ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΩ

 

 

Θα κοιμηθώ με ανοιχτό παράθυρο,

να μπουν οι ήχοι και τα αρώματα της νύχτας,

του φεγγαριού το φως για να φωτίσει

το δρόμο που θα πάρουνε τα όνειρα,

έτσι όπως χαράζει στα νερά,

το δρόμο του, στης θάλασσας την πλάτη.

 

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο τη νύχτα,

όνειρα και φεγγάρι θε να ρθούνε,

και με το ήσυχο αγέρι να χαθούνε

στου πέλαγου την απλωσιά και στα βαθιά

 

Θα βάλω το φεγγάρι απ το παράθυρο,

κι ύστερα θα το αφήσω στα πελάγη

να φέξει των ανθρώπων τα τραγούδια

και έτσι φωτεινά να τα χαρίσει

σε Τρίτωνες και σε γοργόνες,

στις κορυφές που τριγυρνούνε των κυμάτων.

 

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο τη νύχτα,

όνειρα και φεγγάρι θε να ρθούνε,

και με το ήσυχο αγέρι να χαθούνε

στου πέλαγου την απλωσιά και στα βαθιά

 

Θα κοιμηθώ με ανοιχτό παράθυρο,

να μπει το αγέρι να δροσίσει τα όνειρα μου

και να τα πάρει το πρωΐ όταν χαράζει,

να μπουν στα βλέφαρα των κοιμισμένων κοριτσιών,

να μπερδευτούν με όνειρα δικά τους,

λίγο προτού ξυπνήσουν απ’ τον ύπνο.

 

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο τη νύχτα,

όνειρα και φεγγάρι θε να ρθούνε,

και με το ήσυχο αγέρι να χαθούνε

στου πέλαγου την απλωσιά και στα βαθιά

 

Marinero

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΑΡΚΑΔΑ

 

Μπήκα στη βάρκα του ψαρά για ταξιδάκι

μέχρι το απέναντι νησί που έχει κοχύλια,

που έχει βότσαλα λευκά χρωματιστά,

με τα κουπιά να πάμε και πανάκι.

Εκεί στο απέναντι νησί την αμμουδιά που έχει χρυσή.

 

Έι οπ με τα κουπιά και το πανάκι,

Έι οπ ίσαμε το μικρό νησάκι

 

Με το φεγγάρι και τα αστέρια να μας φέγγουν,

με ένα τραγούδι, βαρκαρόλα χαρωπό,

από το δρόμο που χαράζει το φεγγάρι,

μέχρι το απέναντι νησί που λαχταρώ.

Εκεί στο απέναντι νησί την αμμουδιά που έχει χρυσή.

 

Έι οπ με τα κουπιά και το πανάκι,

Έι οπ ίσαμε το μικρό νησάκι

 

Και όταν φτάσουμε θα αράξουμε στην άμμο

ένα τραγούδι θα αρχινήσει ναυτικό,

θα έρθουν συντροφιά μας κι οι γοργόνες

να τραγουδήσουνε κι αυτές γλυκό σκοπό.

Εκεί στο απέναντι νησί την αμμουδιά που έχει χρυσή.

 

Έι οπ με τα κουπιά και το πανάκι,

Έι οπ ίσαμε το μικρό νησάκι

 

Marinero

 

 

 

ΝΑΥΑΓΙΟ

 

Ένα καράβι ξαπλωμένο στην ακτή,

από καιρό με το δεξί πλευρό του,

σωρεύει άμμο κάθε που φυσά

που μοιάζει κι είναι σάβανο του.

 

Σα να το ξέχασαν οι άνθρωποι εκεί,

αυτό όμως θυμάται πόρτα και ταξίδια,

τις νύχτες ο φλοίσβος του μιλά

όμως του λέει όλο τα ίδια και τα ίδια.

 

Πικρό καράβι, του γιαλού στοιχειό,

μονάχο σκουριασμένο, ξεχασμένο,

το γέρο-ναύτη καρτεράς από καιρό

μα είναι κι αυτός από χρόνια πεθαμένος.

 

Marinero