Ένα καράβι ξαπλωμένο στην ακτή,
από καιρό με το δεξί πλευρό του,
σωρεύει άμμο κάθε που φυσά
που μοιάζει κι είναι σάβανο του.
Σα να το ξέχασαν οι άνθρωποι εκεί,
αυτό όμως θυμάται πόρτα και ταξίδια,
τις νύχτες ο φλοίσβος του μιλά
όμως του λέει όλο τα ίδια και τα ίδια.
Πικρό καράβι, του γιαλού στοιχειό,
μονάχο σκουριασμένο, ξεχασμένο,
το γέρο-ναύτη καρτεράς από καιρό
μα είναι κι αυτός από χρόνια πεθαμένος.
Marinero
Αφήσαμε
το χάδι μας,
ως αποτύπωμα στην παρειά
του μαρμάρινου έφηβου
στο μουσείο των αισθημάτων,
μιας εποχής που παρήλθε.
Αφήσαμε το φιλί μας,
στα χείλη της γοργόνας,
σε ακρόπρωρο συναισθημάτων,
που έμεινε ως ανάμνηση,
ταξιδιών που δεν επέστρεψαν.
Αφήσαμε τη σκέψη μας,
να τριγυρνά όπως ο άνεμος,
στις φυλλωσιές των ερώτων,
ως αγέρας να δροσίσει
τον τροπικό καύσωνα της λήθης.
Marinero
Έχω μια άσπρη γάτα παιχνιδιάρα,
ίδια χιονόμπαλα, με μία μύτη ροζ,
με μια κορδέλα στο λαιμό της, όλο νάζια,
παίζει και τρέχει κυνηγώντας τα κουβάρια,
σαν πλέκει η γιαγιά στο λιακωτό.
Έχω μια άσπρη γάτα παιχνιδιάρα,
ίδια χιονόμπαλα, με μία μύτη ροζ,
το καλοκαίρι ξαπλώνει στα πλακάκια,
μα το χειμώνα γουργουρίζει στη λιακάδα,
είναι μια κούκλα αληθινή την αγαπώ.
Έχω μια άσπρη γάτα παιχνιδιάρα,
ίδια χιονόμπαλα, με μία μύτη ροζ,
κοιτάζει το χρυσόψαρο στη γυάλα,
κρύβεται πάντα όταν κάνει μια ζημιά,
κλείνει τα μάτια αν της μιλάω τρυφερά.
Είναι η γάτα που έχω συντροφιά μου,
την ξέρω απ΄ όταν ήτανε μωρό,
πάνω μου τρίβεται σαν θέλει χάδια,
την αγαπάω και την έχω θησαυρό.
Marinero
