ΚΑΡΠΑΘΟΣ

Σαν ξημερώνει στο νησί

κι ο ήλιος ξεπροβάλει,

η θάλασσα κι ο ουρανός

γίνονται ευθύς ζευγάρι.

Η θάλασσα κι η αμμουδιά

και τα λευκά σπιτάκια

φωτίζονται κι αστράφτουνε

μου διώχνουν τα μεράκια.

Κάρπαθός μου παινεμένη

και στον κόσμο ξακουσμένη.

Κούπα μου μονοβασιά,

θα γυρίσω μια βραδιά.

Ξημέρωμα στην Κάρπαθο

γλυκαίνει την καρδιά σου,

μέχρι της Λάστου την κορφή

γίνεται όλη δικιά σου.

Της Έλυμπος παράδοση,

θάλασσα της Αρκάσας

και όμορφές μου Μενετές,

αχ να μουνα κοντά σας.

Κάρπαθός μου παινεμένη

και στον κόσμο ξακουσμένη.

Κούπα μου μονοβασιά,

θα γυρίσω μια βραδιά.

Των Πηγαδιών λιμάνι μου,

όμορφα Μεσοχώρια

και Όθος μου που σαι ψηλά,

γιατί να ζούμε χώρια.

Σπόα, Βωλάδα και Πυλές

κι Απέτρι μου θυμήσου,

πόσα ξενύχτια και γιορτές

κάναμε στην αυλή σου.

Κάρπαθός μου παινεμένη

και στον κόσμο ξακουσμένη.

Κούπα μου μονοβασιά,

θα γυρίσω μια βραδιά.

Marinero

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΗΜΕ

Στο μικρό το περιβόλι,

στ ακρογιάλι το κρυφό,

ανταμώσαμε τα δυο μας,

μ αγαπάς και σ αγαπώ.

Γύρω η φύση λουλουδίζει,

χρώματα, φιλιά και ανθοί,

όρκοι χάδια και τραγούδια

και οι πόθοι μας κρυφοί.

Όνειρο κι επιθυμία,

δεύτερέ μου εαυτέ,

στων φιλιών την τρικυμία,

έρωτά μου και καημέ.

Αχ μικρό μου περιστέρι,

της καρδιάς μου θησαυρέ,

έλα να γινούμε ταίρι,

να μη σ αρνηθώ ποτέ.

Στη νυχτιά όπου μας κρύβει,

απ το μάτι το κακό,

στο φεγγάρι που φωτίζει,

θα σε έχω φυλαχτό.

Όνειρο κι επιθυμία,

δεύτερέ μου εαυτέ,

στων φιλιών την τρικυμία,

έρωτά μου και καημέ.

Marinero

ΜΙΑ ΣΚΑΜΠΑΒΙΑ

Μια σκαμπαβία κόκκινη,

μία βάρκα απ το χωριό,

ανοιγμένη στο γιαλό,

κύμα αρμυρό.

Για στην Ψέρημο τραβά,

έχει πρίμο τον καιρό,

την ελπίδα για οδηγό,

κύμα αρμυρό.

Πάει να βρει μαύρα μάτια

και χειλάκια κερασένια,

(ο καιρός είναι μπουνάτσα),

κύμα αρμυρό.

Ξεκινάει να βρει την κόρη,

που έχει κάψει την καρδιά

του Καλύμνιου ψαρά,

κύμα αρμυρό.

Βοηθάτε την ανέμοι

ίσως κάπου να προσμένει

η αγάπη που τον καίει

κύμα αρμυρό.

Σαν φωτιά στα σωθικά,

όσα χρόνια κι αν περάσουν

θα την έχει στην καρδιά,

κύμα αρμυρό.

βοηθάτε τον γλαρόνια

την αγάπη που χει χρόνια

να την πείτε, να την μάθει

η κοπέλα που αγαπά.

Marinero

ΤΟΥΠ, ΤΟΥΠ, ΤΟΥΠ, ΤΟΥΠ.

