο αδιάφορος ο κόσμος ο ισχυρός.

Marinero

ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Απόψε λέω να γράψω ένα τραγούδι,

με στίχους που θα λένε για αγάπες

και για ανθρώπους που τους άφησαν ξωπίσω,

έτσι όπως τρέχαν βιαστικές στο χρόνο,

για να προλάβουν να ζήσουν πριν πεθάνουν

στο αργοκύλισμα του χρόνου που αφήνει

μονάχα ερείπια, πληγές και αναμνήσεις.

Απόψε λέω να γράψω τα στιχάκια

και μουσική θα βάλω την ημέρα,

για να ναι φωτεινή έτσι όπως πρέπει

σε έρωτες που αφήσανε σημάδια

απάνω στις καρδιές που κατακτήσαν.

Marinero

ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΝΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Ίσως σε πάρει ο αγέρας

και το τραγούδι της σιωπής

όπως περνά μέσα απ τα φύλλα,

μα δεν τ ακούει όμως κανείς.

Ίσως σε φέρει το φεγγάρι,

από το δρόμο που χαράζει

πάνω στης θάλασσας την πλάτη

τις νύχτες του καλοκαιριού.

Ίσως να μείνεις, ή να φύγεις

όπως το φύλλο που το σέρνει

ο άνεμος όταν σφυρίζει

και φέρνει άγρια βροχή.

Όμως αν φύγεις ή αν μείνεις,

εγώ εδώ θα περιμένω

να ρθεις καράβι στο λιμάνι,

ή όπως τραίνο στο σταθμό.

Θα μείνω εδώ με τα τραγούδια

που σ άρεσαν σαν ακουγόταν

από το φύλλωμα των δέντρων

ή απ του φλοίσβου τη βοή.

Θα μείνω να σε περιμένω.

Marinero

ΦΥΓΗ *

Για πού τραβάς αλήθεια ξημερώματα,

με το τραγούδι σαν τσιγάρο που τελειώνει

και την κιθάρα ξεχασμένη στη γωνιά;

δεν θα την πάρεις στο ταξίδι;

με τι θα συνοδεύεις τα τραγούδια σου,

τον σκοτεινό βαρκάρη να μαυλίσεις

και να γλυτώσεις του θανάτου θήραμα;

φεύγεις κι αφήνεις τα τραγούδια

χωρίς φωνή, χωρίς ψυχή και σώμα,

σκιές, που άναυδες γυρίζουν

στις σκοτεινιάς τα μέρη ζαλισμένες,

κι αναζητούν αίμα και σώμα για να ζήσουν.

Φεύγεις...

*Στον Λαυρέντη που τόσο άδικα έφυγε.

10/9/2019

Marinero

ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΣ

Γεμίζει η νύχτα με φωτιές

φωνή του Μητροπάνου,

“σε μία στοίβα καλαμιές...”,

βαρύ ζεϊμπέκικο η πενιά,

μάτια χαμηλωμένα,

μες τις στροφές χέρια ανοιχτά,

στου στεναγμού την αγκαλιά,

τον πόνο που χεις στην καρδιά

κρατάς μόνο για σένα

κι εγώ μικρός ακολουθώ

τη μοίρα που σ ορίζει,

χτυπώ τα χέρια στο σκοπό

για να ξορκίσω το κακό

και λεύτερος να σηκωθείς,

όπως αϊτός να πεταχτείς,

από τη γη που σε κρατά,

στα ουράνια να πετάξεις,

και το Θεό να φτάσεις.

Marinero;

ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Φεγγάρι, μισοφέγγαρο, καράβι,

ταξίδι σ έναν άναστρο ουρανό.

Φουρτούνα στα σύννεφα μανιάζει,

μα αυτό αγέρωχο πλέει στον ουρανό.

Φεγγάρι, μισοφέγγαρο, καράβι,

έτσι όπως πλέεις και περνάς ωκεανούς,

από το σπίτι αν περάσεις της αγάπης,

άσε ως θυμίαμα φιλιά και στεναγμούς,

που δίνουνε τις νύχτες των ερώτων,

ερωτευμένοι φαύνοι, ερωτιδείς

και των ανθρώπων τα τραγούδια τα θλιμμένα,

που γράφτηκαν για την αγάπη της στιγμής.

Εκείνης της στιγμής που ενωθήκαν,

σε φίλημα βαθύ ενωτικό, δυο χείλη

και δυο σώματα που αφήσαν,

όπως τραγούδι, στεναγμό ερωτικό

Marinero

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Το μυστικό που θα σου πω

να μην το πεις μικρό μου,

ούτε σ αυτόν τον ουρανό,

ούτε και στο φεγγάρι,

τι είναι ζηλότυπος πολύ

και το φεγγάρι σβήσει

και σβήσει και τ αστέρια του

απ την πολύ τη ζήλια,

ρίξει βροχή και κεραυνούς

και κάψει την αγάπη.

Να μην το πεις και μαθευτεί

και οι Θεοί θυμώσουν,

γιατί Ισόθεοι εμείς θα γίνουμε

κι εκείνοι θα χάσουνε τη δόξα τους

και την αθανασία, όταν ο Θείος 'Έρωτας

αγγίξει τις καρδιές μας.

Marinero