ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΕ ΦΟΥΡΤΟΥΝΑ

Ένα φεγγάρι, μισοφέγγαρο,

ένα φεγγάρι κόκκινο κουρέλι

κυμάτιζε στου φάρου την κεραία

καράβι που γυρίζει στα πελάγη,

μία φωνή που κλαίει την αγάπη,

ο έρωτας κοιμήθηκε στον πόντο.

Χωρίς πανιά το μπάρκο τριγυρίζει

λάθος πορεία, ξέρα  του χαμού,

θάλασσα αφρίζει και φουσκώνει

απόψε κλαίει  η αγάπη μόνη.

Κρατά τιμόνι κόντρα στον καιρό

φουσκώνει το πανί γραίγο-λεβάντες.

Αβάφτιστο σκαρί ζητάει να βρει

ένα όνομα, μια Καίτη, ή μια Μαρία

αέρας στης νυχτιάς την υγρασία.

Πλέει, ή βουλιάζει, πότε χάνεται,

μία ασημώνει τα νερά, μία μαυρίλα

χάνεται στον ορίζοντα και βγαίνει

πέφτει απ τον ουρανό στη ξέρα

μπάρκο φεγγάρι στον αέρα

το πορτατίφ: Το "Σύσσημον" στην Επίδαυρο

το πορτατίφ: Το "Σύσσημον" στην Επίδαυρο

ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ - ΛΥΠΑΜΑΙ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ

ΝΑΥΑΓΙΑ

Σε μία άκρη του γιαλού

καταμεσής στα βράχια

σε ένα φάρο μοναχό

ένας γεράκος έμενε

ν΄  ανάβει το φανάρι.

Κι όπως καράβι ακίνητο

που γέμισε στριδώνα

ταξίδια ονειρεύεται,

μπάρκα, λιμάνια μακρινά

και ναύτες του πελάγους.

Απομεινάρι θλιβερό

της θάλασσας, του πόντου .

Μου φαίνεται  μπαρκάρισε

στο τσούρμο  του Οδυσσέα.

Λέει ιστορίες στα παιδιά

για δράκους και γοργόνες,

για πλάσματα θαλάσσια,

για πόρτα, για ανθρώπους,

κι ότι μπορεί να ιστορεί

η αλήθεια ή ο θρύλος.

Αντίκρυ από το φάρο του

ένα καράβι σκούριαζε

παλιό ναυαγισμένο

που αναστενάζει μοναχό

σαν το κτυπάει το κύμα.

Αυτό το άμοιρο σκαρί

που γύρισε πελάγη,

έρημο τώρα απόμεινε

να κείτεται στη ξέρα,

δίχως τον καπετάνιο του

γυρτό στο ένα πλάι,

σα να κοιμάται στη στεριά

ή σα ναυαγισμένο

Κάθε πρωί με την αυγή

που ξεκινά η μέρα

βγαίνει ο γέρος στα ψηλά

και χαιρετά το μπάρκο.

Με ένα απαλό κλυδωνισμό,

όπως κτυπάει το κύμα,

αυτό τον αντιχαιρετά,

κι ο γέρος ξανανιώνει

ΖΟΥΜΕ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΩΡΑ - ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΚΟΥΣΑ

Ερμηνεία: Δάφνη Λέμπερου
Μουσική: Στέφανος Κόκκαλης
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου – Ρεβέκκα Ρούσση
Παραγωγή: Παρουσία

