ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ

Μια μικρή στην Άνω Πόλη,

στο Επταπύργιο κοντά,

μου έδωσε τα δυο της χίλια

κι αναστήθηκε η καρδιά.

Τώρα μόνος δε γυρίζω

και δεν κλαίω τις βραδιές,

το πιοτό πικρό δεν είναι,

γίναν μια οι δυο καρδιές

Μια μικρή ψηλά στα κάστρα,

βέρα Θεσσαλονικιά,

μου έδωσε φιλιά και χάδια,

και μ’ ανέβασε ψηλά

Τώρα μόνος δε γυρίζω

και δεν κλαίω τις βραδιές,

το πιοτό πικρό δεν είναι,

γίναν μια οι δυο καρδιές

μια μικρή, μια ομορφούλα

μου έχει κάψει την καρδιά

μα όταν μπει στην αγκαλιά μου

μου τη σβήνει τη φωτιά

Τώρα μόνος δε γυρίζω

και δεν κλαίω τις βραδιές,

το πιοτό πικρό δεν είναι,

γίναν μια οι δυο καρδιές

Marinero

ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Απόψε θα σε πάρω στο καΐκι

να πάμε στης Ψερίμου το νησί,

να ξενυχτίσουμε στην παραλία,

οι δυο μονάχα, εγώ κι εσύ.

Σαν Ροβινσώνες θα περάσουμε,

με ψάρια, χάδια, και φιλιά,

τα δυο μας, μέχρι να γεράσουμε.

Κι αν ίσως μας χωρίσει το αγέρι

κι αν θα μπατάρει το σκαφίδι,

θα μείνει της αγάπης μας τ αστέρι,

να φέγγει μοναχό καντήλι.

Θα λέει για την αγάπη το αγέρι,

οι γλάροι με τα άσπρα τους φτερά,

για μας τους δυο μικρό μου ταίρι.

Θα γίνει ο έρωτάς μας παραμύθι

που τον χειμώνα θα το λένε οι γριές

τις νύχτες που θα φέρνει ο αγέρας

κρύο, για να ζεσταίνει τις καρδιές.

Αθάνατους ο Έρωτας θα κάνει

εμάς τους δυο που φύγαμε μαζί,

αστέρια στης νύχτας το φουστάνι

Marinero

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ

Σαν τι να τάξω βρε μικρό

στην Παναγιά, στην Τήνο,

να πέσεις στην αγκάλη μου,

άσπρο μικρό μου κρίνο.

Να τάξω τζοβαϊρικά;

να τάξω την υγειά μου;

μήπως τα μάτια μου τα δυο

να ρθεις στην αγκαλιά μου;

Αναρωτιέμαι και πονώ

κι άκρη να βρω γυρεύω,

χάνω και φρένα και μυαλό

δε νταγιαντώ και κλαίω.

Τον έρωτά σου αναζητώ,

ζητιάνος και ξενύχτης

κι αν δε μου πεις το ναι μικρό

σε φυλακή με ρίχνεις.

Σε φυλακή που έχτισαν

τα δυο γλυκά σου μάτια,

το ωραίο το κορμάκι σου

κι εγώ γυρνώ κομμάτια.

Marinero