Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΝΕΑ: "∆ΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" -ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ : 1 - 0

Επιστολή-κόλαφος σε Λυριτζή, Οικονόµου, Παπαδηµητρίου
Μια επιστολή- ράπισµα σε γνωστούς δηµοσιογράφους απευθύνει η κάτοικος Ωρωπού κ. Ιωάννα Γερµανού, αποκαλυπτική για τα γεγονότα περί των διοδίων




ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ κκ. ΛΥΡΙΤΖΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΠΑ∆ΗΜΗΤΡΙΟΥ Πανικός στις εταιρίες
Τρόµος στην κυβέρνηση ...Πολλή δουλειά για τα ΜΜΕ (Ή πως λύνονται οι εξισώσεις:
1. Παράνοµες συµβάσεις + άδικη έµµεση φορολογία υπέρ εταιριών
=πληρώστε διόδια
2. Καταρρέουν οι συµβάσεις + πρέπει να πληρώσει το κράτος τους ιδιώτες =φταίει το κίνηµα ∆ΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ)
Αγαπητοί µου Βασίλη και ∆ηµήτρη, γλυκύτατε µου Μπάµπη,
Παρακολουθώ τις τελευταίες µέρες την αγωνία σας να αποδείξετε πως το κίνηµα ∆ΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, θα είναι υπεύθυνο για τη µη ολοκλήρωση των έργων στις εθνικές οδούς λόγω µεγάλων απωλειών εσόδων. Ειλικρινά συµµερίζοµαι την αγωνία σας να αποδείξετε τα αναπόδεικτα. Θα µου επιτρέψετε να σας βοηθήσω. Θέλω να σας θυµίσω ότι το µεγαλύτερο µέρος των δρόµων ήταν ήδη κατασκευασµένο. Το κόστος κατασκευής της Ιόνιας Οδού, που ανέλαβε η Νέα Οδός Α.Ε. να διεκπεραιώσει, ήταν 800.000.000 ευρώ και η συντήρηση της υπάρχουσας ΠΑΘΕ (τµήµα της Νέα Οδός Α.Ε.) 200.000.000 ευρώ (συντήρηση-ανακατασκευές). Τα έργα της Ιόνιας Οδού έχουν ολοκληρωθεί κατά το 25%, άρα το κόστος που δαπανήθηκε είναι 200.000.000 ευρώ. Υπολογίζεται ότι έχουν δαπανηθεί τα 150 από τα 200.000.000 ευρώ για τη συντήρηση και τις ανακατασκευές. Έχουν δοθεί στην εταιρεία, από το ∆ηµόσιο 150.000.000 ευρώ. Η είσπραξη των διοδίων υπολογίζεται 200.000.000 ευρώ.
Άρα µην κουράζεστε. ∆εν υπάρχει θέµα χρηµατοδότησης.

Υπάρχει το γνωστό: της ρεµούλας! Θυµίζω επίσης ότι στις συµβάσεις παραχώρησης των εθνικών δρόµων υπάρχουν ρήτρες και για τα δύο συµβαλλόµενα µέρη. Γιατί αγωνιάτε συνεχώς να προβάλλετε µονάχα τις υποχρεώσεις του κράτους προς τις εταιρίες και όχι εκείνες των εταιριών προς το κράτος; Το κράτος έχει χρηµατοδοτήσει µε 150.000.000 ευρώ, τα οποία συµβατικά θα πρέπει να επιστραφούν, λόγω µη ολοκλήρωσης των έργων. Επιπλέον θα πρέπει να καταβληθούν στο ∆ηµόσιο ρήτρες για την καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των έργων ίσες προς 40.000.000 ευρώ.
Εσύ γλυκέ µου Μπάµπη, που αγωνιάς ιδιαίτερα για την λύση των οικονοµικών µας προβληµάτων, πως σου διέφυγε το συγκεκριµένο έσοδο, που το κράτος αρνείται να εισπράξει;