Σήμερα το πρωί παρέλαβα με το ταχυδρομείο το cd με το γενικό τίτλο που μου έστειλε η φίλη μου Δάφνη Λέμπερου που ερμηνεύει τα πέντε τραγούδια του. Το άκουσα και το ακούω, ξανά και ξανά, και δε χορταίνω. Δε χορταίνω να ακούω τη μουσική του Σ. Κόκκαλη που ντύνει ιδανικά τους στίχους, δίνοντας την ανάσα που χρειάζονται τα λόγια για να περάσουν μελωδικά  στα αυτιά και την ψυχή μας.
Δε χορταίνω να ακούω τους στίχους των δυο τραγουδιών της Ρεβέκκας  Ρούσση, και να επιβεβαιώνω τη γνώμη μου σχετικά με την στιχουργική  αξία της. Λόγος μεστός, συμπυκνωμένος, περιγραφικός. Λόγια « ξυράφια»  που ματώνουν τις φλέβες, τα «κορμιά και τα πάθη». 
Βεβαίως για τα τρία τραγούδια του Μάνου Ελευθερίου, δε μπορώ να γράψω τίποτα. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω στίχους του, διατρανώνεται μέσα μου η αξία αυτού του ιδανικού στιχουργού – ποιητή, αυτού του Μάστορα του λόγου.
Η επιλογή των στίχων από τους συντελεστές του cd, εξαιρετική. Λόγος καταγγελτικός της σύγχρονης μοναχικής ζωής μας, σ΄ αυτή την κοινωνία της απόστασης και της μοναχικότητας. «.. Ζούμε κι οι δυο στην ίδια χώρα / μα είμαστε χώρες μακρινές…».
Πέντε τραγούδια και ένα ορχηστρικό. Πέντε τραγούδια τραγουδισμένα από τη φωνή της Δάφνης Λέμπερου .  Φωνή δωρική σε μια ερμηνεία συγκλονιστική, σπαρακτική, σκοτεινή, που δίνει νόημα στους στίχους και εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις μελωδικές αποχρώσεις της μουσικής και τις νοηματικές περιγραφές των στίχων.
 Ίσως η δύναμη ενός ή πολλών τραγουδιών να είναι περιορισμένη, αν και το τραγούδι αποτελεί ένα μέσο για να περάσουν εύκολα στο συνειδητό ή στο υποσυνείδητο σκέψεις, συναισθήματα, νοήματα ή και συνθήματα. Ας λειτουργήσει λοιπόν αυτό το εξαιρετικό cd και τα τραγούδια του ως μέσο περισυλλογής και απάντησης στη μοναξιά μας κι ας αποτελέσει το έναυσμα να δούμε την ανατολή της συντροφικότητας ξανά σ΄ αυτόν το σκοτεινό ουρανό της μοναχικής μας ζωής. Η προσπάθεια των συντελεστών του είναι μια καλή αφορμή.

Έδεσσα Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013
. 

Δάφνη Λέμπερου: «Ζούμε κι οι δυο στην ίδια χώρα» - Μια φωνή που κάποιος την είπε χαρακίρι

Με θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις και τα σκοτάδια που τις τυλίγουν σήμερα, το CD «Ζούμε κι οι δυο στην ίδια χώρα» σκιαγραφεί τους φόβους, τις ανασφάλειες και τις αμφιβολίες. Περιγράφει πώς η μνήμη είναι παρούσα σε κάθε βήμα και πόσοι ωκεανοί μπορούν να χωρίσουν το «μαζί» δύο ανθρώπων. Σε φόντο έντονα αστικό, αναδύεται ο κραδασμός στις ανθρώπινες σχέσεις, σημείο των σύγχρονων καιρών.
Το μουσικό ταξίδι της Δάφνης Λέμπερου, με την αξεπέραστη φωνή, ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 10 χρονών, στην Επανομή Θεσσαλονίκης. Έχοντας στις αποσκευές της συνεργασίες με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως τη Ρίτα Σακελλαρίου, καθώς και τη συμμετοχή της στη Σπείρα-Σπείρα υπό την καθοδήγηση του Σταμάτη Κραουνάκη, τώρα παρουσιάζει τον πρώτο της ολοκληρωμένο προσωπικό δίσκο σε μουσική του Στέφανου Κόκκαλη, ενός συνθέτη με σημαντική παρουσία στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι, και στίχους του Μάνου Ελευθερίου, που οι συστάσεις περιττεύουν, και της Ρεβέκκας Ρούσση, στιχουργού με πασίγνωστες επιτυχίες στο ενεργητικό της.