Μ ένα καΐκι

ρυθμικά που τραγουδάει,

τουπ, τουπ, τουπ, τουπ,

η μικρή του μηχανή.

Μ ένα καΐκι

θα ανοιχτώ απ τ ακρογιάλι,

τουπ, τουπ, τουπ, τουπ,

κι ας μην έρθει άλλος κανείς.

Τουπ, τουπ, τουπ, τουπ, το μηχανάκι,

καλό ταξίδι να έχεις καϊκάκι.

Μ ένα καΐκι

για το ψάρεμα τραβάω,

τουπ, τουπ, τουπ, τουπ,

η προπέλα του γυρνά.

Μ ένα καΐκι

τη γοργόνα μου για να βρω

τουπ, τουπ, τουπ, τουπ,

και ας μη δω ξανά στεριά.

Marinero

ΕΠΙΚΛΗΣΗ

Νυχτερινή μου μουσική,

της λύρας μου δοξάρι,

βάλτε στον έρωτα ψυχή

βάλτε στο χρώμα πάθος,

να ζωγραφίσω στο γιαλό,

στου φεγγαριού το δρόμο,

το πρόσωπο που αγάπησα

κι αυτό δεν με αγαπάει.

Ίσως με το τραγούδι μου

και το γλυκό σουραύλι,

να κατακτήσω την καρδιά

που έχει κλειστή την πόρτα

και δεν μπορεί η αγάπη μου

να μπει, δεν την αφήνει,

γιατί έχει την καρδιά σκληρή,

όσο όμορφη έχει όψη.

Απόλλωνα λυράρη μου

κι εσύ Μαρσία θείε,

πάψετε λίγο τον καβγά,

βοηθάτε με να ανοίξω

με το γλυκό τραγούδι μου

την πόρτα της αγάπης
κι εγώ θα φέρω τάματα

και δώρα στους ναούς σας.

Marinero

ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ

Σε μια στροφή, μια καμπή,

του δρόμου σε ξανάδα,

κι ήταν το βλέμμα σου κενό,

χωρίς ψυχή τα μάτια,

χωρίς χαμόγελο ζεστό,

η όψη η πονεμένη.

Ήταν απομεσήμερο

καλοκαιριού κι η ζέστη,

ήταν αφόρητη πολύ

κι ο ήλιος ζεματούσε,

ό,τι άγγιζε, όπου φώτιζε,

κι ο καύσωνας μεγάλος.

Ίσως ετούτο να έφταιγε

ίσως αυτό να ήταν

όπου δεν είχες όρεξη

να μου χαμογελάσεις,

ή μήπως ήταν η σιωπή

κι η απουσία τόση,

που σε έκαναν να πικραθείς,

τον κόσμο να μισήσεις;

Marinero

ΚΑΤΙ ΚΥΡΙΕΣ

Κάτι κυρίες,

πρώην κορίτσια που αγαπήσαμε,

έρχονται νύχτα στα όνειρά μας

και στοιχειώνουν

τον ύπνο και τις αναμνήσεις μας

και το πρωί όπως το χιόνι λιώνουν.

Κάτι κυρίες,

πρώην κορίτσια που αγαπήσαμε,

το χνάρι τους αφήσανε στην άμμο,

δεν έσβησε

το σπλαχνικό το κύμα όπως χάιδευε

το σχήμα του κορμιού στο απάγγειο.

Κάτι κυρίες,

πρώην κορίτσια που αγαπήσαμε,

θυμίζουν τα νιάτα μας τα πρώτα,

και τα νησιά

της άγονης γραμμής που τριγυρίζαμε,

τα καλοκαίρια, με του άνεμου τη ρότα.

Αχ οι κυρίες,

τα χρόνια που περάσανε

χαλάσαν το σχήμα του κορμιού τους,

άφησαν πίσω τους τις αναμνήσεις

των ερώτων μας,

παλιές φωτογραφίες που χουν σβήσει.

Marinero