Είναι τα αστέρια σκοτεινά,
και το φεγγάρι μαύρο
έχεις το δάκρυ στη ματιά,
και το τραγούδι άδειο
πρόσμενες μέρες και χρονιές
να ‘ρθουν αλλιώς τα πράγματα
μα έρχονται μπόρες και βροχές
κι οι νύχτες φέρνουν κλάματα
Σου ‘μεινε δώρο και προικιό
μία θλιβερή ανάμνηση
σ’ αυτόν το δύσκολο καιρό
μία πληγή και μια άρνηση
Κάτι σπιτάκια χαμηλά
σ’ αυτόν τον τόπο το ξερό
θέλεις να φύγεις μακριά
μα το σοκάκι σου κλειστό
Τι ζήτησες απ τη ζωή,
τι τάχα να ποθούσες;
κι έμεινες μόνη και πονάς,
όπως σκυλί και αλυκτάς;
Ταξίδι δίχως προορισμό,
δίχως κορμί ή πυξίδα,
κι ένα φεγγάρι σκοτεινό
και γυρισμός στα ίδια.
Κρατάς ανάσες και φωνές,
ματιές, φιλιά και χάδια.
Είναι οι μέρες σου αδειανές
και τα όνειρα ρημάδια.
Προσμένεις τάχα ξαστεριές,
κι έχεις τα χέρια αντήλιο;
ή περιμένεις σκοτεινιές
και μέρες δίχως ήλιο;
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012
Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012
Τρίτη 13 Μαρτίου 2012
Η ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΠΙΑ ΕΔΩ
Σήμερα Τρίτη 13 Μαρτίου στις 15:00 στο νεκροταφείο Νέας Σμύρνης θα γίνει η κηδεία της Δόμνας Σαμίου, η οποία «έφυγε» σε ηλικία 84 ετών, ύστερα από μακρά νοσηλεία στο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμιγκ, καθώς έπασχε από λευχαιμία.
Με αφορμή αυτό το πικρό γεγονός και στην μνήμη της ερευνήτριας – ερμηνεύτριας του δημοτικού μας τραγουδιού τα δυο σημειώματα που ακολουθούν από τους συνεργάτες της το πρώτο (αναδημοσίευση από το www.domnasamiou.gr) και από τον γράφοντα το δεύτερο που είναι μια προσωπική μου μαρτυρία για την μεγάλη απούσα.
Σημείωμα 1ο
Η κυρά Δόμνα δεν είναι πια ανάμεσά μας. Έφυγε το βράδυ του Σαββάτου για το μεγάλο ταξίδι. Όμως θα συνεχίσει να μιλά, να πετά και ν΄αγγίζει τις ψυχές όλων εκείνων που την αγάπησαν για τη φωτεινή τέχνη της και την πολύτιμη προσφορά της.
Η κηδεία της θα γίνει την Τρίτη 13 Μαρτίου στις 15:00, στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.Παράκληση σε αυτούς που θέλουν να τιμήσουν τη μνήμη της, αντί για στεφάνι, τα χρήματα να δοθούν στο Σύλλογο Βοήθειας Παιδιών Αιθιοπίας - Lalibela και στο Κοσμέτειο Ίδρυμα για τις ανάγκες των απόρων Κωνσταντινοπολιτών.
Domna Samiou, Greece's foremost exponent of traditional music -who did more than anyone in modern times to research, perform, preserve and disseminate the country's musical folklore- died, following a short illness. The funeral will take place on Tuesday 13 Mar 2012, 15:00, at the cemetery of Nea Smyrni.

