ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ

(Λαϊκότροπο άσμα)

Στον ποταμό στην Έδεσσα

θα ρίξω τα φιλιά σου,

τους όρκους και τα χάδια σου,

την άπονη καρδιά σου.

Θα βρω καινούριο έρωτα

μαζί του να με πάρει

και μια καινούρια αγκαλιά

τον πόνο μου να γιάνει.

Στην Έδεσσα στον ποταμό,

δίπλα στον καταρράκτη

και στο Βαρόσι στα στενά

θα βρω καινούρια αγάπη.

Γιατί είσαι άστατη πολύ

και αφήνεις την καρδιά σου

να παίζει με τον έρωτα,

σκορπίζεις τα φιλιά σου

Marinero

ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

Ένα τραγούδι θα σου πω

κι εσύ φτερά θ ανοίξεις

για να πετάξεις μακριά

από αυτή την πόλη

που χει σταθεί  πα στο γκρεμό

κι είν΄ έτοιμη να πέσει,

να παρασύρει στο χαμό

σπίτια μαζί κι ανθρώπους.

Θα πας τ΄ αψήλου και απέ

θα βγεις σε άλλον τόπο

που χει τα σπίτια χαμηλά,

που χει νερά και κήπους,

χαρούμενα που χει παιδιά

και γελαστούς ανθρώπους.

Πόλη της φαντασίας σου

και πόλη των ονείρων,

πόλη που φτιάξαμε μαζί,

πόλη της ουτοπίας .

Κι αν βρεις συντρόφους στη χαρά,

συντρόφους στον αγώνα,

τότε θα γίνει η πόλη μας

αληθινή στον κόσμο.

Marinero

ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Aφιερώνεται σε όλους τους φίλους που παραβρέθηκαν, αλλά και όσους δεν μπόρεσαν να είναι στη συναυλία μου στο Αρχοντικό Σαράφογλου της Βέροιας το Σάββατο 28-5-2016 και οπωσδήποτε στους πολύτιμους συνεργάτες μου:Ανδρεάδου Μαρία, Δερμιτζάκη Σάκη, Λολίδη Νίκο, Μακαριάδη Μάκη, Παναγιώτου Έντβιν Παναγιώτου, και Σολάκογλου Δημήτρη και τέλος στο Verianet και τον σπουδαίο φίλο Καρολίδη Δημήτρη.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Αναβοσβήνει το φανάρι στο σκοτάδι

αναλαμπές μακρές, βραχείες,

χαράζεις την πορεία σου στο χάρτη

για να γυρίσεις στο λιμάνι το πατρώο.

Όμως τους κοροϊδεύεις τους συντρόφους,

δεν είναι η Ιθάκη προορισμός σου,

είναι το αέναο ταξίδι που λογιάζεις,

είναι η θάλασσα που μέσα σε κρατάει

κι η αγκαλιά της Καλυψούς που σε μαυλίζει.

Της Πηνελόπης ο αργαλειός έχει σκουριάσει

και δεν υφαίνει το πανί για ν΄αποσώσει

και οι μνηστήρες έχουνε θυμώσει

που δεν διαλέγει εραστή και όλο πίνουν.

Θυμώνει ο Ποσειδώνας και σηκώνει

θεριά τα κύματα, κι η Χάρυβδη προσμένει

ποιον σύντροφο να πιάσει ν' αφανίσει,

και οι Σειρήνες το τραγούδι αρχινάνε

να σε τραβήξουνε στα βράχια, να συντρίψουν

πανιά, κατάρτια και πλεούμενο αντάμα

Κι εσύ στην τιμονιέρα τιμονεύεις, το μπάρκο

να περάσει απ΄το στενό τους,

(όχι δεμένος στο κατάρτι, μα ολόρθος)

στην ανοιχτή τη θάλασσα να βγάλεις

και να τραβήξει ανοιχτά κατά το Νότο

που σε προσμένουν τα στοιχειά και οι γοργόνες

και μια μικρή που τ΄όνομά της δεν το ξέρεις

μήτε κι ο Όμηρος ποτέ το έχει αναφέρει

κι ύστερα πάλι του πελάγους η αρμύρα

που σε βαφτίζει με τ ανέμου τη ριπία

και σε κρατά δικό της μόνο η θάλασσα,

ταξιδευτή και πνεύμα που αέναα τριγυρνάει

γιατί ποτέ της δε σε κράτησε πατρίδα,

μήτε γυναίκα, μήτε βιος, μήτε και σπίτι

Marinero

ΒΡΕΧΕΙ

Βρέχει στην πόλη κι η υγρασία
δίνει στα σπίτια μια μουντάδα,
βρέχει στην πόλη κι η ανία
δίνει στην πλήξη τα ηνία.

Βρέχει στην πόλη και γυρίζω
στους άδειους δρόμους μοναχός μου,
βρέχει στην πόλη άδειο εντός μου
συννεφιασμένος ο ουρανός μου.

Πότε αχ πότε θα γυρίσεις
να φύγει η βαριά μουντάδα;
πότε αχ πότε θα γυρίσεις
να ρθει και πάλι η λιακάδα;

Marinero

ΜΟΥ ΦΤΑΝΕΙ

Στην Έλενα

Μου φτάνει το χαμόγελό σου,

κι ένα σου χάδι να γλυκαίνει τη ζωή,

μου φτάνει η αναπνοή σου,

κι ένα σου βλέμμα να φωτίσει την ψυχή.

Όταν στο χάδι σε αγγίζω

και στο φιλί όταν μεθώ

μου δίνεις λόγο να ελπίζω

και μουσική να τραγουδώ.

Mου φτάνει μόνο η φωνή σου

και το σκοτάδι βγάζει φως,

μου φτάνει μόνο το φιλί σου

και μεγαλώνει ο μικρός

ο κόσμος, όταν σ΄ έχω πλάϊ

μοιάζει αλλιώτικη η ζωή,

δεν το φοβάμαι το σκοτάδι

και γίνομαι πάλι παιδί

Marinero

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Είναι καράβι το τραγούδι και με πάει
ταξίδι στης καρδιάς μου τα πελάγη,
πότε με πάει στη χαρά,
πότε στη λύπη,
πότε με πάει
στο κρυφό σου καρδιοχτύπι

Είναι καράβι το τραγούδι και με πάει
ταξίδι στης καρδιάς μου τα πελάγη,
πότε ταξίδι σ΄αγκαλιά,
πότε σε ξέρα,
πότε με βγάζει
στα βαθιά μ΄ ούριο αέρα.



Με μουσική και νότες ταξιδάκι,
σε πέλαγο πεντάγραμμο αλητάκι
περιπλανιέμαι, ώσπου να με βγάλει
ξενάκι στης αγάπης το λιμάνι

marinero