Είναι η αγάπη
μια βαθιά αναπνοή
πριν μες της θάλασσας
τα βάθη βουτήξεις.
Είναι η αγάπη,
σαν το κύμα που περνά
και δεν αφήνει
το κενό να σε τυλίξει.
Αχ η αγάπη
που κρατά τη ζωή,
σαν φυλαχτό, το χάρο αποτρέπει.
Αχ η αγάπη
όταν δίνει φιλί,
όλα τα άσχημα, τα μαύρα, ανατρέπει.
Marinero
Καθόμουνα και κοίταζα
μια βάρκα ποδισμένη.
Λικνίζονταν χαρούμενη
που πόρτο είχε πιάσει.
Ξαπόσταινε απ’ της θάλασσας
την άγρια τρικυμία, ξεκούραζε
το σώμα της, κυματοχτυπημένο,
που χαίρονταν φιλήματα
και χάδια που τις έδινε
το ήσυχο το κύμα.
Τη ζήλεψα την τύχη της
και την καλή της μοίρα,
να ξαποσταίνει σ’ αγκαλιά,
όλο φιλιά και χάδια,
που εμένα το κορμάκι μου
αναπαμό δεν βρίσκει.
Marinero
Αύριο η μέρα θ’ αργήσει να ‘ρθει.
Είναι γιατί θα απομείνει θαυμάζοντας
το ανοιχτό λουλούδι του κάκτου
που άνθισε απόψε τη νύχτα.
Marinero
Στο μικρό καφενεδάκι,
με καφέ και με ουζάκι,
της στεριάς οι πεταλίδες
διηγούνται ιστορίες,
για τους ναύτες που έχουν φύγει
για το αγύριστο ταξίδι
και θυμούνται τα παλιά τους,
μα όχι τα ονόματά τους
για δεν έχουν στον πάτο,
μήτε μνήμα, μήτε τάφο
ποιος κεράκι να ανάψει;
Ψυχοσάββατο να κλάψει;
Που περάσανε τα χρόνια,
με λιακάδες και με χιόνια,
ξεχαστήκαν στους καιρούς,
από ξένους και δικούς
κι απομείναν ξεχασμένοι,
και κανείς δεν τους προσμένει.
Marinero
