ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ

Σαν γείρει ο ήλιος θα ξανάρθω,

ίσως πιο μαυρισμένος λόγω θέρους

κι απέ θ’ αφήσω να πέσουν απ’ τις τσέπες μου,

ηλιαχτίδες και όστρακα ανάμικτα με σταγόνες

από τ’ απόνερα μιας βάρκας που διέσχιζε το μπουγάζι

και το χτενάκι που χτένιζε τα γένια του Ποσειδώνα.

Μπορεί και ψήγματα χρυσής άμμου,

από την παραλία του καλοκαιριάτικου έρωτά μας.

Marinero

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ

Μια μικρή στην Άνω Πόλη,

στο Επταπύργιο κοντά,

μου έδωσε τα δυο της χίλια

κι αναστήθηκε η καρδιά.

Τώρα μόνος δε γυρίζω

και δεν κλαίω τις βραδιές,

το πιοτό πικρό δεν είναι,

γίναν μια οι δυο καρδιές

Μια μικρή ψηλά στα κάστρα,

βέρα Θεσσαλονικιά,

μου έδωσε φιλιά και χάδια,

και μ’ ανέβασε ψηλά

Τώρα μόνος δε γυρίζω

και δεν κλαίω τις βραδιές,

το πιοτό πικρό δεν είναι,

γίναν μια οι δυο καρδιές

μια μικρή, μια ομορφούλα

μου έχει κάψει την καρδιά

μα όταν μπει στην αγκαλιά μου

μου τη σβήνει τη φωτιά

Τώρα μόνος δε γυρίζω

και δεν κλαίω τις βραδιές,

το πιοτό πικρό δεν είναι,

γίναν μια οι δυο καρδιές

Marinero

ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Απόψε θα σε πάρω στο καΐκι

να πάμε στης Ψερίμου το νησί,

να ξενυχτίσουμε στην παραλία,

οι δυο μονάχα, εγώ κι εσύ.

Σαν Ροβινσώνες θα περάσουμε,

με ψάρια, χάδια, και φιλιά,

τα δυο μας, μέχρι να γεράσουμε.

Κι αν ίσως μας χωρίσει το αγέρι

κι αν θα μπατάρει το σκαφίδι,

θα μείνει της αγάπης μας τ αστέρι,

να φέγγει μοναχό καντήλι.

Θα λέει για την αγάπη το αγέρι,

οι γλάροι με τα άσπρα τους φτερά,

για μας τους δυο μικρό μου ταίρι.

Θα γίνει ο έρωτάς μας παραμύθι

που τον χειμώνα θα το λένε οι γριές

τις νύχτες που θα φέρνει ο αγέρας

κρύο, για να ζεσταίνει τις καρδιές.

Αθάνατους ο Έρωτας θα κάνει

εμάς τους δυο που φύγαμε μαζί,

αστέρια στης νύχτας το φουστάνι

Marinero