ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

https://soundcloud.com/marinero-4/cxcdezvmrb7g

ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Της ζωής το παραμύθι

θα στο πω απ΄ την αρχή:

το κουκί και το ρεβίθι,

κόκκινη κλωστή δεμένη...

της καρδιάς σου οι ανέμοι.

Της ζωής το παραμύθι

που μας λέγανε παιδιά,

άλλα τώρα έχει φέρει,

δεν δροσίζει το αγέρι

και μας καίει η φωτιά.

Της ζωής το παραμύθι

δεν θα βγει αληθινό

το σκοτάδι έχει τυλίξει

και ο φόβος έχει πνίξει

τον δικό μας ουρανό.

Της ζωής το παραμύθι

για να βγει αληθινό,

πρέπει πρώτα να ματώσεις,

στο σοκάκι να ιδρώσεις,

να γυρίσεις τον καιρό.

Marinero

Η ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΜΑΣ ΔΕΝΕΙ

Πάμε να βρούμε μια γωνιά,

να είναι όλη δική μας,

να ζήσουμε εμείς οι δυο,

μ΄ αγάπη τη ζωή μας.

Πάμε να βρούμε ένα νησί,

μ΄ ολόλευκα τα σπίτια,

με παραλία αμμουδερή

να κάνουμε ξενύχτια.

Πάμε να βρούμε τη χαρά

στα μέτρα τα δικά μας,

να ζήσουμε τα όνειρα,

ναν' η ζωή δικιά μας.

Κι αν ίσως άδικος καιρός

και ενάντιοι ανέμοι,

πισωγυρίσουν το σκαρί,

η αγάπη θα μας δένει.

Marinero

ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΗΘΟΠΟΙΟ

Μες την ασπρόμαυρη εικόνα της οθόνης,

τα νιάτα, του κορμιού σου οι γραμμές,

τα όνειρα που έκανα θυμίζουν

ταινίες, που γυρίστηκαν στο χθες.

Με τα λυτά σου τα μαλλιά στ΄ αγέρι

και το χαμόγελό σου φωτεινό,

το κλάμα, ο πόνος σου κι οι ρόλοι

και το αστέρι σου στον ουρανό.

Ακόμα σε κοιτώ τις άδειες νύχτες

όταν στο σπίτι βασιλεύει η σιωπή,

η εικόνα σου γεμίζει τις στιγμές μου,

κάνει τη μοναξιά μου υποφερτή.

Marinero

Γιώργος Τάμογλου - Τι Σεβίλη Τι Μπουρνάζι

ΜΟΝΑΞΙΑ

Σαρακηνοί κουρσάροι σε κουρσεύουν

τους θησαυρούς, τα τζοβαΐρια σου γυρεύουν

ν΄ αρπάξουν , στα παζάρια να πουλήσουν,

τις ομορφιάς σου τα στολίδια τ΄ ακριβά,

της νιότης σου τα χρόνια τα χρυσά.

Κι είναι οι μέρες σκοτεινές

κι οι Κυριακές σου μαύρες,

είναι οι σχόλες σου πικρές

και οι γιορτές σου άδειες.

Κι είναι που ούτε μια φωνή

δεν φτάνει να αγγίξει

την ακοή του την κλειστή

τα μάγια να σου λύσει.

Κι αφήνει τη μικρή ζωή

σκλάβα να την κρατάει

ο έρωτας που είναι κουφός

και δεν την αγρικάει.

Δεν αγρικάει τις φωνές,

ούτε τα παρακάλια

σ΄ αφήνει μόνη τις βραδιές

κι είναι καρδιά σου άδεια.

Marinero

ΘΑ ΡΘΕΙ Η ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ

Όλο και μου την κοπανάς
και σαν το χέλι ξεγλυστρας
και δεν μπορώ να σε κρατώ
στην αγκαλιά μου.

Τη στρίβεις και με ξεγελάς
και μένουν μόνα κι ορφανά
τα χέρια μου, τα χείλια μου
και τα φιλιά μου.

Ως πότε βρε άστατο μικρό
θα σέρνεις τούτο το χορό
και θα γελάς με ΄μένανε
και με τον έρωτά μου.

Θα ρθει και σένα η σειρά
που θα σου μείνει η καρδιά
άδεια, μονάχη.
Θα κλαις και θα μ΄ αποζητάς
μα θα χουν κλείσει τα στενά

κι οι δρόμοι άδειοι.

Marinero