Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΤΑΞΙΔΙ


Ταξίδι φεύγω με καράβι μες τη νύχτα,
η φωτισμένη ακτογραμμή με χαιρετάει,
τίποτα πίσω στη στεριά δεν με κρατάει,
του κορμιού σου η ανάμνηση μια πίκρα

Ταξίδι φεύγω της ματιάς σου τα σκοτάδια
δεν τα φωτίζουν οι πλειάδες και οι φάροι,
σκάφος που μόνο του στα πέλαγα γυρνάει
δίχως πορεία και σκοπό πλέει τα βράδια.

Ταξίδι φεύγω, ένα φιλί σου και σωπαίνω,
με τις γοργόνες με τ’ αστέρια συντροφιά μου,
τίποτα πια δεν μένει πίσω στα δικά μου.
Σιωπή και μονάχος μου εδώ μένω

Marinero

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Μ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ



Μ ένα τραγούδι ζωγραφίζω τη ζωή μου,
μ ένα τραγούδι και με νότες λα μινόρε,
άραγε θα γυρίσουν σε ματζόρε;
άραγε θα ησυχάσουν την ψυχή μου;

ένα τραγούδι που το γράψανε οι ανάγκες,
ένα τραγούδι που το λεν σιγά, σιγά,
ένα τραγούδι λυπημένο στα σοκάκια,,
το τραγουδάει βραχνή φωνή στα σκοτεινά.

Μ ένα τραγούδι κι ένα τρίχορδο που κλαίει,
μ ένα τραγούδι, του Βαγγέλη* την πενιά,
άραγε θα ηρεμήσει την καρδιά μου;
άραγε θα φωτίσουν τα στενά;

ένα τραγούδι που το γράψανε οι ανάγκες,
ένα τραγούδι που το λεν σιγά, σιγά,
ένα τραγούδι λυπημένο στα σοκάκια,
το τραγουδάει βραχνή φωνή στα σκοτεινά.

Μ ένα τραγούδι που πικρά το λέει ο γκιόνης
και το σκορπίζει στους ανέμους η σιωπή,
με ένα τραγούδι που σφυρίζει ο αέρας
και του κρατάει το ίσο η βροχή.

ένα τραγούδι που το γράψανε οι ανάγκες,
ένα τραγούδι που το λεν σιγά, σιγά,
ένα τραγούδι λυπημένο στα σοκάκια,
το τραγουδάει βραχνή φωνή στα σκοτεινά.

*Βαγγέλης Κορακάκης

Marinero

ΚΑΡΤΕΡΕΜΑ

 

Πήρα ένα γράμμα σήμερα
που μου έγραφες πως θα ρθεις,
θα ρθεις στην πρώτη σου φωλιά
ξενιτεμένο αστέρι,
θα ρθεις στον πρώτο σου ουρανό
να γλυκοκελαηδήσεις.
Κι αν ίσως δεν αντάμωσες
την ευτυχία στα ξένα
κι ήτανε μαύρος ο ουρανός
κι ο ήλιος του φευγάτος,
σε καρτερά η μικρή αυλή
και το μικρό σπιτάκι,
σε καρτερώ κι η μαύρη εγώ,
πουλί μ ξενιτεμένο,
σε καρτεράει κι η ροδιά,
με ρόδα φορτωμένη,
να φας τα γλυκοσπόρια τους
τα ξένα να ξεχάσεις.

Marinero

https://soundcloud.com/marinero-4/njf84kamljvp

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

ΓΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ


Βάζω ένα όστρακο στ΄ αυτί μου και ακούω
να μου διηγείται ιστορίες για ένα ναύτη,
τον πρόγονο εκείνο που κανένα σπίτι,
ή και γυναίκας αγκαλιά είχαν κρατήσει.
Μόνο δεμένος στο κατάρτι πλοηγούσε
μακριά απ΄τις Σειρήνες, ή την Κίρκη,
την Καλυψώ, ή τις όμορφες κοπέλες
κι είχε σκοπό τον κόσμο να γυρίσει.
μίλαγε στους συντρόφους του για νόστο,
κι επιστροφή στα πάτρια εδάφη,
μα αυτός σκοπό δεν είχε άλλον,
στο μυαλό του μόνο τ΄ αέναο ταξίδι,
τα πέλαγα, της θάλασσας η αρμύρα τον εζούσε,
τα κύματα και η ριπία των ανέμων.
Στα καφενεία των νησιών θα τον βρεις,
μύριες μορφές να παίρνει τα βραδάκια,
με ένα ποτήρι ούζο να διηγείται ιστορίες
απ΄τα μακρινά τα πόρτα, κι από τις θάλασσες
που έχει ταξιδέψει, και τις χώρες.
Μα τον πονάει ακόμα η πληγή του
που τ΄ άνοιξε στα στήθη μια ομορφούλα
και γίνηκε κουρσάρος να κουρσέψει
τη νιότη της, τα κάλλη, το φιλί της.
Τώρα απόμεινε ναυάγιο γερασμένο,
κι αναθιβάλει περασμένα μπάρκα, δόξες
και τους συντρόφους τους χαμένους που διαβήκαν
κι όλους τους εκέρδισε ο Χάρος ο ολετήρας.

Marinero

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕ


Ταξίδεψέ με απόψε στο κορμί σου,
με των φιλιών την αύρα και τα χάδια,
την τρικυμία του έρωτά μου να σιγάσεις.
Κι αν δεν μας βγάλει η νύχτα σε ακρογιάλι,
και αν πόθος μας δεν καθησυχάσει,
του Έρωτα ναυτίλοι, ας χαθούμε
μέσα στο πέλαγος που ανοίγεται μπροστά μας.

Marinero

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ


Απόψε θα γυρίσω στα σοκάκια
που βγαίναμε τις νύχτες αγκαλιά,
να θυμηθώ στην ξάστερη βραδιά,
τους όρκους μας, τα χάδια, τα φιλιά.

Όταν θα συναντήσω την αγάπη,
θα την καλέσω να δειπνήσουμε μαζί,
να φύγουμε ταξίδι, δίχως χάρτη,
δίχως προορισμό, σε πέλαγος πλατύ.

Πέλαγος που ατέλειωτο προσμένει,
κύματα ο πόθος στο κορμί της, τα φιλιά,
με σκάφος την αγάπη που θα βγαίνει,
πλησίστια στου πελάγους την καρδιά.

Θα φτάσουμε στης θάλασσας την άκρη
και θα βουτήξουμε στον ξάστερο ουρανό,
μαργαριτάρι μας προσμένει το φεγγάρι,
κι οι ψίθυροι των άστρων στο βουνό.

Απόψε θα γυρίσω στα σοκάκια
που βγαίναμε τις νύχτες αγκαλιά,
να βρω ξανά τον πόθο να προσμένει
και μια καινούρια και ζεστή καρδιά.

Marinero

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

ΜΕΝΕΙ


Μένουν σκιές ακόμα,
στο άδειο βλέμμα σου,
μένουν γραμμές ακόμα,
στα άδεια χέρια σου.
Μένουν μονάχα δάκρυα,
παλιά, φιλιά,
μένουνε αναμνήσεις,
άδεια αγκαλιά.
Μένει το όνομά του
στον άδειο φάκελο,
μένει μόνη η σκιά του,
κλειστό παράθυρο.
Ο έρωτας πού πήγε;
τώρα χειμώνιασε,
νύχτα, σκοτάδι, κρύο,
η μέρα χλόμιασε.
Μόνο ένα τραγούδι
ακόμα ακούγεται
και η ζωή που θέλει,
κι όλο επείγεται.

Marinero