Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΣΚΙΩΝ

Ύστερα ήρθαν οι καλεσμένοι.

Μορφές ξεχασμένες, ψυχές ανύποπτες

για αυτό που θα επακολουθούσε.

Την απόλυτη λήθη.

Πέρασαν στο σαλόνι με σπουδή,

κάθισαν στους καναπέδες και φλυάρησαν

Ώρες πολλές, αργότερα,

ήρθαν και τα κεράσματα από φως.

Μικρές χαρές, γελάκια πνιχτά και βλέμματα.

Βλέμματα και λοξές ματιές, φλερτ.

Το πρωΐ ο κόκορας της αυλής λάλησε

κι όλα γύρισαν ασθμαίνοντας με σπουδή

στον κόσμο των ίσκιων.

Marinero

ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΙΙ

Στις μέρες μας οι ανταρσία της Άνοιξης

δεν θα βαφτεί με κόκκινα γαρίφαλα.

Μαράθηκαν στις μεγαλοστομίες της Αριστεράς.

Στις μέρες μας το μόνο που θα μείνει

θα είναι το μισοξεβαμμένο σύνθημα στον τοίχο

και οι πιτσίλες της μαύρης μπογιάς που στάζαν αγανάκτηση.

Marinero

ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Τα πρωϊνά ο ήλιος δείχνει τα δόντια του

χαμογελώντας ολόλαμπρος.

Θυμωμένα σύννεφα κουβαλούν

νυχτερινές νεροποντές.

Άνεμοι αληγείς* φουσκώνουν

τα πανιά των ονείρων.

Ίσως αύριο οι καταστάσεις να φανούν

αποδοτικότερες.

Μέχρι στιγμής, η ωριμότητα των πράξεων

σπανίζει στις μέρες μας.

Αυτό δίνει μια νευρικότητα στις συναναστροφές

των εφήμερων που στροβιλίζονται,

γνωρίζοντας καλά ότι αυτό σημαίνει θάνατο,

γύρω απ΄το φως μιας λάμπας.

Marinero

*Ως αληγείς άνεμοι, (εκ του α στερητικού + λήγειν), χαρακτηρίζονται οι άνεμοι που πνέουν μεταξύ της Ζώνης υποτροπικών νηνεμιών, δηλαδή της περιοχής με υψηλές βαρομετρικές πιέσεις εκάστου ημισφαιρίου, και της Ζώνης τροπικών νηνεμιών παρά τον Ισημερινό όπου και οι παρατηρούμενες χαμηλές βαρομετρικές πιέσεις.

ΑΠΟΨΕ

Απόψε σε θυμήθηκα

κι ήταν σαν καλοκαίρι,

με τα γαλάζια μάτια σου

και της αυγής το χρώμα,

τα κόκκινα τα χείλια σου,

της ηδονής ποτήρια.

Απόψε σε θυμήθηκα

κι ας πέρασαν τα χρόνια,

που έφυγες για μακριά,

στου επέκεινα τα μέρη,

και σβήστηκε η ανάσα σου,

μαράθηκαν τα χείλη.

Απόψε σε θυμήθηκα,

μικρό μου χελιδόνι,

και φάνηκε η κάμαρα

άδεια χωρίς εσένα

και η ζωή μου μισερή,

δίχως σου στο πλευρό μου.

Marinero

ΚΡΑΤΟΥΣΑ

Κρατούσα την ανάσα μου

στην πρώτη επαφή μας,

να μην τρομάξουν τα φιλιά

και φύγουν χελιδόνια.

Κρατούσα και τους όρκους μου

να μη τους ξεστομίσω

και φοβηθούν τις λέξεις μου

και φύγουν οι στιγμές μας.

Έφυγες κι είναι οι στιγμές

άδειες χωρίς εσένα,

έφυγες όπως τα πουλιά

για ουρανούς του Νότου.

Αχ χελιδόνι μου μικρό,

κορίτσι της καρδιάς μου,

κι αν είσαι τώρα μακριά

με φτάνει η θύμησή σου.

Marinero

ΠΑΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ

Πάμε να βρούμε κάτι φίλους ξεχασμένους,

που χει σκεπάσει η ομίχλη από καιρό,

δεν τους θυμάται, παρά μόνο ο αγέρας

φέρνει τις νύχτες το δικό τους το λυγμό.

Πάμε να βρούμε κάτι φίλους που χουν φύγει

κι έχουν κονάκι και μονιά στη λησμονιά,

δεν τους σκεπάζει η αγάπη και η μνήμη

και τριγυρνούν τις νύχτες, άγρια στοιχειά.

Είναι της λήθης τα παιδιά, τα ξεχασμένα,

είναι της μνήμης οι απόκληροι καρποί,

δεν τους θυμάται παρά η μάνα που τους γέννα,

και μένουν μόνοι, ξεχασμένοι στη σιωπή.

Marinero

ΒΡΟΧΗ

Απόψε βρέχει κι η σκεπή

λέει τραγούδι της βροχής,

για την δική σου απουσία

και τη δική μου μοναξιά.

Τώρα που γύρισαν τα κρύα

και είναι όλα σκοτεινά,

λείπει η δική σου η ματιά

που μου κρατούσε ζεστασιά,

στο κρύο και την παγωνιά.

Απόψε βρέχει κι ο ουρανός

συννεφιασμένος, βροχερός,

κρατά σε μένα συντροφιά

και στης καρδιάς τη σκοτεινιά.

Marinero