Στης θάλασσας την αγκαλιά
Του Ζέφυρου οι ανάσες
Ανατριχιάζουν τα νερά
Στο πρώτο άγγιγμα τους
Όπως φυσάει δροσερός,
Γλυκά σα σουρουπώνει
Αναστατώνεται, ριγά,
Έτσι όπως κάνει ο εραστής
Το σώμα της καλής του
Σαν την αγγίζει ερωτικά
Κι αργά, γλυκά βυθίζεται
Στα βάθη του κορμιού της.
Άσε μικρή μου θάλασσα
Ο Ζέφυρος να γίνω
Να σε αγγίζω, να φιλώ
Τα μυστικά τοπία σου
Και να ριγάς στο άγγιγμα
Σαν μπαίνω στο κορμί σου.
Marinero
Απ’ το παράθυρο κοιτούσαν το καράβι
και τις μανούβρες του να δέσει στο λιμάνι
παλιοί κι οι δυο καραβοκύρηδες σπουδαίοι,
είχαν «οργώσει» τα πελάγη όμως γέροι
κι ανήμποροι κοιτάζουν τα καράβια
και σχολιάζουν καθώς ρίχνουν παλαμάρια,
οι Καπετάνιοι αν σωστές κάνουν κινήσεις
κι αν το καράβι ασφαλώς θα προσεγγίσει.
Θυμούνται τα δικά τους, χρόνια άλλα,
κι όλο μιλούν για τις στεριές και τα μουράγια.
για τις γυναίκες που γνωρίσαν στα λιμάνια
κι έτσι γεμίζουν τη μέρα τους την άδεια.
Marinero
Ένα φεγγάρι που έπαιζε κρυφτό
πίσω απ τα σύννεφα, πίσω απ την ακακία.
Ένα παιδάκι το περίμενε μικρό,
να ξεπροβάλει ολόγιομο, μα αυτό,
όλο κρυβότανε και δεν φανερωνότανε.
Περίμενε, περίμενε, ώσπου στο τέλος νύσταξε.
Marinero
