ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Aφιερώνεται σε όλους τους φίλους που παραβρέθηκαν, αλλά και όσους δεν μπόρεσαν να είναι στη συναυλία μου στο Αρχοντικό Σαράφογλου της Βέροιας το Σάββατο 28-5-2016 και οπωσδήποτε στους πολύτιμους συνεργάτες μου:Ανδρεάδου Μαρία, Δερμιτζάκη Σάκη, Λολίδη Νίκο, Μακαριάδη Μάκη, Παναγιώτου Έντβιν Παναγιώτου, και Σολάκογλου Δημήτρη και τέλος στο Verianet και τον σπουδαίο φίλο Καρολίδη Δημήτρη.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Αναβοσβήνει το φανάρι στο σκοτάδι

αναλαμπές μακρές, βραχείες,

χαράζεις την πορεία σου στο χάρτη

για να γυρίσεις στο λιμάνι το πατρώο.

Όμως τους κοροϊδεύεις τους συντρόφους,

δεν είναι η Ιθάκη προορισμός σου,

είναι το αέναο ταξίδι που λογιάζεις,

είναι η θάλασσα που μέσα σε κρατάει

κι η αγκαλιά της Καλυψούς που σε μαυλίζει.

Της Πηνελόπης ο αργαλειός έχει σκουριάσει

και δεν υφαίνει το πανί για ν΄αποσώσει

και οι μνηστήρες έχουνε θυμώσει

που δεν διαλέγει εραστή και όλο πίνουν.

Θυμώνει ο Ποσειδώνας και σηκώνει

θεριά τα κύματα, κι η Χάρυβδη προσμένει

ποιον σύντροφο να πιάσει ν' αφανίσει,

και οι Σειρήνες το τραγούδι αρχινάνε

να σε τραβήξουνε στα βράχια, να συντρίψουν

πανιά, κατάρτια και πλεούμενο αντάμα

Κι εσύ στην τιμονιέρα τιμονεύεις, το μπάρκο

να περάσει απ΄το στενό τους,

(όχι δεμένος στο κατάρτι, μα ολόρθος)

στην ανοιχτή τη θάλασσα να βγάλεις

και να τραβήξει ανοιχτά κατά το Νότο

που σε προσμένουν τα στοιχειά και οι γοργόνες

και μια μικρή που τ΄όνομά της δεν το ξέρεις

μήτε κι ο Όμηρος ποτέ το έχει αναφέρει

κι ύστερα πάλι του πελάγους η αρμύρα

που σε βαφτίζει με τ ανέμου τη ριπία

και σε κρατά δικό της μόνο η θάλασσα,

ταξιδευτή και πνεύμα που αέναα τριγυρνάει

γιατί ποτέ της δε σε κράτησε πατρίδα,

μήτε γυναίκα, μήτε βιος, μήτε και σπίτι

Marinero

ΒΡΕΧΕΙ

Βρέχει στην πόλη κι η υγρασία
δίνει στα σπίτια μια μουντάδα,
βρέχει στην πόλη κι η ανία
δίνει στην πλήξη τα ηνία.

Βρέχει στην πόλη και γυρίζω
στους άδειους δρόμους μοναχός μου,
βρέχει στην πόλη άδειο εντός μου
συννεφιασμένος ο ουρανός μου.

Πότε αχ πότε θα γυρίσεις
να φύγει η βαριά μουντάδα;
πότε αχ πότε θα γυρίσεις
να ρθει και πάλι η λιακάδα;

Marinero

ΜΟΥ ΦΤΑΝΕΙ

Στην Έλενα

Μου φτάνει το χαμόγελό σου,

κι ένα σου χάδι να γλυκαίνει τη ζωή,

μου φτάνει η αναπνοή σου,

κι ένα σου βλέμμα να φωτίσει την ψυχή.

Όταν στο χάδι σε αγγίζω

και στο φιλί όταν μεθώ

μου δίνεις λόγο να ελπίζω

και μουσική να τραγουδώ.

Mου φτάνει μόνο η φωνή σου

και το σκοτάδι βγάζει φως,

μου φτάνει μόνο το φιλί σου

και μεγαλώνει ο μικρός

ο κόσμος, όταν σ΄ έχω πλάϊ

μοιάζει αλλιώτικη η ζωή,

δεν το φοβάμαι το σκοτάδι

και γίνομαι πάλι παιδί

Marinero

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Είναι καράβι το τραγούδι και με πάει
ταξίδι στης καρδιάς μου τα πελάγη,
πότε με πάει στη χαρά,
πότε στη λύπη,
πότε με πάει
στο κρυφό σου καρδιοχτύπι

Είναι καράβι το τραγούδι και με πάει
ταξίδι στης καρδιάς μου τα πελάγη,
πότε ταξίδι σ΄αγκαλιά,
πότε σε ξέρα,
πότε με βγάζει
στα βαθιά μ΄ ούριο αέρα.



Με μουσική και νότες ταξιδάκι,
σε πέλαγο πεντάγραμμο αλητάκι
περιπλανιέμαι, ώσπου να με βγάλει
ξενάκι στης αγάπης το λιμάνι

marinero

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦOΡΑΣ

Της συμμορίας η μωρία

και η βλακεία του λαού

τη χώρα έχουνε διαλύσει

και μας, μας έχουν καταντήσει

περίγελο της αγοράς

συριζανελ, Τσίπρας, Παπάς,

κυβέρνηση της συμφοράς

 marinero

ΣΕ ΓΥΡΕΥΩ

Το στιχούργημα που ακολουθεί γράφτηκε με την ευκαιρίατης δημοσίευσης του “οgdoo.gr” σχετικά με το αφιέρωμα της πόλης της Πάτρας στην αξέχαστη Πόλυ Πάνου με τίτλο «Η Πόλυ, της πόλης μας» από το «Εν Χορδώ» με τις Πίτσα Παπαδοπούλου & Λένα Αλκαίου. http://www.ogdoo.gr/epikai…/mousika-nea/i-poly-tis-polis-mas


Στην Πόλυ Πάνου

Ίσως τα βράδια να γυρεύω τη μορφή σου
στους άδειους δρόμους, στα πάρκα στις πλατείες
ίσως στα πάλκα να γυρεύω τη φωνή σου
και τα τραγούδια που μονάχη τραγουδούσες.

Όμως περάσανε τα χρόνια και οι μνήμες
ξεθωριασμένες απομείναν στο συρτάρι,
όπως (α)πομένουν οι παλιές φωτογραφίες
που δεν τις ζήτησε κανείς για να τις πάρει,

κι έτσι τα βράδια γυρεύω τη μορφή σου,
της παρουσίας σου΄αποτύπωμα που μένει
πάνω στ΄αυλάκια του βινίλιου η φωνή σου
και στης βελώνας το σύρσιμο που κλαίει

Marinero