ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΑΡΚΑ

 

Καθόμουνα και κοίταζα

μια βάρκα ποδισμένη.

Λικνίζονταν χαρούμενη

που πόρτο είχε πιάσει.

Ξαπόσταινε απ’ της θάλασσας

την άγρια τρικυμία, ξεκούραζε

το σώμα της, κυματοχτυπημένο,

που χαίρονταν φιλήματα

και χάδια που τις έδινε

το ήσυχο το κύμα.

Τη ζήλεψα την τύχη της

και την καλή της μοίρα,

να ξαποσταίνει σ’ αγκαλιά,

όλο φιλιά και χάδια,

που εμένα το κορμάκι μου

αναπαμό δεν βρίσκει.

 

Marinero

 

 

ΑΠΟΘΕΩΣΗ

 

Αύριο η μέρα θ’ αργήσει να ‘ρθει.

Είναι γιατί θα απομείνει θαυμάζοντας

το ανοιχτό λουλούδι του κάκτου

που άνθισε απόψε τη νύχτα.

 

Marinero

ΡΕΚΒΙΕΜ

 

Στο μικρό καφενεδάκι,

με καφέ και με ουζάκι,

της στεριάς οι πεταλίδες

διηγούνται ιστορίες,

για τους ναύτες που έχουν φύγει

για το αγύριστο ταξίδι

και θυμούνται τα παλιά τους,

μα όχι τα ονόματά τους

για δεν έχουν στον πάτο,

μήτε μνήμα, μήτε τάφο

ποιος κεράκι να ανάψει;

Ψυχοσάββατο να κλάψει;

Που περάσανε τα χρόνια,

με λιακάδες και με χιόνια,

ξεχαστήκαν στους καιρούς,

από ξένους και δικούς

κι απομείναν ξεχασμένοι,

και κανείς δεν τους προσμένει.

 

Marinero

ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ

Σαν γείρει ο ήλιος θα ξανάρθω,

ίσως πιο μαυρισμένος λόγω θέρους

κι απέ θ’ αφήσω να πέσουν απ’ τις τσέπες μου,

ηλιαχτίδες και όστρακα ανάμικτα με σταγόνες

από τ’ απόνερα μιας βάρκας που διέσχιζε το μπουγάζι

και το χτενάκι που χτένιζε τα γένια του Ποσειδώνα.

Μπορεί και ψήγματα χρυσής άμμου,

από την παραλία του καλοκαιριάτικου έρωτά μας.

Marinero