Έβγαλε το πιστόλι ο ποιητής και πυροβόλησε.
Σκόρπισαν στον αέρα λέξεις και στίχοι και στροφές,
σαν χιόνι καλοκαιρινό, τριγύρω του στην άμμο
και ρίγησε ο θόρυβος αέρα και ησυχία.
Μετά σιωπή στη θάλασσα απλώθηκε ως πέρα.
Τα κύματα μετέωρα απομένοντας,
ξεσπούν στην έρημη ακτή σε βογγητό και θρήνο
τον Ποιητή, τον μαυλιστή, των λέξεων θρηνώντας.
Marinero
Μικρή μου αγάπη μη ξεχνάς
σαν αεράκι να φυσάς
με τα φιλιά να με μεθάς
ναι με δροσίζεις σαν περνάς
Με της νύχτας το δοξάρι σου τραγούδησα
με του φεγγαριού το τέλι σε νανούρισα
Μικρό μου αστέρι φωτεινό
Στον σκοτεινό τον ουρανό
Φωτίζεις αστραποβολάς
Όταν μου λες πως με αγαπάς.
Με της νύχτας το δοξάρι σου τραγούδησα
με του φεγγαριού το τέλι σε νανούρισα
όταν μου λες πως μ’ αγαπάς
πως με μαγεύεις σαν κοιτάς
τραγούδι με παρηγοράς
όταν σα ρούχο με φοράς
Με της νύχτας το δοξάρι σου τραγούδησα
με του φεγγαριού το τέλι σε νανούρισα
Marinero
Καθόταν στη σκιά ο Δάσκαλος
και σκέπτονταν το μύθο πώς θα πλάσει.
να ‘χει νεράϊδες; Να ‘χει δράκοντες;
ή μήπως πράσινα λιβάδια και λουλούδια;
Τον βασανίζανε οι λέξεις, τα νοήματα,
ποια ήτανε κατάλληλα βεβαίως,
να κάνει μύθο το τραγούδι του,
ως Ραψωδός που ήτανε σπουδαίος.
Καθόταν στη σκιά και σκέπτονταν
τους μύθους να ταιριάξει με κιθάρα
μια και πλησίαζαν τα Ανθεστήρια,
έκαιγε ο ήλιος, μεσημέρι ντάλα.
Τον βασανίζανε οι λέξεις, τα νοήματα,
ποια ήτανε κατάλληλα βεβαίως,
να κάνει μύθο το τραγούδι του,
ως Ραψωδός που ήτανε σπουδαίος.
Αυτά σκεπτότανε ο Δάσκαλος
Αυτά απασχολούσαν το μυαλό του,
Πέρασε η ώρα, ήρθε απόγευμα
Κι ακόμα να ‘βρει το ρυθμό του.
Marinero
