ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ. *

 

Εχθές είδα στον ύπνο μου

ένα μεγάλο σπίτι

κλειστό, ρημάδι, σκοτεινό,

στη Σύρα, στα Βαπόρια.

Στου Μάνου τα στιχάκια,

θλιμμένο σπίτι και βουβό.

Οι τοίχοι του ανάσαιναν

ψυχές και υγρασία,

σκιές όπου περάσανε

κι αφήσαν μοναξιά.

Πρόσωπα που γελάσανε

κι απόμεινε ένα χνάρι

στους τοίχους και τα χρώματα,

στα χαίνοντα παράθυρα,

στην πόρτα την παλιά.

Ίσως κι ανάσες και φωνές,

περαστική ρομβία,

που για χαμένα όνειρα

έπαιζε ένα βαλς,

του άλλου Μάνου, σκέφτηκα,

πως κάτι τους ενώνει

εκτός από το όνομα.

Μπορεί η απουσία,

μπορεί της Τέχνης η πληγή

(τους πλήγωσε βαθιά),

που τρέχει αίμα και φωτιά

κι η σκέψη η πλατιά.

 

Marinero

 

* Μ. Ελευθερίου και Μ Χατζιδάκις

 

ΠΕΣΙΜΙΣΜΟΣ

 

Είπα θα φύγω, θα γυρίσω άλλους τόπους.

Θέλω να δω άλλους ανθρώπους κι άλλα ήθη,

άλλες αγάπες να πληγώνουν την καρδιά.

Τίποτα πια δε με κρατάει σ’ αυτή την έρημη γωνιά.

Έτσι λοιπόν πήρα τους δρόμους

μ’ ένα δισάκι με ελπίδες κι όνειρα,

στη πρύμη στέκομαι μιας βάρκας που με πάει

και βλέπω να αφρίζουν τα απόνερα.

Φτιάχνει εικόνες το νερό κι η φαντασία

σχέδια κάνω για το μέλλον μου κι εγώ

κι ας ξέρω πως στο τέλος με προσμένει,

του τίποτα το ατέλειωτο κενό.

Μα είμαι άνθρωπος με φαντασία

κι αφήνω την ελπίδα να οδηγά,

ίσως να βρω τα ίδια εκεί που πάω

κι είναι όλα τούτα μάταια και χαζά.

Μα ίσως πάλι βρω κάποιαν Ελένη,

Που ξέφυγε απ’ της Τροίας το χαμό

Κι μ’ ένα χάδι, ένα φιλί της να γιατρέψει

Αυτόν τον βασανιστικό πεσιμισμό.

 

Marinero

 

ΑΠΌΨΕ ΒΡΕΧΕΙ

 

Απόψε βρέχει και κρατά μια υγρασία

που περονιάζει το κορμί, όπως ο πόνος

του χωρισμού η σκέψη δίνει ακόμα

δάκρυα στα μάτια, όπως η βροχή.

 

Φυσάει απόψε κι ο αέρας φέρνει

υγρές φωνές στης νύχτας το σκοτάδι,

φωνές μετέωρες που χτυπιούνται

με τις βροχής τις δυνατές σταγόνες.

 

Δάκρυα κι αγέρας κι αναμνήσεις,

που ζωγραφίζουν σχέδια στα τζάμια

και μοναξιά που σημαδεύει

τα φύλλα της καρδιάς που είναι άδεια.

 

Marinero