Τι να σου τάξω
Να σε φέρω στην Πατρίδα
Ελευθεριά, ωραία κόρη;
Τι τάχα θα σε φέρει
Εδώ στη γη μου;
Θεά που λείπεις
Χρόνια τώρα.
Να τάξω πλούτη,
Να τάξω τζοβαΐρια,
Τάχα να τάξω
Υφάσματα και δώρα;
Σπονδές θα κάνω,
Στο όνομά σου.
Όχι σπονδές κρασί,
Μα αίμα.
Όχι απαρχές σε σπόρους
Μα με σάρκα,
Για να γυρίσεις
Πάλι εδώ στη χώρα
Και να χαθεί
Τούρκου το πόδι
απ’ τη γη σου.
Marinero
Με τη σιωπή, με τη σιγή,
Την άκρα ησυχία,
ήρθε μια νύχτα ξαστεριάς
ένα μικρό καράβι
που έφερε μηνύματα
από το Μεσολόγγι.
Ότι τελειώσαν οι τροφές,
τελειώσανε τα βόλια,
τέλειωσε κι η υπομονή
των πολιορκημένων
κι αποφασίστηκε έξοδος
από το καλυβάκι.
Μπροστά με τα γυμνά σπαθιά,
στο τέλος με τα βόλια,
στη μέση γυναικόπαιδα,
χυθήκαν με αντρεία
και άνοιξαν δρόμο ανάμεσα,
στο τούρκικο λεφούσι.
Χαθήκανε πάρα πολλοί,
μα γλύτωσαν καμπόσοι
και πήγαν με τους αδελφούς
τους λεύτερους αντάμα
κι εκδικηθήκαν την Τουρκιά
για την πικρή Πατρίδα.
Marinero