Ακόµα κι αν είχε τηρηθεί η σύµβαση, την οποία έχουµε προσβάλει νοµικά µε σκοπό να την καταργήσουµε, το τέλος διοδίων θα έπρεπε να είναι στα µετωπικά διόδια των Αφιδνών 1.60 και όχι 2.05 ευρώ! Όπως καλά ξέρεις υπήρξε µεγάλη αγωνία αν θα εισπραχθούν τα προβλεπόµενα έσοδα του έτους. Χρειάστηκε να θεωρηθούν όλοι οι Έλληνες πολίτες φοροφυγάδες και να εξαναγκαστούν µε περαίωση ενώ θα µπορούσαν να εισπραχθούν πολύ απλά 190.000.000 ευρώ από τις ρήτρες τις σύµβασης για ασυνέπεια στις υποχρεώσεις της. Ο κύριος Λαµπρόπουλος, πρώην υπάλληλος της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ (πρώην Γεν. ∆ιευθυντής της Νέα Οδός Α.Ε.) και νυν Γεν. Γραµµατέας του Υπουργείου Υποδοµών και η κυρία Καλτσά, πρώην µέλος του ∆.Σ. της εταιρίας ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ και νυν Γεν. Γραµµατέας του Υπουργείου Υποδοµών (οι λύκοι που φυλάνε τα πρόβατα), θα µπορέσουν να σας το επιβεβαιώσουν αν ασκήσετε σοβαρά τα καθήκοντα δηµοσιογραφίας σας. Γλυκύτατε µου Μπάµπη, δεν φταίει το κίνηµα ∆ΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ που δεν γίνονται τα έργα. Κοίτα λίγο πιο προσεκτικά. Το κράτος δεν έχει λεφτά να απαλλοτριώσει τα κοµµάτια, που έχει αναλάβει για να προχωρήσουν και θέλουν, για να καλύψουν τις ποµπές τους, να τα ρίξουν πάλι, που αλλού; Στους πολίτες! Αυτούς τους ίδιους ακριβώς, που τα φάγανε µαζί.

∆εν φταίει το κίνηµα ∆ΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ που το κράτος υπέγραψε
ότι η ∆ΕΗ θα υπογείωνε τις γραµµές της για να γίνει η Ιόνια Οδός, ξεχνώντας ότι τη ∆ηµόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισµού την είχε το ίδιο κάνει Α.Ε. και ως εκ τούτου, πολύ σωστά, δεν µπορούσε να αναλάβει τέτοιο κόστος προς χάριν των ιδιωτικών συµφερόντων της Νέα Οδός Α.Ε.
Αγαπητοί µου Βασίλη και ∆ηµήτρη, γλυκύτατέ µου Μπάµπη, µη µας φοβίζετε ότι ο ελληνικός λαός θα µείνει χωρίς δρόµους, λόγω του κινήµατος των πολιτών που δεν πληρώνουν διόδια.

∆εν χρέωναν οι πολίτες τις 4πλάσιες τιµές από όλη την Ευρώπη στην κατασκευή των δρόµων επί µία και πλέον εικοσαετία.
Η χρήση των δρόµων, σας θυµίζω, πληρώνεται µε τα τέλη κυκλοφορίας και τα τέλη καυσίµων! Ο συµπαθέστατος κύριος
Νασούλης, της Αυτοκινητόδροµος Αιγαίου Α.Ε., δήλωσε σε ραδιόφωνο ότι η κύρια χρηµατοδότηση των έργων είναι η είσπραξη των διοδίων!!!!!
Άθελά του δηλαδή, παραδέχτηκε ότι η εταιρία του, µε µηδενικό κίνδυνο επένδυσης, ζητάει από τον χρήστη του δρόµου να χρηµατοδοτήσει το έργο του και αυτός µετά να συνεχίσει να εισπράττει καθαρό έσοδο για τα επόµενα 30 περίπου χρόνια, χωρίς κανένα ρίσκο.
Ο χρήστης δηλαδή είναι συνέταιρος χωρίς όµως να έχει καµία αξίωση στα κέρδη, ούτε µετέπειτα όφελος µε µείωση του τέλους των διοδίων. Αντίθετα ο κύριος αυτός είπε (µας κάνει χάρη δηλαδή), πως µετά την αποπεράτωση των έργων, θα υπάρχει µόνο τιµαριθµική αύξηση των τελών! Όπως ακριβώς και οι µισθοί των εργαζοµένων ακολουθούν την τιµαριθµική αύξηση. Ασφαλώς κάνω χιούµορ... Ο κύριος Μαγκριώτης, ισχυρίζεται ότι οι εταιρείες απαιτούν το αντίτιµο των διελεύσεων των πολιτών, που δεν πληρώνουν! ∆εν ήξερα ότι οποιοσδήποτε ιδιώτης µπορεί να απαιτήσει από το ∆ηµόσιο οφειλές πελατών του! Μήπως ξέρετε που ακριβώς θα πρέπει να στείλω το λογαριασµό για τις καινούριες µου γόβες; Αγαπητοί µου Βασίλη και ∆ηµήτρη, γλυκύτατέ µου Μπάµπη, λέτε πως η Αρχή Προστασίας ∆εδοµένων Προσωπικού Χαρακτήρα έδωσε την άδεια να µας φωτογραφίζουν, ούτως ώστε να µας στέλνουν διαταγές πληρωµής, για να µπορέσουν οι εταιρείες να καλύψουν τα τεράστια διαφυγόντα κέρδη.




