ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΧΑΜΟ

Για ποιο ταξίδι ξεκινάς μ΄ ενάντιο καιρό;

για ποια στεριά, για ποιο νησί, μες τον ωκεανό;

για πού τραβάς μικρή καρδιά, στο κύμα, στην αντάρα,

για πού τραβάς και τι ζητάς με ποια κρυφή λαχτάρα;

τι σκέφτεσαι όταν περνάς τις άγριες συμπληγάδες,

ποια όνειρα και ποιους σκοπούς; σε καρτερούν φονιάδες.

Φεύγεις κι έχεις στην πλώρη σου του δειλινού τ΄ αστέρι

δεν έχεις πρίμο τον καιρό, κόντρα έχεις τ΄ αγέρι.

Φεύγεις κι ο χάρτης δεν χωρά τη θάλασσα που πλέεις,

φεύγεις και κι ο φάρος δεν φωτά, την ξέρα δεν κατέχεις.

Σε καρτερούνε κίνδυνοι και δράκοι και γοργόνες

κι οι Λαιστρυγόνες καρτερούν μετρώντας τους αιώνες.

Όλοι αυτοί σε καρτερούν και θέλουν τη ζωή σου,

όλοι μαζί προσμένουνε ν΄ αρπάξουν την ψυχή σου.

Μα εσύ παιδί μου πού τραβάς όρτσα μες τους βοριάδες,

στην καταιγίδα που λυσσά, στις φοβερές σπιλιάδες;

ταξίδι φεύγεις στον χαμό, σαν από τόξο βέλος,

δεν θα βρεις άκρη και στεριά δεν έχει ο πόντος τέλος.

Μα μην ακούς τα λόγια μου, που ο φόβος ξεστομίζει,

εσύ θα βγεις απ΄ το κακό, την τύχη σου θα ορίζεις.

Marinero

Στο στιχούργημα αυτό εκφράζεται η αγωνία, ο φόβος και η λαχτάρα του γονιού, όταν το παιδί του φεύγει για να κατακτήσει τον κόσμο με την νεανική του ορμή, χωρίς να λαμβάνει υπ΄ όψι τις παραινέσεις και τις συμβουλές του, αλλά στο τέλος ξέρει πως τα ταξίδια και οι περιπέτειες είναι για τους νέους.

ΑΝΑΜΟΝΗ

Σε περιμένω με το φως

και με το πρώτο δάκρυ,

που φεύγει από το σύννεφο

στου ουρανού την άκρη.

Σε περιμένω την αυγή

όταν ξυπνά ο ήλιος,

όταν ξυπνάνε τα πουλιά

κι εγώ νικώ τον ύπνο.

Σε περιμένω αστραπή

και μπόρα του χειμώνα,

σε περιμένω Άνοιξη

σαν κάμπου ανεμώνα.

Σε περιμένω ν΄ αφεθώ

στη μουσική του αγέρα

και τα μεγάλα μάτια σου

να φέξουν μου τη μέρα.

Marinero

Τραγούδι που περιγράφει την αναμονή εκείνης ή εκείνου ως διαδικασία όχι αγωνίας αλλά χαράς και γλυκιάς προσμονής.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Τις νύχτες ονειρεύομαι φεγγάρια,

τις μέρες σε ζητώ μέσα στο φως,

αέναη αναζήτηση τα βράδια,

το όνομά σου φωνάζω συνεχώς.

Σ' αναζητώ στην έρημη την πόλη,

όταν σκοτάδι πέφτει στις σκεπές,

όταν από τους δρόμους λείπουν όλοι

και οι σκιές των δένδρων μένουν μοναχές.

Σ΄ αναζητώ στην άκρη των ονείρων,

στην μουσική του ανέμου σε ζητώ,

όταν του Πάνα το σουραύλι ψιθυρίζει,

σε αναζητώ και στα σκοτάδια τριγυρνώ.

Μικρή νεράϊδα, των ονείρων συντροφιά μου,

στα παραμύθια τα παλιά σε αναζητώ,

απόψε πάλι λείπεις απ΄ τα όνειρά μου

και γω πάλι κι απόψε σε ζητώ.

