ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Τις νύχτες σε κρατούσα αγκαλιά

να μη φυσήξει ο αέρας και σε χάσω,

όπως φτερό που το παίρνει ο βοριάς

και μου χαθείς και μείνω να σπαράζω.

Τις νύχτες σε νανούριζα σιγά,

με τραγουδάκια που δεν τ άκουσε κανένας

μονάχα εσύ, στις νυχτιάς τη σιγαλιά

αφού έχουν γραφτεί μόνο για σένα.

Τις νύχτες σε φιλούσα τρυφερά

και τα φιλιά μου μοιάζαν χελιδόνια,

να σε χορτάσει σε κοιτούσε η ματιά,

πουλί η καρδιά μου στέκονταν στα κλώνια.

Τις νύχτες τριγυρίζω μοναχός

αφού δεν είσαι πια στην αγκαλιά μου

τις νύχτες το τραγούδι κι ο σκοπός

έπαψαν να γεμίζουν την καρδιά μου

Marinero

ΖΩΗ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ΄

Με μια φωνή μες τη νυχτιά

και μ έναν πόθο στην καρδιά

και μ ένα δάκρυ,

από τα πέρατα του νου,

μέχρι την άκρη του καιρού,

στης γης την άκρη.

Ψάχνω να βρω μες τη ζωή

μία αλλιώτικη ψυχή,

που να πονάει,

ψάχνω να βρω μες τη βραδιά

μία αλλιώτικη καρδιά,

που ν αγαπάει.

Άραγε να ρθει μια στιγμή,

που θα ησυχάσουν οι καιροί

και οι βοριάδες,

για να περάσουμε μαζί

με τούτο το μικρό σκαρί

τις συμπληγάδες;

άραγε θα ρθει ο καιρός

που θα ναι ο κόσμος ανοικτός

και στα τραγούδια,

για να ρθει η γλυκιά στιγμή,

να ξαναχτίσουμε μαζί

ζωή καινούρια;

Marinero

ΑΠΟΨΕ ΒΡΕΧΕΙ

Απόψε βρέχει

κι είναι οι σταγόνες της βροχής

που συντροφεύουν το λυγμό

που από τα στήθη βγαίνει.

Απόψε βρέχει

κι ο ουρανός μάτια θυμίζει

που πονούν και δάκρυα σταλάζουν

να σβήσουν τάχα τη φωτιά

που μες τα στήθη καίει;

απόψε βρέχει

κι η βροχή δροσίζει τα χωράφια

και τους καημούς υγραίνει

για να γλιστρήσουν απ το νου

οι μαύρες του οι σκέψεις.

Απόψε βρέχει μια βροχή

που μοιάζει παρηγόρια

Marinero

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΕΝΟΣ ΝΑΥΤΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ.

Μ ένα καράβι, δυο ευχές

έφυγες για ταξίδι,

μ ένα τραγούδι, δυο πενιές

κι ένα πικρό ταξίμι.

Άραγε να σε φτάσανε

οι ευχές μου, τα τραγούδια;

άραγε να σε φύλαξαν

στην σκύλα την πανούργα;

που προσπαθεί τα νιάτα σου

να πάρει, να τα κλέψει

και με τσαλίμια ερωτικά

η Κίρκη να τα δρέψει;

μην τάχα ο καπετάνιος σου,

ο πονηρός Δυσσέας

μπορέσει το σκαφίδι του

κι όλο το πλήρωμά του,

να το γυρίσει σπίτι του,

να ιδεί τη φαμελιά του

ή μήπως άλλη η θέληση

είναι του Γεωσείστη

και το καράβι αύτανδρο

στην άβυσσο βυθίσει;

σε περιμένω γιόκα μου

πίσω στο σπιτικό μου,

για να γεμίσει η αγκαλιά

το σώμα τ ακριβό μου.

Στον Ποσειδώνα το Θεό

τάζω και ξανατάζω

θυσίες, τζοβαϊρικά

κι όλο παρακαλάω,

στο σπίτι σου το πατρικό

γρήγορα να γυρίσεις

να ιδώ εγγόνια και χαρά

τα μάτια πριν μου κλείσεις

Marinero

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ

Είναι γιατί,

τα ξέχασες τα λόγια τα μεγάλα,

το δίκιο του λαού, και άλλα τέτοια.

Τώρα έχεις γίνει εξουσία και μεγάλος,

με Υπουργούς, και Γραμματείς, στα Υπουργεία, Φαρισαίος.

Τώρα με λιμουζίνα τριγυρνάς και με φρουρά

κι από αγωνιστής, κατάντησες πολιτικάντης.

Marinero


*Αφιερωμένο στον Α. Τσίπρα και στους Υπουργούς του, με αφορμή το άρθρο του Γ. Καραμπελιά στη “Ρήξη” της Δευτέρας 3 Οκτωβρίου 2016 “ Η ΣΑΓΉΝΗ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΎ ΑΠΑΤΕΏΝΑ”

 http://ardin-rixi.gr/archives/200156

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Απόψε ένα τραγούδι στο σκοτάδι

που ταξιδεύει με του κύματος τον ήχο,

σεφαραδίτικο τραγούδι, που πηγαίνει

απ τις ακτές της Ισπανίας, Σαλονίκη.

Με μια κιθάρα και φωνή από βελούδο

κι ένα λυγμό, στο ρυθμό της νοσταλγίας,

σεφαραδίτικο τραγούδι για δυο μάτια

σαν αναμμένα κάρβουνα που καίνε.

Τραγούδι απόψε θα μου φέρει ο αγέρας,,

τον ήχο της φωνής σου, το λυγμό σου,

για την αγάπη που δεν έρχεται ποτέ της

όταν διψά η καρδιά μου και τη θέλει.

Τι να κρατήσει το ρυθμό, τη μελωδία

και πώς να μη μου κλάψουν τα δυο μάτια,

όταν μαζί με το τραγούδι η μορφή της

έρχεται και εισβάλει στην ψυχή μου;

Marinero

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Για μια στιγμή βυθίζομαι

στ απέραντο γαλάζιο

που χουν τα δυο τα μάτια σου

που σβήνουν τα δικά μου

και που μου κάνουν τη ζωή

να στέκεται του μάκρου

και όπως ζωντανός νεκρός

προσμένω το φιλί σου

όπως τ αθάνατο νερό

πίσω να μου τη φέρει.

Marinero