Κοιτάξτε καλύτερα τα χαρτιά σας: ∆εν είναι “Άδεια”! Είναι “Γνωµάτευση” (απάντηση) σε ερώτηση του Υπουργείου.
Μην ξεχνάτε ότι ποτέ δεν αρνηθήκαµε να δώσουµε τα νούµερα των αυτοκινήτων µας και ειλικρινά σας λέµε, ότι µας αρέσουν οι φωτογραφίες. Έχουµε όλοι φωτογένεια. Έχετε έστω και µία στιγµή σκεφτεί πως αν µας στείλουν να πληρώσουµε 2.05 ευρώ για 5χλµ. που συνήθως διανύουµε, πόσο διαβρωµένο δικαστή θα πρέπει να βρουν για να τους δικαιώσει; Τι θα κάνουν οι καλοί σας φίλοι οι εργολάβοι τότε; Θα καταρρεύσουν συλλογικά! Αγαπητοί µου Βασίλη και ∆ηµήτρη, γλυκύτατέ µου Μπάµπη, ειλικρινά πιστεύετε να το τολµήσουν; Ή θα κάνουν τους βλάκες και θα συνεχίσουν να τα παίρνουν από φοβισµένους περαστικούς και βέβαια, αν εσείς µε αυτά που λέτε φοβίσετε κάποιους ακόµα, καλύτερο γι αυτούς. Θα εισπράττουν περισσότερα.
Αγαπητοί µου Βασίλη και ∆ηµήτρη, καλέ µου Μπάµπη, πιστεύω ότι η βασιλεία της βλακείας τελειώνει και έρχεται η βασιλεία της αγανάκτησης γι αυτό θα πρέπει να προσαρµόσετε τη δουλειά σας απευθυνόµενοι όχι σε βλάκες αλλά σε αγανακτισµένους πολίτες.
Κάθε σπρώξιµο της µπάρας είναι ένα σπρώξιµο της γενικής αδικίας και καθολικής αηδίας που βιώνουµε καθηµερινά. Σ΄ αυτή τη χώρα µάθαµε εδώ και αιώνες να λέµε ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ σε χειρότερες συνθήκες. Αγαπητοί µου Βασίλη και ∆ηµήτρη, γλυκύτατέ µου Μπάµπη, όλοι ξέρουµε ότι πάνω στον πανικό τους οι εταιρείες και οι υπηρέτες τους των υπουργείων, δεν µπορούν να αντιµετωπίσουν το κίνηµα ∆ΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και προσπαθούν απεγνωσµένα, εδώ και καιρό, να βρουν έννοµη λύση εκ των υστέρων για να καλύψουν τα κενά τους.

Επειδή ζούµε σ΄ αυτή τη χώρα, που µοναδικό στόχο έχει την εξάντληση των πολιτών της, που κατασκευάζει νόµους, τους ψηφίζει µε τη µορφή του κατεπείγοντος (συνήθως τις νύχτες ή τα καλοκαίρια), δεν θα µας κάνει καµία εντύπωση αν γίνει κάτι τέτοιο και στην περίπτωση µας. Ξέρουµε ότι οι συµβάσεις τους για την παραχώρηση των εθνικών µας δρόµων έχουν ήδη καταρρεύσει και προσπαθούν, µε όχηµα εσάς, να βρουν άλλοθι πως το κίνηµα ∆ΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ είναι εκείνο, που φταίει για την κατάρρευση των συµβάσεων τους. Μεγάλη τιµή µας! Αν πάλι προσπαθείτε να µας τροµοκρατήσετε, δυστυχώς έχετε αποτύχει. Οι φωτογραφίες τους δεν µας τροµάζουν και όποιους νόµους και να κατασκευάσουν στα µέτρα τους, θα είµαστε απέναντί τους. Αγαπητοί µου Βασίλη και ∆ηµήτρη, γλυκύτατέ µου Μπάµπη, θα πρέπει να πείτε στα αφεντικά σας, που τόσο προσπαθούν να µας πείσουν ότι είµαστε νέοι κοµµατικοποιηµένοι και µάλιστα τσακωνόµαστε µεταξύ µας, ότι κάνουν λάθος: ∆εν είµαστε όλοι νέοι. ∆εν είµαστε κοµµατικοποιηµένοι.
∆εν είµαστε από αυτούς που πήραν τις µίζες και κυκλοφορούν ανάµεσά µας. ∆εν είµαστε από αυτούς που κατέστρεψαν την χώρα και ακόµα διδάσκουν οικονοµία στα πανεπιστήµια µε παχυλό µισθό. Είµαστε από αυτούς που τους περικόπηκε ο µισθός µας, το δώρο µας, τα επιδόµατά µας, που χειροτερεύει η ιατροφαρµακευτική µας περίθαλψη, η εκπαίδευση των παιδιών µας... Είµαστε αυτοί που νιώθουµε ότι αυτό το κράτος, που περιθάλπει κλέφτες και ρίχνει χηµικά σε συνταξιούχους, δεν είναι δυνατόν να φροντίσει το δίκιο µας...