σημείωμα 2ο
Πρέπει αν θυμάμαι καλά να ήταν αρχές φθινοπώρου του 1980 όταν ήρθε η Δόμνα Σαμίου στα Χανιά για μια συναυλία στο κάστρο του Φιρκά. Μετά την συναυλία της ήρθε προσκεκλημένη της Ιοκάστης και της Ντέπης Ντάουλα στο καφενείο που διατηρούσε η δεύτερη στην παλιά πόλη των Χανίων στην οδό Θεοτοκοπούλου, το «ΑΝΤΑΜΩΜΑ». Ένα χώρο πολιτιστικών δραστηριοτήτων που σήμερα λειτουργεί ως τσικουδάδικο με την επωνυμία «ΤΑΜΑΜ». Το μαγαζί είχε αδειάσει από πελάτες και ήμασταν μόνο λίγοι φίλοι. Η Δόμνα κατέβηκε τα λίγα σκαλιά της εισόδου και μπήκε στον χώρο χαμογελαστή μαζί με τους μουσικούς που τη συνόδευαν. Κάθισαν σε ένα τραπέζι, και θες η τσικουδιά, θέλεις η καλή διάθεση δεν αργήσαμε να γίνουμε όλοι μια παρέα. Η τσικουδιά, το κόκκινο κρητικό κρασάκι και η καλή διάθεση δεν άργησαν να κάνουν το θαύμα τους. Τα όργανα βγήκαν από τις θήκες τους και η Δόμνα άρχισε το τραγούδι. Όχι τραγούδι συναυλίας, αλλά τραγούδι παρέας . Δεν αργήσαμε να μπούμε όλοι στο παιχνίδι και να ανάψει το γλέντι που κράτησε έως αργά και που αν δεν ήταν κουρασμένοι οι μουσική και η Δόμνα θα κρατούσε πιστεύω έως το πρωί.
Εκεί λοιπόν, εκείνη τη βραδιά είχα την εξαιρετική τιμή και την ευτυχία να ακούσω την Δόμνα να τραγουδά για μένα το αγαπημένο μου τραγούδι το «ΤΖΙΒΑΕΡΙ». Έτσι απλά όπως της το ζήτησα, έτσι απλά Εκείνη, πήρε μια καρέκλα, έκατσε αντίκρυ μου και άρχισε να το τραγουδάει, για μένα. Για έναν άγνωστό της που ίσως μετά από εκείνη τη στιγμή δεν θα τον θυμόταν ξανά. Ήταν για μένα που το άκουγα μια στιγμή μαγική που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Την θυμήθηκα ξανά τώρα και την γράφω για να καταδείξω πόσο απλή και άμεση υπήρξε, όπως απλός και άμεσος είναι κάθε αληθινός καλλιτέχνης και κάθε πραγματικά πολιτισμένος άνθρωπος.
Καλό σου ταξίδι Δόμνα
Δ.Σ.Προβάδος dprovados@yahoo.gr
Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012
ΟΙ ΚΑΜΠΑΛΕΡΟΣ ΤΗΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ
Αυτοί οι πέντε κύριοι της φωτογραφίας είναι οι νεκροθάφτες της σύγχρονης Ελλάδας.
Μπορεί ο πέμπτος να την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια όταν πήρε χαμπάρι ότι η συμμετοχή του στην κυβέρνηση «σωτηρίας» -παρακαλώ! Απαγορεύονται οι γέλωτες!!- δεν έβγαζε τα κουκιά που προσδοκούσε. Έτσι τα παράτησε και άφησε τους τέσσερις άλλους «ευπατρίδες» να συνεχίσουν τον αγώνα τον καλό. (χα), νομίζοντας ότι θα ξεχάσουμε την συμμετοχή του στο διενεργούμενο έγκλημα . Δηλαδή το ξεπούλημα της έρημης πατρίδας στους ξένους δανειστές και άλλους σπεκουλαδόρους.
Αφού φρόντισαν να μας εξαπατήσουν, να μας τρομάξουν, στο τέλος μας ξεπούλησαν συνεπικουρούμενοι βεβαίως από τα ΜΜΕ , ιδιαίτερα τα τηλεοπτικά.
Τώρα καβγαδίζουνε ποιος από αυτούς έκανε τις πιο δύσκολες διαπραγματεύσεις, ποιος έσωσε τις συντάξεις και τους συνταξιούχους, τις επικουρικές, κλπ.
Το ότι λίγες μέρες μετά την μάχη που έδωσαν για την διάσωση των συντάξεων όπως υποστήριζαν ήλθε η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, και ώ του θαύματος… ΤΟΥΣ ΔΙΕΨΕΥΣΕ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ αποκαλύπτοντας την απάτη τους. Όχι μόνον δεν σώθηκαν οι συντάξεις και οι επικουρικές αλλά ένας νέος ορυμαγδός μέτρων ήλθε να προστεθεί στα ήδη υπάρχοντα με αποκορύφωμα βεβαίως αυτό της κατάργησης θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος, και την παράδοση της χώρας δίχως δυνατότητα άμυνας στις επιθέσεις της Μέρκελ, του Σόιμπλε , κ.α.
