ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΑΕΣΤΡΟ ΚΑΛΑΜΠΟΡΤΖΟ *

Μαέστρο την ορχήστρα σου

καλά να ετοιμάσεις,

τα χάλκινα, τα έγχορδα

και όλα τα κρουστά,

γιατί σαν βγούνε στη σκηνή

και ακουστούν οι νότες,

οι μελωδίες τέλειες,

να είναι, δίχως φάλτσα

και δίχως στοναρίσματα

για να ευχαριστηθούμε.

Είναι Θεά η Μουσική

που θάλπει την καρδιά μας

κι ευφραίνει μας την ακοή

και διώχνει μας τις έγνοιες.

Γι αυτό κι εσύ Μαέστρο μου

κι εσείς οι Μουσικοί του,

νάστε προσεκτικοί πολύ,

να μη σας φύγουν νότες,

γιατί το ζαρζαβατικό

σαν σύννεφο θα πέσει.

Marinero

*  Κατά την διάλεκτο των Ρόμα, είναι ο άσχετος, αυτός που δεν σχετίζεται με αυτό που κάνει.

ΑΠΟΨΕ

Απόψε θα βγω στο σεργιάνι,

στου φεγγαριού το δρόμο θα βαδίσω,

δίχως σκοπό,

έτσι να δω ως πού φτάνει

κι απέ, το χάραμα γυρίζω.

Απόψε θα βγω στο σεργιάνι,

ίσως συναπαντήσω τη γοργόνα,

που από έρωτα

ξεψύχησε η δόλια, με δύο πόδια

στη θέση της ουράς της.

Απόψε θα βγω στο σεργιάνι,

με μια εικόνα σταθερή στα δυο μου μάτια

και τα σινιάλα,

φάρου που φωτίζει, μακρές, βραχείες,

στα καράβια μην χαθούνε.

Απόψε θα αφήσω τους ανέμους

να πάρουνε μαζί τους τη φωνή μου.

Εκείνη τη φωνή που τραγουδούσε

τις νύχτες που έρωτας τη μεθούσε.

Marinero

ΣΤΙΣ ΜΑΧΩΜΕΝΕΣ ΚΟΥΡΔΙΣΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

Φεύγεις

κι αφήνεις το παιδί στη γριά μάνα,

ζώνεσαι τ΄ άρματα, τραβάς για το χαμό.

Χωρίς Πατρίδα, καταδίκη στους αιώνες,

να μένεις μοναχά με τους αγώνες

και έρμαιο στα παιγνίδια ισχυρών.

Ίσως ποτέ πίσω δεν θα γυρίσεις

και το παιδί σου να μείνει ορφανό,

έτσι το διάλεξε η ανάποδη σου μοίρα

και του Λαού σου το άδικο παρόν.

Όμως εσύ πιστή στην ουτοπία

και στην ελπίδα της Πατρίδας που ζητάς

φεύγεις και ας ξέρεις την αλήθεια

πως τη ζωή σου ίσως άδικα χαλάς.

Όχι δεν είναι άδικος ο αγώνας

και η θυσία της ζωής σου στο βωμό

της πληγωμένης, προδομένης σου Πατρίδας.

Άδικος είναι ο Τούρκος, ο εχθρός

και ο αδιάφορος ο κόσμος ο ισχυρός.

Marinero

ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Απόψε λέω να γράψω ένα τραγούδι,

με στίχους που θα λένε για αγάπες

και για ανθρώπους που τους άφησαν ξωπίσω,

έτσι όπως τρέχαν βιαστικές στο χρόνο,

για να προλάβουν να ζήσουν πριν πεθάνουν

στο αργοκύλισμα του χρόνου που αφήνει

μονάχα ερείπια, πληγές και αναμνήσεις.

Απόψε λέω να γράψω τα στιχάκια

και μουσική θα βάλω την ημέρα,

για να ναι φωτεινή έτσι όπως πρέπει

σε έρωτες που αφήσανε σημάδια

απάνω στις καρδιές που κατακτήσαν.

Marinero

ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΝΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Ίσως σε πάρει ο αγέρας

και το τραγούδι της σιωπής

όπως περνά μέσα απ τα φύλλα,

μα δεν τ ακούει όμως κανείς.

Ίσως σε φέρει το φεγγάρι,

από το δρόμο που χαράζει

πάνω στης θάλασσας την πλάτη

τις νύχτες του καλοκαιριού.

Ίσως να μείνεις, ή να φύγεις

όπως το φύλλο που το σέρνει

ο άνεμος όταν σφυρίζει

και φέρνει άγρια βροχή.

Όμως αν φύγεις ή αν μείνεις,

εγώ εδώ θα περιμένω

να ρθεις καράβι στο λιμάνι,

ή όπως τραίνο στο σταθμό.

Θα μείνω εδώ με τα τραγούδια

που σ άρεσαν σαν ακουγόταν

από το φύλλωμα των δέντρων

ή απ του φλοίσβου τη βοή.

Θα μείνω να σε περιμένω.

Marinero

ΦΥΓΗ *

Για πού τραβάς αλήθεια ξημερώματα,

με το τραγούδι σαν τσιγάρο που τελειώνει

και την κιθάρα ξεχασμένη στη γωνιά;

δεν θα την πάρεις στο ταξίδι;

με τι θα συνοδεύεις τα τραγούδια σου,

τον σκοτεινό βαρκάρη να μαυλίσεις

και να γλυτώσεις του θανάτου θήραμα;

φεύγεις κι αφήνεις τα τραγούδια

χωρίς φωνή, χωρίς ψυχή και σώμα,

σκιές, που άναυδες γυρίζουν

στις σκοτεινιάς τα μέρη ζαλισμένες,

κι αναζητούν αίμα και σώμα για να ζήσουν.

Φεύγεις...

*Στον Λαυρέντη που τόσο άδικα έφυγε.

10/9/2019

Marinero

ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΣ

Γεμίζει η νύχτα με φωτιές

φωνή του Μητροπάνου,

“σε μία στοίβα καλαμιές...”,

βαρύ ζεϊμπέκικο η πενιά,

μάτια χαμηλωμένα,

μες τις στροφές χέρια ανοιχτά,

στου στεναγμού την αγκαλιά,

τον πόνο που χεις στην καρδιά

κρατάς μόνο για σένα

κι εγώ μικρός ακολουθώ

τη μοίρα που σ ορίζει,

χτυπώ τα χέρια στο σκοπό

για να ξορκίσω το κακό

και λεύτερος να σηκωθείς,

όπως αϊτός να πεταχτείς,

από τη γη που σε κρατά,

στα ουράνια να πετάξεις,

και το Θεό να φτάσεις.

Marinero;