ΚΑΤΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

 

Στη μνήμη του Ν. Καββαδία

 

Κάτι καράβια που περάσαν το μπουγάζι

κι αφήσαν χαρακιά μ’ απόνερα στον κόλπο

δίνουνε στίγμα και πορεία προς το Νότο

και μια καπνιά που η τσιμινιέρα τους ξερνάει.

 

Σινιάλο κι αρχικά του πλοιοκτήτη

και συριγμοί (μακρείς, βραχείς) για τις κινήσεις

μου πες πως την στεριά θα την αφήσεις

και πως για πάντα στη θάλασσα θα ζήσεις.

 

Μικρές γοργόνες και πουτάνες στα λιμάνια

και νταβατζήδες που έχουνε θολό το μάτι

σε ξεκουράζει της κουκέτας το ραχάτι

είναι μοναχά βράδια, οι βάρδιες σου, που ειν’ άδεια.

 

Κάτι καράβια, κάτι ναύτες στα μουράγια,

κάτι γυναίκες σαν σκαριά που είναι σάπια

 

Marinero

 

ΠΡΟΣΤΑΞΕ Η ΝΥΧΤΑ

 

 

Πρόσταξε η νύχτα

τ’ αστέρια να κρυφτούνε

και το φεγγάρι να μη βγει στον ουρανό,

γιατί πονούσε,

δεν της έκανες τη χάρη

να 'ρθεις ξανά

απ’ το δικό μου το στενό.

 

Πρόσταξε η θάλασσα

το κύμα να σωπάσει,

μη λέει τραγούδια

ο φλοίσβος στην ακτή,

γιατί λυπάται

που με αφήνεις μοναχό μου

και με πληγώνεις

άστατη μικρή.

 

Μόνος γυρνώ,

μονάχος τραγουδάω,

κάνω τραγούδι

της αγάπης την πληγή

κι αν δε μου ρίχνεις μια ματιά

σε συγχωράω

και ας με χάσει η μάνα μου

σκληρή

 

Marinero

ΦΩΝΑΞΕ ΜΕ ΕΡΩΤΑ

 

 

Θα σου προσφέρω δυο λουλούδια

απ’ των ονείρων τις απάτητες κορφές,

θα σου προσφέρω ένα δάκρυ

από των ποταμών τις μυστικές νεροσυρμές.

Κι αν ίσως δε θυμάσαι τ’ όνομα μου,

φώναξε με έρωτα κι εγώ θ’ ακούσω.

 

Marinero