Και για να μη μας μείνει καμιά αμφιβολία ότι όλο αυτό το μόνο που θα καταφέρει είναι να αυξήσει το χρέος την εξαθλίωση μας και την εξάρτηση διαβάστε το παρακάτω κείμενο:
Μια γρήγορη μελέτη των αριθμών δείχνει ότι η Ελλάδα παίρνει 19 σεντ για κάθε ευρώ που δανείζεται και τα υπόλοιπα 81 σεντ είναι τα λεφτά που τα κράτη της Ευρωζώνης πληρώνουν πίσω στις τράπεζες τους με τα λεφτά που υποτίθεται ότι δανείζουν στην Ελλάδα. Η Ελλάδα έγινε πλέον ένα κανάλι ώστε τα ευρωπαϊκά κράτη να αποπληρώνουν τα δικά τους χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012
ΜΠΑΧΑΡΙ ΚΑΝΕΛΑ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΗ
Γιορτή, Πανηγύρι Μέθεξη.
Μια Μουσική Παράσταση τέτοια όπως μόνον η Άλκηστις Πρωτοψάλτη ξέρει να δίνει.
Οι Μουσικοί που την πλαισιώνουν άψογοι, με διάθεση, κέφι και μπρίο.
Η κα. Ρεμπούτσικα ταξιδεύει το κοινό σε χώρους ήχων, εικόνων, συναισθημάτων αληθινών
Όσο για την κα. Πρωτοψάλτη, είναι σωτηρία ψυχής.
http://www.provoleas.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=14208&Itemid=33
Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012
ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΚΑΙ ΦΛΑΜΕΝΓΚΟ
Είναι που η νύχτα πληγώνει τις ώρες σου.
Που τα παράθυρα γίνονται καθρέφτες
και καθρεφτίζουν τη λύπη σου.
Μπουζούκι στου μάγκα τα χέρια,
κι η φωνή του λυγμός στην καρδιά σου
τούτες τις ώρες που οι πόλεις
ανασαίνουν ψυχές κι ανθρώπους που έφυγαν,
κι ο χορευτής μοναχός του, χέρια φτερά,
αναζητά τη σκάλα που ανεβάζει στον ουρανό
Μια κιθάρα στου τσιγγάνου τα χέρια που κλαίει
Το φεγγάρι μισό σαν πλεούμενο ταξιδεύει
Είναι μεγάλη η απόσταση για να πάρει τη λύπη σου
γι αυτό την εμπιστεύεσαι στις χορδές,
στη σπασμένη φωνή του οργανοπαίχτη
και στη μικρή που χορεύει μονάχη
ξορκίζοντας τον καημό και τον πόνο του χωρισμού
με κρασί, με χτυπήματα ποδιών και χεριών
Στο εξαθλιωμένο κουτούκι η υγρασία
ζωγραφίζει στους τοίχους αδιευκρίνιστα σχήματα
και δυσκολεύει την ανάσα των θαμώνων
που ρουφούν δίχως μιλιά το φαρμάκι
Σκεφτικοί και απόμακροι, δίχως κουβέντες
περιμένοντας να χαράξει η μέρα.
Το ζεϊμπέκικο συναντά το φλαμένγκο
Που τα παράθυρα γίνονται καθρέφτες
και καθρεφτίζουν τη λύπη σου.
Μπουζούκι στου μάγκα τα χέρια,
κι η φωνή του λυγμός στην καρδιά σου
τούτες τις ώρες που οι πόλεις
ανασαίνουν ψυχές κι ανθρώπους που έφυγαν,
κι ο χορευτής μοναχός του, χέρια φτερά,
αναζητά τη σκάλα που ανεβάζει στον ουρανό
Μια κιθάρα στου τσιγγάνου τα χέρια που κλαίει
Το φεγγάρι μισό σαν πλεούμενο ταξιδεύει
Είναι μεγάλη η απόσταση για να πάρει τη λύπη σου
γι αυτό την εμπιστεύεσαι στις χορδές,
στη σπασμένη φωνή του οργανοπαίχτη
και στη μικρή που χορεύει μονάχη
ξορκίζοντας τον καημό και τον πόνο του χωρισμού
με κρασί, με χτυπήματα ποδιών και χεριών
Στο εξαθλιωμένο κουτούκι η υγρασία
ζωγραφίζει στους τοίχους αδιευκρίνιστα σχήματα
και δυσκολεύει την ανάσα των θαμώνων
που ρουφούν δίχως μιλιά το φαρμάκι
Σκεφτικοί και απόμακροι, δίχως κουβέντες
περιμένοντας να χαράξει η μέρα.
Το ζεϊμπέκικο συναντά το φλαμένγκο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

