ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

Απόψε σε περίμενα του κάκου,

δεν θα σε φέρει το νυχτερινό λεωφορείο,

ξεχάστηκε και πάλι ο οδηγός του.

Στη στάση του κάκου σε προσμένω

κι ο χρόνος που περνά. Δεν ειν αστείο.

Μόνος στη στάση με βροχή και μπόρα,

έχει νυχτώσει κι εγώ βρέχομαι απ’ ώρα.

Δεν έρχεσαι η νυχτιά να ξαστερώσει

και αργεί ακόμα η αυγή να ξημερώσει.

Απόψε σε περίμενα του κάκου,

τρύπια η μαρκίζα το νερό όλο σταλάζει.

Έχει νυχτώσει και η βροχή με έχει μουσκέψει,

να χα τα μάτια σου τη νύχτα να φωτίσουν,

κι εγώ κρυώνω μες της νύχτας το σκοτάδι.

Μόνος στη στάση με βροχή και μπόρα,

έχει νυχτώσει κι εγώ βρέχομαι απ’ ώρα.

Δεν έρχεσαι η νυχτιά να ξαστερώσει

και αργεί ακόμα η αυγή να ξημερώσει.

Marinero

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

       

Στην χάση είμαι του φεγγαριού και ταξιδεύω

το υγρό του φως λικνίζεται στο πέλαγος.

Σαν καβαλάρης στην άκρη του καιρού

στις μυστικές σπηλιές του ωκεανού

Με την επόμενη πανσέληνο σε περιμένω

ωσάν θεός που ερωτεύτηκε μια νύμφη.

Σαν ποταμός την άκρη της πηγής,

σαν κεραυνός τις στάλες της βροχής.

Με το φεγγάρι με τ’ αστέρια σε προσμένω

Σαν ξαστεριά που αφτιασίδωτη στολίζει.

Σαν ναυαγός την άκρη της στεριάς

σαν λυπημένος τον ήχο της χαράς 

Τις νύχτες το φεγγάρι συντροφεύει

την λύπη μου κι εσένανε γυρεύει 

Marinero

ΝΑΥΑΓΟΣ

Απόσταση και πείνα του κορμιού σου

διαφεντεύει τώρα τις βραδιές μου,

μειώθηκαν στην ξέρα οι αντοχές μου,

ναυαγισμένος είμαι του φιλιού σου.

Ανάσταση δεν έρχεται  μωρό μου

ας τρεμοπαίζουν νότια οι φωτιές μου,

φωτίζουν μονάχα τις ουλές μου,

απορημένο στέκει τ’ όνειρό μου.

Αβάσταχτη πικρή η απουσία,

θαλασσοδέρνει κύμα το φεγγάρι,

η θάλασσα στο χρόνο θα με πάρει,

μπαρκαρισμένο στην Αχερουσία