Ναι Κράτος...διεκδικούµε το δίκιο µας µόνοι µας. ∆εν σε εµπιστευόµαστε και µας αποδεικνύεις συνεχώς, πως καλά κάνουµε.
Αγαπητοί µου Βασίλη και ∆ηµήτρη, γλυκύτατέ µου Μπάµπη, θα πρέπει να πείτε στα αφεντικά σας πως το κίνηµα ∆ΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, γιατί ο κόσµος σπρώχνοντας τη µπάρα στα διόδια, σπρώχνει από πάνω του την αδικία και εκτονώνει µέρος της καθηµερινής του αγανάκτησής του για τις δικές τους και τις δικές σας ποµπές.
Μην προσπαθείτε να αποδείξετε ότι µερικοί νέοι αριστεροί και ακροδεξιοί που τσακώνονται, είναι το κίνηµα των διοδίων. Το κίνηµα των διοδίων είναι απλοί καθηµερινοί άνθρωποι. Το κίνηµα των διοδίων το “δηµιουργήσατε” εσείς! Εσείς µας κάνατε να σπρώξουµε την µπάρα και τώρα σας διαβεβαιώνουµε ότι όσο και να προσπαθείτε να µας ρίξετε τα βάρη των άστοχων συµβάσεων και των επιλογών σας, όσο και να µας τροµοκρατείτε µε πρόστιµα και διαταγές πληρωµών, είναι ήδη πολύ αργά. Και θα το δείτε. Φιλικά,
Ιωάννα Γερµανού
Κάτοικος ∆ήµου Ωρωπού (που παρεµπιπτόντως «φιλοξενεί» 8 σταθµούς διοδίων στο εσωτερικό του)

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΝΑΜΟΝΗ

Περιμένω τα μάτια σου
Άστρα να φωτίσουν
Τις νυχτερινές μου αναμονές
Ο μικρός άνεμος που φυσά
Ψιθυρίζει τ΄ όνομα σου
Και κουβαλά την αρμυρή
Ανάσα της θάλασσας

Μικρές Κυκλάδες,
θάλασσα λουλακιά
Κι ένα ποστάλι λευκό
που την χαρακώνει.
Μωρά γλάρων
μ’ ανήσυχο ύπνο
κρώζουν στα όνειρα.
Η ανάμνηση του ήλιου
στον ασβέστη
φωτίζει τη νύχτα
τα βήματα του διαβάτη
παίρνουν ρυθμό
απ το τραγούδι του φλοίσβου
που λέει τ’ όνομα σου.
Περιμένω τα μάτια σου

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Κάθε απόγευμα
την ίδια ώρα
κάθεται στο παράθυρο
και κοιτά τα τραίνα.
Ίσως κάτι ή κάποιον
να περιμένει.
Ίσως απλά να κοιτά
το συρμό που περνά
σφυρίζοντας αδιάφορος
ίδια όπως η ζωή της.
Ίσως πάλι να
περνά τον καιρό της
ίσαμε να έρθει η ώρα
του απογευματινού καφέ

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010

ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ



Μια μελωδική βραδιά υπό το φως της πανσελήνου απόλαυσαν οι φίλοι της μουσικής που συναθροίστηκαν στο μικρό ανοικτό θεατράκι της παραδοσιακής συνοικίας Βαρόσι της Έδεσσας

Μια βραδιά με την εξαιρετική τετράφωνη χορωδία του Δημοτικού Ωδείου της Έδεσσας η οποία με την διδασκαλία του μαέστρου και διευθυντή του Γιάννη Γκουράνη χάρισε στο κοινό της μελωδίες και τα τραγούδια των Μ Θεοδωράκη, Μ. Χατζιδάκι, G. Verdi, αλλά και του εδεσσαίου συνθέτη Χρ. Βέσκα.σε στίχους του επίσης εδεσσαίου Μ. Μέσκου
Στη συνέχεια έπαιξε με το βιολί της ένα χορό από μια σουίτα του Μπαχ η μαθήτρια του Ωδείου Στέλλα Λιλιοπούλου



Την βραδιά έκλεισαν οι αειθαλείς Κανταδόροι της Έδεσσας, που χάρισαν στο κοινό νοσταλγικές μελωδίες, για να συνεχίσουν το πρόγραμμά τους στα στενά του Βαροσιού..

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΡΑΤΣΩΡΗΣ ΕΔΕΣΣΑ 2381027180 6944500323

Δ.Σ.Π.

Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010

ΤΑΞΙΔΙ

Πως ταξιδεύει η ψυχή μου
ίδια βαρκούλα στα όνειρα μου
με δυο τραγούδια και δυο στίχους
πρίμα οι ελπίδες, όρτσα οι πίκρες
κι από σταβέντο δυο ματάκια
να μου φωτίζουνε τις νύχτες

Όρτσα = κόντρα στον άνεμο
Σταβέντο = υπήνεμα, δηλαδή η πλευρά του πλοίου, ή σκάφους, που δεν την προσβάλλει ο άνεμος, ή ο κυματισμός

Τρίτη 3 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΙΟΝΙ

Χαρισμένο στη μικρή Βασιλεία από την Έδεσσα

Η ΚΑΚΙΑ ΜΑΓΙΣΣΑ

Μια μάγισσα γριά
στριμμένη και κακιά
μια μέρα με λιακάδα
έριξε μια κατάρα.
Ήλιος μη ξαναβγεί
να χει κρύο πολύ
χιόνι και παγωνιά
μην παίζουν τα παιδιά.
Όλα να είναι άσπρα
τα σύννεφα τα μαύρα
να ναι στον ουρανό
το χιόνι στο βουνό.
Η χώρα να παγώσει
χιόνι μόνο να στρώσει
γρασίδι και λουλούδια
μονάχα στα τραγούδια.
Κάνει κρύο πολύ
με χιόνια η αυλή
που χώρος για να παίξεις
γλιστράει για να τρέξεις

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα του Βορρά ζούσε με την οικογένειά του ένα μικρό κοριτσάκι, που το έλεγαν Βασιλεία. Η Βασιλεία κάθε πρωί όταν σηκωνόταν απ' το κρεβάτι της ήταν αναγκασμένη να ντύνεται πάρα πολύ βαριά, με πάρα πολλά ρούχα γιατί στη χώρα της έκανε πολύ κρύο και χιόνιζε συνέχεια. Έκανε τόσο κρύο που κανένα παιδί δεν έβγαινε να παίξει στους δρόμους.
Όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα χιόνιζε αδιάκοπα. Όλα ήταν άσπρα. Τα δένδρα, οι δρόμοι, οι σκεπές των σπιτιών, τα ρυάκια και τα ποτάμια άσπριζαν και αυτά από τον πάγο. Αλλά και όταν δε χιόνιζε, όλα παρέμεναν άσπρα μέχρι το επόμενο χιόνι. Μονάχα οι μύτες και τα αυτιά των ανθρώπων ήταν μελανιασμένα από το κρύο. Πού να βρεις χώρο για παιχνίδι στους δρόμους ή τις πλατείες? Όλα ήταν σκεπασμένα από το λευκό, παγωμένο πέπλο του χιονιού. Οι άνθρωποι που πήγαιναν στη δουλειά τους γλιστρούσαν στους παγωμένους δρόμους και έπρεπε να προσέχουν πολύ μην πέσουν και κτυπήσουν.
Όλη τη μέρα οι βοσκοί στα βουνά έψαχναν μέσα από το στρώμα του χιονιού να βρουν ξύλα για το τζάκι, μανιτάρια για το τσουκάλι τους, και γενικά κάτι που να τρώγεται για να γεμίσουν την άδεια κοιλιά τους και να ταίσουν τα ζώα τους. Οι γεωργοί προσπαθούσαν να σκάψουν το παγωμένο χώμα για να φυτέψουν λίγα λαχανικά ή λίγο στάρι, αλλά και όταν κατάφερναν να φυτέψουν κάτι, το κρύο το πάγωνε σχεδόν αμέσως έτσι που τίποτα δε φύτρωνε στα χωράφια τους.
Όλοι σ' αυτή τη χώρα υπέφεραν από το κρύο και την πείνα. Άσε που και το νερό δεν βρίσκονταν εύκολα αφού ήταν παγωμένο και για να το πιουν έπρεπε πρώτα να ζεστάνουν τον πάγο για να λιώσει και να γίνει νερό.
Τίποτα δεν έσπαζε την λευκότητα του χιονιού. Ούτε το γαλάζιο του ουρανού αφού ήταν σκεπασμένος με σύννεφα, ούτε το πράσινο της χλόης, ούτε τα χρώματα των λουλουδιών, αφού και αυτά ήταν σκεπασμένα από το χιόνι. Θα έλεγε κανείς ότι όλα τα χρώματα είχαν φύγει και το μόνο χρώμα ου υπήρχε στη γη ήταν το λευκό.
Όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Η Βασιλεία ήξερε πολύ καλά ότι πριν η κακιά μάγισσα ρίξει τη φοβερή της κατάρα, αλλά και από τα παραμύθια που τις διάβαζε η μαμά της, ότι υπήρχαν μέρη στον κόσμο που τα χρώματα κυριαρχούσαν και έκαναν τη ζωή των ανθρώπων όμορφη. Μόνο στη χώρα της το χιόνι είχε καλυψει τα παντα κι έδιωξε τα χρώματα σκεπάζοντας τα πάντα με τη μονότονη λευκότητα του.

