ΣΤΙΣ ΜΠΑΡΜΠΟΥΤΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ

Μες της Μπαρμπούτας τα στενά

και δίπλα στο ποτάμι

Εβραιοπούλα αγάπησα

ο ύπνος δεν με πιάνει

Άννα την ονομάζουνε

έχει δυο μάτια μαύρα

έβαλε στην καρδούλα μου

του έρωτα τη λάβρα.

Μες της Μπαρμπούτας τα στενά

στα χαμηλά σπιτάκια

Βεργιωτοπούλα αγάπησα

με λιώνουν τα μεράκια

Μια μέρα την Οβριακή

θα πέσω στο ποτάμι

να κάψω την καρδούλα της

ύπνος να μη την πιάνει

Εγώ της λέω σε αγαπώ

κι εκείνη δεν με θέλει,

κι αν πονάει η καρδούλα μου

καθόλου δεν τη μέλει

Marinero

ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ

Στην Έδεσσα και στο Βαρόσι

όταν χιονίσει και το στρώσει,

θα ‘έρθω στο σπίτι σου απ’ έξω

και μες το χιόνι θα χορέψω.

Για να σου κάψω την καρδιά

μικρή πανέμορφη κυρά,

ως έκαψες και τη δική μου

και δεν με βλέπει το τσαρδί μου.

Έχεις δυο μαύρα μάτια πλάνα,

σαν Σπανιόλα, σαν τσιγγάνα

κι όπου την ρίξεις τη ματιά

παίρνουνε οι καρδιές φωτιά.

Μικρή καμωματού, γλυκιά,

μου άναψες άσβηστη φωτιά,

θα έρθω νύχτα να σε κλέψω

ή  στον Κάρανο* θα πέσω.

Marinero

Κάρανος: Ο μεγάλος καταρράκτης της Έδεσσας

ΘΑ ΕΡΘΩ

Σαν βουρκωμένο σύννεφο

Και σαν πικρός αγέρας,

Στο πέρασμα της μέρας

Θα έρθω μια βραδιά,

Για να σου φέρω θύμησες

Και χρόνια περασμένα

Που ζω χωρίς εσένα

Με άδεια αγκαλιά.

Είναι ο χρόνος μια πληγή

Που χαίνει και πονάει

Τις νύχτες και ζητάει

Παρηγοριάς φιλί.

Marinero

ΑΠΟΨΕ (ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ)

Απόψε θα βγουν κάποιες σκιές

σεργιάνι στο φεγγαρόφωτο.

Ίσως φαντάσματα να βγουν

από τις μέρες της ευτυχίας.

Θα κρατούν ίχνη από χαμόγελα

και ξεχασμένα φιλιά εραστών.

Θα κρατούν τα τραγούδια

των νυχτερινών εξομολογήσεων

και τις μουσικές των εικόνων

ενός κόσμου που διάβηκε.

Απόψε θα βγουν οι αναμνήσεις

εκείνων των στιγμών που πέρασαν

κι αφήσαν τα σημάδια τους

στην καρδιά μας και το μυαλό.

Marinero

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

Γράφει απόψε η βροχή

στα τζάμια τ όνομά σου

κι ύστερα σβήνεται αργά,

όπως κυλούν σταγόνες.

Μαύρος απόψε ο ουρανός

και η ψυχή μου μαύρη,

καθώς ήρθε στη μνήμη μου

το υστερνό σου αντίο.

Βρέχει κι η πόλη σκοτεινή,

που οι αστραπές φωτίζουν

μοιάζει φθαρμένο ενσταντανέ

παλιάς φωτογραφίας.

Ένα σκυλί που αλυχτά

και κλαίει μες τη νύχτα,

η θύμηση του έρωτα,

όπου μας είχε κάψει.

Marinero

ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΑΕΣΤΡΟ ΚΑΛΑΜΠΟΡΤΖΟ *

Μαέστρο την ορχήστρα σου

καλά να ετοιμάσεις,

τα χάλκινα, τα έγχορδα

και όλα τα κρουστά,

γιατί σαν βγούνε στη σκηνή

και ακουστούν οι νότες,

οι μελωδίες τέλειες,

να είναι, δίχως φάλτσα

και δίχως στοναρίσματα

για να ευχαριστηθούμε.

Είναι Θεά η Μουσική

που θάλπει την καρδιά μας

κι ευφραίνει μας την ακοή

και διώχνει μας τις έγνοιες.

Γι αυτό κι εσύ Μαέστρο μου

κι εσείς οι Μουσικοί του,

νάστε προσεκτικοί πολύ,

να μη σας φύγουν νότες,

γιατί το ζαρζαβατικό

σαν σύννεφο θα πέσει.

Marinero

*  Κατά την διάλεκτο των Ρόμα, είναι ο άσχετος, αυτός που δεν σχετίζεται με αυτό που κάνει.