Τη θάλασσα αγάπα την
κι όταν μπουρινιασμένη
χτυπάει βράχους και στεριά,
μπεντένια και καράβια,
γιατί φέρνει το γιόκα σου
που είναι ξενιτεμένος.
Μα αν δεν στον φέρει,
αλλά κρατά μαζί με το καράβι
και το κορμί του το ακριβό,
αγάπα την γιατί είναι,
κρεβάτι του παντοτινό.
Τον κρύβει μες τα σπλάχνα
και γλυκονανουρίζει τον
και σου τον κανακεύει.
Marinero
…Κι εγώ σε πήρα απ’ το χέρι
κι είπα θα πάμε στο φεγγάρι,
μα πριν προλάβω να σε πάω
ήρθε εκείνο στο λευκό μας μαξιλάρι
Marinero
Σκιά που τριγυρίζει στα σοκάκια
και φοβερίζει τις αδύναμες γριές,
γίνεσαι σύννεφο περαστικό,
όπως αγέρας σηκώνεις κουρνιαχτό.
Βαρδάρης που φυσά στη Σαλονίκη
και σκίζει τις αφίσες στα στενά,
πώς να σε πιάσω να πάψεις να γυρίζεις,
να σε κρατήσω στις ζωής μου τα στερνά;
πικρός καημός, πικρό τραγούδι
που τραγουδάνε ναυαγοί θαλασσινοί.
η πίκρα του καφέ πάνω στα χείλη
κι αργεί να ξημερώσει η Κυριακή.
Μικρό παιδί σε πήρε ο στεναγμός,
μικρή ζωή, τι δύσκολος καιρός
Marinero