Μια μέρα, εκεί που η Βασιλεία περπατούσε στους λευκούς παγωμένους δρόμους και σκεπτόταν τι όμορφα που θα ήταν αν έβγαινε για λίγο ο ήλιος να ζεστάνει τη γή και τους ανθρώπους, άκουσε ένα μικρό ψίθυρο να λέει τ' όνομα της:
-Βασιλείαααα, Βασιλείαααααα.
Γύρισε και κοίταξε ξαφνιασμένη. Όμως το μόνο που είδε ήταν μονάχα το λευκό χιόνι.
-Θα μου φάνηκε, σκέφτηκε, και έκανε να συνεχίσει το δρόμο της.
Όμως η φωνή ακούστηκε και πάλι, πιο δυνατά αυτή τη φορά.
-Βασιλείαααα, Βασιλείαααααα.
Γύρισε και κοίταξε καλύτερα. Στην αρχή δεν είδε τίποτα. Ύστερα όμως κάτι είδε να σπάζει τη λευκότητα του χιονιού.
Μα τι ήταν αυτό;
Ήταν κάτι που έμοιαζε με μικρό ανθρωπάκι, έλα ομως που ήταν αρκετά παράξενο.
Είχε μυτερά αυτιά, λίγο μεγαλύτερα από τα κανονικά και κάτι λεπτά,σχεδόν διάφανα φτερά, στους ώμους του.
Είναι αλήθεια ότι η Βασιλεία τρόμαξε λιγάκι στην αρχή σαν το είδε. Έ, δεν είναι και μικρό πράγμα, εκεί που περπατάς ήσυχα-ήσυχα, να ακούς να φωνάζουν τ΄ όνομά σου, και μάλιστα κάποιος με αυτή την εμφάνιση.
Το ανθρωπάκι, ή τέλος πάντων ό,τι κι αν ήταν αυτό το πλάσμα, το κατάλαβε και αποφάσισε να την καθησυχάσει:
-Μη τρομάζεις Βασιλεια της είπε. Δε θα σου κάνω κακό. Απλώς κατάλαβα τη στεναχώρια και τη μοναξιά σου και θέλω να σε βοηθήσω.
-Πού ξέρεις τ' όνομά μου; ρώτησε η Βασιλεία το πλασματάκι όταν συνήλθε από την έκπληξη και το φόβο της. Ποιος είσαι εσύ;
-Μη φοβάσαι Βασιλεία. Είπε το πλασματάκι. Είμαι ο Πεστοκιέγινε, το μικρό ξωτικό που κάνω πραγματικότητα και τα πιο τρελά όνειρα των ανθρώπων είπε κι ανοιγόκλεισε τα διάφανα φτερά του .
-Και δε μου λες Πεστοκιέγινε, ρώτησε η Βασιλεία, όταν κατάφερε να ξεπεράσει το φόβο και την έκπληξή της. Μπορείς να κάνεις και αυτό το άσπρο χιόνι να πάρει χρώμα;
-Βεβαίως είπε το πλασματάκι. Κλείσε τα ματάκια σου και όταν σου πω "τώρα", να τα ανοίξεις.
Έτσι κι έγινε! Έκλεισε τα μάτια η Βασιλεία και πριν περάσει ένα λεπτό, ακούστηκε η φωνή του ξωτικού να φωνάζει: Τώρα!
Η Βασιλεία άνοιξε τα μάτια της κοίταξε τον ουρανό, και είδε με έκπληξη να πέφτει από ψηλά όχι άσπρο, αλλά πυκνό κόκκινο χιόνι, που όπου έπεφτε στην αρχή αραιό τα πράγματα γίνονταν ροζ και όταν αργότερα γινόταν πολύ πυκνό, κόκκινα.
Το κορίτσακι δε μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Όπου έπεφτε το καινουριο χιόνι έβαφε τα αντικείμενα κόκκινα και όπου σκέπαζες το μέρος με μια ομπρέλα ας πούμε, έμενε άσπρο.
Άσπρο, κόκκινο, ροζ. Άσπρο κόκκινο, ροζ. Τι ωραία. Επί τέλους και λίγη ποικιλία. Δεν ήταν πια όλα μόνον άσπρα. Τώρα μπορούσες να παίξεις με τα δυο χρώματα και τους τόνους τους. Άσπρο, κόκκινο, ροζ.
Η Βασιλεία γύρισε χαρούμενη σπίτι της και ανήγγειλε στη μαμά της το σπουδαίο νέο. Έφτιαξε μάλιστα και μια ζωγραφιά με τα νέα χρώματα. Ένα σπιτάκι με κόκκινα, από το κόκκινο χιόνι, κεραμίδια, άσπρο χιόνι στην αυλή , ένα παιδάκι με ροζ ρούχα. Μονάχα τη μύτη του παιδιού χρωμάτισε μπλε, γιατί μέχρι να τελειώσει η ζωγραφιά είχε μελανιάσει από το κρύο.
Στο μεταξύ το καινουριο κόκκινο χιόνι σκέπαζε την πόλη, τους δρόμους, τα δέντρα τον πάγο στα ποτάμια βάφοντάς τα κόκκινα.

