ΣΤΙΣ ΜΠΑΡΜΠΟΥΤΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ

Μες της Μπαρμπούτας τα στενά

και δίπλα στο ποτάμι

Εβραιοπούλα αγάπησα

ο ύπνος δεν με πιάνει

Άννα την ονομάζουνε

έχει δυο μάτια μαύρα

έβαλε στην καρδούλα μου

του έρωτα τη λάβρα.

Μες της Μπαρμπούτας τα στενά

στα χαμηλά σπιτάκια

Βεργιωτοπούλα αγάπησα

με λιώνουν τα μεράκια

Μια μέρα την Οβριακή

θα πέσω στο ποτάμι

να κάψω την καρδούλα της

ύπνος να μη την πιάνει

Εγώ της λέω σε αγαπώ

κι εκείνη δεν με θέλει,

κι αν πονάει η καρδούλα μου

καθόλου δεν τη μέλει

Marinero

ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ

Στην Έδεσσα και στο Βαρόσι

όταν χιονίσει και το στρώσει,

θα ‘έρθω στο σπίτι σου απ’ έξω

και μες το χιόνι θα χορέψω.

Για να σου κάψω την καρδιά

μικρή πανέμορφη κυρά,

ως έκαψες και τη δική μου

και δεν με βλέπει το τσαρδί μου.

Έχεις δυο μαύρα μάτια πλάνα,

σαν Σπανιόλα, σαν τσιγγάνα

κι όπου την ρίξεις τη ματιά

παίρνουνε οι καρδιές φωτιά.

Μικρή καμωματού, γλυκιά,

μου άναψες άσβηστη φωτιά,

θα έρθω νύχτα να σε κλέψω

ή  στον Κάρανο* θα πέσω.

Marinero

Κάρανος: Ο μεγάλος καταρράκτης της Έδεσσας

ΘΑ ΕΡΘΩ

Σαν βουρκωμένο σύννεφο

Και σαν πικρός αγέρας,

Στο πέρασμα της μέρας

Θα έρθω μια βραδιά,

Για να σου φέρω θύμησες

Και χρόνια περασμένα

Που ζω χωρίς εσένα

Με άδεια αγκαλιά.

Είναι ο χρόνος μια πληγή

Που χαίνει και πονάει

Τις νύχτες και ζητάει

Παρηγοριάς φιλί.

Marinero