Marinero

* Αναζήτηση ιδανικού ονείρου, ιδανικού συντρόφου, χαμένου έρωτα, ή αναζήτηση σκοπού;

ένα είναι σίγουρο. Ο νυχτερινός διαβάτης αναζητά αυτό που θα τον γεμίσει, χωρίς να το προσδιορίζει, αφήνοντας τον αναγνώστη να προσαρμόσει στην αναζήτηση το δικό του αντικείμενο.

ΠΡΩΪΝΟΣ ΠΟΘΟΣ

Όμορφη που είσαι το πρωΐ

σαν βγαίνεις απ΄ τον ύπνο,

όπως ο ήλιος την αυγή

προβάλει από τον λόφο,

ή όπως δαμασκηνό σπαθί

προβάλει απ΄το θηκάρι

και λάμπει στο ξεπρόβγαλμα.

Έτσι γλυκιά μου λάμπεις

και είναι τα λυτά μαλλιά

του πόθου μου σημαία,

που τυραννάει μου το νου,

μου τυραννάει το σώμα

και θέλω μέσα σου να μπω

κι εκεί να μείνω πάντα.

Marinero

ΜΕ ΠΑΙΡΝΕΙ ΦΥΛΛΟ Ο ΒΟΡΙΑΣ

Με παίρνει φύλλο ο βοριάς

όπως φυσά τις νύχτες

και φέρνει στα μικρά παιδιά

τις ιστορίες με δράκους

και με νεράϊδες που γελούν

ταράζοντας τον ύπνο.

Με παίρνει φύλλο ο καημός

όπως χτυπά την έρμη

κι άδεια μου καρδιά το φως

σαν βασιλεύει και φέρνει

αναστενάζοντας κλαδιά

που έχουν σπάσει.

Με παίρνει φύλλο η σιωπή

όπως μιλά για σένα

και φέρνει έναν ψίθυρο,

γιατί σιωπή δεν είναι,

μονάχα είναι ο σπαραγμός

από καρδιά που κλαίει,

και λέει τις ιστορίες της,

λέει τα βάσανά της

κι όλους τους αναστεναγμούς

που σαν τους λέει πονάει

και τριγυρίζει σαν σκιά

στους έρημους κοιτώνες.

Marinero

ΟΝΕΙΡΟ

Απόψε σ΄ ονειρεύτηκα

παππού μου ταξιδιώτη,

απάνω σε λευκό φαρί

στου κύματος την άκρη,

σε ένα μπάρκο ξύλινο

με ξύλο από πεύκο,

όπως αυτό που φύτρωνε

στο Πήλιο επάνω

κι ένα κατάρτι ολόϊσιο

με ξύλο από καβάκι.

Πανιά είχες πλησίστια,

στον κόντρα παπαφίγκο,

ένα μικρό ναυτόπουλο

ναύτη μαζί κι οπτήρα,

που αγνάντευε το πέλαγος,

το Θιάκι να ξεκρίνει,

μες την αντάρα την πολλή

και στον χαμό του ανέμου.

Μα του Αιόλου τον ασκό,

οι σύντροφοι ανοίξαν

γιατί νομίζαν θησαυρούς

πως έκρυβε, οι χαμένοι,

και το σκαρί ξεστράτισε

και βγήκε απ΄ την πορεία

κι ανοίχτηκε στο πέλαγος

το μαύρο κι αφρισμένο.

Το κυνηγούν τα κύματα,

το κυνηγούν οι ανέμοι

η Σκύλα και η Χάρυβδις

κι οι ώριες οι γοργόνες.

Μα εσύ τραβούσες σταθερά

για την μικρή Πατρίδα,

στόχο μαζί και πεθυμιά

είχες το σπιτικό σου.

Της Πηνελόπης η αγκαλιά

ο όρμος ο δικός σου.

Marinero

Το στιχούργημα περιγράφει το όνειρο ενός πρώην ναύτη που ονειρεύεται τον πρόγονό του τον Οδυσσέα.

“ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΝ...”