Με πτυχίο σύγχρονου τραγουδιού και σπουδές στο ακορντεόν και στο κλαρίνο, η Δάφνη Λέμπερου διαμόρφωσε τη δική της ταυτότητα στο ελληνικό τραγούδι, μαγεύοντας με τη δωρικότητα της φωνής της και την ειλικρίνεια της ερμηνείας της. Συμμετείχε σε παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Ηρώδειο.
Με αφορμή τη μουσική του Στέφανου Κόκκαλη, ο Μάνος Ελευθερίου και η Ρεβέκκα Ρούσση έγραψαν τους στίχους για να ερμηνευθούν από τη Δάφνη Λέμπερου. Το CD «Ζούμε κι οι δυο στην ίδια χώρα» θα περιέχει τρία τραγούδια σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου («Παράθυρα», «Ζούμε κι οι δυο στην ίδια χώρα», «Δεν μιλάς»), και δύο τραγούδια σε στίχους της Ρεβέκκας Ρούσση («Ξυράφια» και «Κορμιά και Πάθη»).
Σε συνεργασία με τους ενορχηστρωτές Μαρία Παπαδοπούλου και Βαγγέλη Καραπέτρο και με ένα σύνολο εκλεκτών μουσικών, η Δάφνη Λέμπερου παρουσιάζει μία μουσική πρόταση που κινείται σε δρόμους λαϊκούς, έντεχνους, ακόμα και παραδοσιακούς.
Η φωνή της είναι βαθιά ελληνική. Δωρική. Κάποιος την είπε χαρακίρι. Το ελληνικό τραγούδι έχει ανάγκη από τέτοιες φωνές.

 

Συντελεστές

Έπαιξαν οι μουσικοί:  
Ακουστική - κλασική κιθάρα: Νίκος  Γύρας
Πιάνο-μπαγλαμάς-μπάσο-βιολί-μαντολίνο-λαούτο: Βαγγέλης  Καραπέτρος
Μπουζούκι: Γιώργος Τοκατλίδης
Κρούστα:  Σοφία  Κακουλίδου
Μπαγιάν: Ηρακλής  Βαβάτσικας
Κλαρίνο: Δάφνη Λέμπερου
Φωτογραφίες: Άκης Χρήστου

Θα κυκλοφορήσει μέσα στον Ιούνιο:
"Ζούμε κι οι δυο στην ίδια χώρα"
Δάφνη Λέμπερου
Μουσική: Στέφανος Κόκκαλης
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Ρεβέκκα Ρούσση
Παραγωγή: Εκδόσεις Παρουσία - Βασίλης Χατζηιακώβου

* Στη φωτογραφία, η Δάφνη Λέμπερου με τη γάτα της Ζαΐρα.

ΠΗΓΗ:  http://www.catisart.gr/index.php/fast-art/1535--l-r-.html#.Ub5Zm1Oi7lk.facebook

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΡΤ

Είχε πατέρα υπουργό

Στο κόμμα είχε τα μέσα

Κι αν άλλαξε το χρώμα του

Σε όλα είναι μέσα

Τον κάνανε και υπουργό

Του δώσανε να παίζει

Τύπο και ενημέρωση.

Μα ήταν ανεπίδεκτος

Μαθήσεως και λίγος

Και σε μια νύχτα έκανε

Το θαύμα εν τω άμα

Είπε: «θα γίνω Ηρόστρατος

Θα κλέψω του τη δόξα,

έκαψε εκείνος το ναό,

εγώ τι κάνω τώρα;»

το σκέφτηκε πολλές φορές

βρήκε επιτέλους λύση

Κλείνει την τηλεόραση

«Κανείς να μη μιλήσει!»

Και τώρα στέκει μοναχός

Ηρόστρατος και Νέρων

με Αντωνάκη και ΝΔ

στην έρημη τη χώρα

μα έχει ο καιρός γυρίσματα

θα έρθουν τα πάνω κάτω

κι Αντώνης με το Σίμο του

θα φτάσουνε στον πάτο