Μαύρος θλιμμένος ουρανός,
η μέρα δακρυσμένη,
ο πόνος κι ο αναστεναγμός
φουρτουνιασμένος ποταμός.
Της μέρας σκοτεινός σταυρός,
το φως εσταυρωμένο
και της ελπίδας ο υιός
κείται εν μνήματι νεκρός.
Κλάματα, θρήνοι γοεροί,
γυναίκες μυροφόροι,
της χώρας σώμα μ αίματα
νεκρά παιδιά στα ρέματα.
Τι κι αν πονάς, τι κι αν λυγάς,
πάντα στο νου να έχεις
πως πέρα από την Σταύρωση
υπάρχει η Ανάσταση.
Marinero
Παγιδευτήκαμε
στο κλουβί της ουτοπίας,
στην παγίδα της νιότης μας,
στα όνειρα για το μέλλον.
Πιστέψαμε σε υποσχέσεις
και λόγια που μοιάζαν αλήθεια,
σε σημαίες και υποσχέσεις.
Πιστέψαμε, Παγιδευτήκαμε, χάσαμε.
Αύριο θα 'ρθουν τα απορριμματοφόρα
και θα μαζέψουν τα υπολείμματα,
αφήνοντας χώρο στις νέες ουτοπίες.
Marinero
Είναι η νύχτα που σκέπασε τη χώρα
κι οι σιδερένιοι κεραυνοί του ολέθρου.
Είναι τα πτώματα που κείτονται στους δρόμους,
τα μαύρα σπίτια χάσκοντα, καμένα
κι οιμωγές που ακούγονται πριν σβήσει,
ο θάνατος που τη ζωή παραμονεύει.
Είναι που από μακριά παρατηρούμε
και διχαζόμαστε, αλήθεια τι να φταίει;
(άλλος στηρίζει το φονιά και άλλος το Θύμα).
Μαύρα μαντάτα, η ανθρωπιά μας
σε μιαν άκρη μένει πληγωμένη ,
μαζί με αυτούς που τράβηξαν στον Άδη.
Νύχτα έρεβος σκοτάδι, του θανάτου η βασιλεία,
χαμένα πήγανε ζωή, χαρά κι αγάπη.
Μάχη κυριαρχίας των στυγνών των συμφερόντων
κάποιων αρχόντων που απόντες, ζώνες επιρροής πάλι μοιράζουν.
Marinero