Ο ΠΕΣΤΟΚΙΕΓΙΝΕ

Η μικρή η Βασιλεία
ζούσε σε μια χώρα κρύα
όλο χιόνι παγωνιά
δεν περίσσευε η χαρά
Όλα σκεπασμένα χιόνι
η μυτούλα της κρυώνει
στο στενό ούτ' άνθρωπος
κρύωνε ο χιονάνθρωπος

Μα μια μέρα σαν τις άλλες
που γλυστρούσανε οι σκάλες
βρήκε ένα νέο φίλο
δεν τον φόβιζε το κρύο
που τις κάνει τα χατίρια
όλο γέλια και παιγνίδια
ξωτικό απ' τα παραμύθια
Πεστοκιέγινε αλήθεια

Όμως τι κρίμα. Την άλλη μέρα η Βασιλεία, κατάλαβε ότι είτε άσπρο, είτε κόκκινο, το χιόνι ήταν το ίδιο κρύο χωρίς να έχει καμιά διαφορά από το προηγούμενο, εκτός από το χρώμα. Έτσι ήταν πάλι στεναχωρημένη και άκεφη. Πάλι κανένα άλλο παιδί δε βγήκε να παίξει μαζί της. Κρύο, ερημιά, μοναξιά και πάλι. Η μόνη διαφορά ήταν αυτό το μονότονο κρύο κόκκινο. Τίποτα άλλο.
Στεναχωρημένη όπως ήταν, έπιασε να φτιάχνει έναν κόκκινο χιονάνθρωπο του έβαλε και μια άσπρη γενειάδα με λίγο άσπρο χιόνι που βρήκε κάτω από ένα δένδρο, του έβαλε και ένα κουκουνάρι σαν πίπα στο στόμα και κάθισε λίγο πιο πίσω να θαυμάσει το έργο της.
-Τι ωραίος χιονάνθρωπος! Ακούστηκε μια φωνή πίσω από ένα δένδρο.
Η Βασιλεία τρόμαξε λιγάκι. Δεν περίμενε δα και κανέναν. Όλα τα παιδακια ήταν κλεισμένα στα σπίτια τους. Γύρισε και κοίταξε προς το μέρος της φωνής και είδε το φίλο της τον Πεστοκιέγινε.
-Ουφ, με τρόμαξες Πεστοκιέγινε. Είπε η Βασιλεία
-Μη φοβάσαι, εγώ είμαι ο φίλος σου ο Πεστοκιέγινε. Στεναχωρημένη μου φαίνεσαι λιγάκι. Σου συμβαίνει κάτι; πες μου το και θα το διορθώσουμε.
-Να Πεστοκιέγινε, στεναχωριέμαι γιατί παρ' όλο που μου έκανες τη χάρη και αλλάξαμε το χρώμα του χιονιού, δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα. Κάνει πάλι το ίδιο κρύο, ο κόσμος από άσπρος έγινε κόκκινος και τα παιδιά πάλι κρυώνουν και δε βγαίνουν να παίξουμε. Είμαι πάλι μόνη μου..
-Γι' αυτό στεναχωριέσαι φιλενάδα; είπε ο Πεστοκιέγινε. Πες μου τι θέλεις και θα το κάνω.
-Άκου Πεστοκιέγινε, είπε η Βασιλεία..Από τα παραμύθια που μου διαβάζει η μαμά μου και μου λέει ο παππούς μου, ξέρω ότι υπάρχουν μέρη που έχουν πολλά χρώματα και δεν είναι τόσο κρύα όπως εδώ. Υπάρχουν λουλούδια πολύχρωμα, πουλάκια που κελαηδούνε στα δέντρα, ποτάμια που το νερό τραγουδάει έτσι όπως τρέχει, και το σπουδαιότερο παιδιά που παίζουν στις αλάνες και τις παιδικές χαρές. Μπορείς φίλε μου Πεστοκιέγινε, να κάνεις όλα αυτά τα πράγματα για μένα;
-Βεβαίως είπε το πλασματάκι. Κλείσε τα ματάκια σου και όταν σου πω "τώρα", να τα ανοίξεις.
Έτσι κι έγινε! Έκλεισε τα μάτια η Βασιλεία και πριν περάσει ένα λεπτό, ακούστηκε η φωνή του ξωτικού να φωνάζει: Τώρα!

