Απόψε σε φωτίζει το φεγγάρι
κι ίδια Θεά φαντάζεις στο μυαλό μου.
Όπως Θεά στο δρόμο της σελήνης,
που φωτεινός με οδηγεί ως το ναό σου.
Κορμί, ναός, χαρά του κόσμου,
χαρά στα μάτια μου που βλέπουν,
στα χέρια μου που αγγίζουνε το θαύμα
κι αναζητούν τη σωτηρία μες τη φλόγα,
της μυστικής γεωγραφίας του κορμιού σου.
Marinero
Περιορισμένη ανάμεσα σε βράχους και μπεντένια,
ασφυκτιά η ψυχής της θάλασσας και θυμώνει.
Κύμα η οργή της, τα κτυπά και τα φθείρει.
Της ψυχής μου πώς μοιάζει που κι αυτή δεν αντέχει,
και χτυπάει με λύσσα τα σίδερα του κλουβιού,
που την κλείσανε του κόσμου τα πρέπει.
Marinero
Ο Οδυσσέας της κυρίας Πηνελόπης,
καμία σχέση με τον συνονόματο του.
Δεν ήταν θαλασσόλυκος, ασίκης ,
ήτανε ανθρωπάκι του Θεού, εργάτης,
στα ναυπηγεία του Περάματος σφυροκοπανιστής.
Κάθε πρωί ονειρεύονταν ταξίδια
και μπάρκα μακρινά σ άλλα πελάγη
καθώς καθάριζε τη λαμαρίνα απ τη στριδώνα.
Τη μέρα που τινάχθηκε το πλοίο,
από ελλιπές gas free κι αδιαφορία,
ήταν στη διπλανή δεξαμενή καυσίμου.
Ταξίδεψε μαζί με το καράβι,
σάρκες μαζί και λαμαρίνες στον αέρα,
στου επέκεινα τα μέρη, που κανένας
δε γύρισε ποτέ να μας πληροφορήσει,
αν έχουν θάλασσες, νησιά, λιμάνια,
οι εραστές της θάλασσας να ταξιδεύουν.
Marinero