“Θέλει Αρετήν και Τόλμην η Ελευθερία”, Θέλει Αρετήν και Τόλμην η Τέχνη, ας μου επιτραπεί να παραφράσω το στίχο του Ανδρέα Κάλβου για να περιγράψω και να τονίσω την θαρραλέα προσπάθεια ενός νέου Μουσικού με όραμα για την Τέχνη και τον τόπο του. Ο Διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου τηςΈδεσσας Μιλτιάδης Κασσάρας -γι αυτόν πρόκειται- αναζωπυρώνει έναν σβησμένο θεσμό, αυτόν του “Εαρινού Φεστιβάλ” της Έδεσσας σε μια προσπάθεια καλλιτεχνικής αναγέννησης της πόλης, με νέο προσανατολισμό, αυτόν της μουσικής δημιουργίας και όχι της πολλές φορές ανιαρής επανάληψης.

Ένα στοίχημα και μια πρόσκληση-πρόκληση για όλους όσους αγαπούν την τέχνη της Μουσικής, είτε ως ακροατές, είτε ως εκτελεστές, είτε ως δημιουργοί, για έναν νέο θεσμό που θα δώσει ώθηση στην πνευματική και γιατί όχι μακροπρόθεσμα και στην οικονομική ζωή της πόλης μας.

Αρετή και Τόλμην βεβαίως επέδειξε και η Δημοτική αρχή της πόλης και ιδιαίτερα ο πρώτος πολίτης της Έδεσσας ο κ. Δημήτριος Γιάννου, που αγκάλιασε και στηρίζει την προσπάθεια, με μικρό προϋπολογισμό, αλλά με πείσμα και αγάπη, όπως και όλοι όσοι θέλουμε να επιτύχει.

Θέλει Αρετήν και Τόλμην λοιπόν.

Στο πλαίσιο του 2ου “Εαρινού Φεστιβάλ” της Έδεσσας που διοργανώνει η ΔΗΚΕΔΕ Έδεσσας και με αφορμή την επέτειο της Ελληνικής Παλιγγενεσίας πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της Αντιπεριφέρειας Πέλλας στην Έδεσσα, με την παρουσία πλήθους κόσμου, η εκδήλωση του Ωδείου Δήμου Έδεσσας και της Χορωδίας Δήμου Έδεσσας και σε συνεργασία με το Φιλοπρόοδο Σύλλογο Έδεσσας " Μέγας Αλέξανδρος" με τίτλο “Θέλει Αρετήν και Τόλμην η Ελευθερία”.

Οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τον θεολόγο-ιστορικό-υπ. Διδάκτορα Τμ.Βαλκ.Σπουδών ΠΑΜΑΚ Θωμά Κασσάρα σε μια σύντομη αλλά ωστόσο εμπεριστατωμένη παρουσίαση του δρόμου έως την Εθνική μας Παλιγγενεσία, των 123ων δηλαδή επαναστάσεων που οδήγησαν στην 124η και επιτυχημένη επανάσταση των Ελλήνων για την απελευθέρωσή τους από τον Τουρκικό ζυγό.

Στη συνέχεια ο Φώτης Γέσιος απήγγειλε ποιήματα Ελλήνων και Φιλελλήνων ποιητών σχετικά με την διπλή επέτειο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Επαναστάσεως του 1821, ενώ η χορωδία του Δήμου Έδεσσα τραγούδησε υπό την διεύθυνση του Χοράρχη της Μιλτιάδη Κασσάρα, δημοτικά και έντεχνα τραγούδια σχετικά με την διπλή επέτειο, συνοδευόμενη από δυο εξαίρετους μουσικούς. Τον Φοίβο Φίλκα στο πιάνο και τον Γιάννη Ανδρόνογλου στο λαούτο.

Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε το Τραγούδι “Ζαφειρία ΙΙ” του συμπατριώτη μας ποιητή Αθανασίου Καναβούρα, μελοποιημένο και ενορχηστρωμένο από τον Μιλτιάδη Κασσάρα, που ακούστηκε σε παγκόσμια πρώτη.

Δημήτριος Σ. Προβάδος