Όταν άνοιξε τα μάτια της Βασιλεία, δεν πίστευε σ' αυτά. Το χιόνι είχε εξαφανιστεί. Τα φύλλα τον δένδρων είχαν βγάλει το άσπρο τους φουστανι και χόρευαν στο απαλό αεράκι που φυσούσε, καταπράσινα. Το νερό στο ποταμάκι εκεί δίπλα έτρεχε γάργαρο. Μια μικρή καρδερίνα τραγουδούσε το τραγούδι της και ένα κίτρινο καναρίνι από ένα κλαδί εκεί πιο κάτω τις απαντούσε με τρίλιες. Τα λουλούδια στις βραγιές του κήπου, καμάρωναν με την καινούρια πολύχρωμη φορεσιά τους. Τι χρώματα θεέ μου. Πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, λιλά, πορτοκαλί.
Ο ήλιος, σα χαρούμενος φίλος που επί τέλους έβγαλε το πρόσωπό του από την κουβέρτα των σύννεφων, χαμογελούσε και έκλεινε φιλικά το μάτι στη Βασιλεία.
Η Βασιλεία δεν πίστευε στα μάτια της. Τρελή από τη χαρά της έπιασε τα χέρια του φίλου της του Πεστοκιέγινε και το 'ριξαν στο χορό.
Όταν κουράστηκαν από το πολύ στριφογύρισμα, πήγε σπίτι της όλο χαρά να αναγγείλει το χαρούμενο νέο στους δικούς της.
................................................................................................................

Την άλλη μέρα ο δρόμος ήταν γεμάτος από παιδιά. Τι γέλια, τι φωνές τι τραγούδια και παιγνίδια. Ακόμα και ο γερογκρινιάρης της γειτονιάς, γελούσε από τη χαρά του. Είχε βγάλει το κασκόλ του και είχε βάλει το μαντήλι που σκούπιζε τη συναχωμένη μύτη του και σκεπτόταν: τι ωραία που έφτιαξε ο καιρός. Θα μπορώ να βγαίνω στον ήλιο να ζεσταίνομαι λιγάκι και να μη φοράω όλο το χρόνο αυτό το βαρύ παλτό. Καλά που αυτό το μικρό κοριτσάκι και ο φίλος του, κατάφεραν και έλυσαν τα μάγια και έτσι γύρισαν ξανά οι εποχές στον τόπο μας. Βέβαια, αν τα παιδιά το παρακάνουν στη φασαρία και τις φωνές βγαίνω και τους βάζω τις φωνές.
Αυτά σκεπτόταν αυτός. Οι άλλοι όμως άνθρωποι και ιδιαίτερα τα παιδιά, ήσαν χαρούμενοι. Δε θα είχαν όλο το χρόνο χειμώνα. Θα έρχονταν και πάλι το φθινόπωρο με τα φρούτα του, το καλοκαίρι με τα μπάνια στη θάλασσα και τις διακοπές, η άνοιξη με τα λουλούδια και την πρωτομαγιά, αλλά και ο χειμώνας , με τα χιόνια, τα κάστανα και τα καρύδια. Και τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με τα δώρα και τα κάλαντα.
Όλα είχαν πάρει το φυσικό τους δρόμο. Και όλα αυτά χάρι στη Βασιλεία και το φίλο της τον Πεστοκιέγινε το ξωτικό. Έτσι σ'εκείνη την πόλη του Βορρά αφού λύθηκαν τα μάγια της μάγισσας του χιονιού, όλοι ζούσαν καλά και ευτυχισμένα.

ΠΑΕΙ ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Πάει έφυγε το χιόνι
το λουλούδι δεν κρυώνει
το πουλάκι κελαηδάει
το παιδάκι τραγουδάει

Όλα ντύθηκαν με χρώμα
η στολή τους λάμπει ακόμα
με το φως του ήλιου παίζει
και γυαλίζει σαν σιντέφι.

Η γιορτή για να κρατήσει
θέλει αγάπη για τη φύση
θέλει αγάπη για τα ζώα
και τους φίλους μας ακόμα.

Θα περάσουν οι εποχές
θα 'ρθουν κρύα και βροχές
θα δροσίζει το αγέρι
θα ρθει πάλι Καλοκαίρι.
Φθινοπωρινή θα' ρθει δροσιά
και Άνοιξη με τα φυτά
θα 'ρθει πάλι ο Χειμώνας
με το φως μιας ανεμώνας

Κι έτσι τέλειωσε εδώ
το παραμύθι μας αυτό
έζησαν αυτοί καλά
κι εμείς ζούμε καλύτερα

Δ.Σ.Π.

Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010

OTAN

Όταν ζεις σε μια χώρα που το Σύνταγμά της καταλύεται χάριν του Μνημονίου, οι Υπουργοί νομοθετούν πραξικοπηματικά, και αυτό ονομάζεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ
Όταν ζεις σε μια χώρα που διαφορές ομάδες και άτομα σπάνε, καίνε, δολοφονούν εν ψυχρώ και αυτό το ονομάζουν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ....
Τότε πρέπει να σκεφτείς που ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΗΣ