ΕΛΑΦΡΟΙΣΚΙΩΤΗ

Τις νύχτες όλοι στο νησί εκλειούσανε τις πόρτες
Μη μπουν τα σκανταλιάρικα τα ξωτικά στο σπίτι
και πάρουν και ταράξουνε τον ύπνο και τα όνειρα,
Την ηρεμία των παιδιών, τον ύπνο των γερόντων.
Μα εκείνη δεν εσκιάζονταν, μήτε την πόρτα κλειούσε,
Γιατί είχε αγαπητικό των ξωτικών τον πρώτο.
Έτσι μολόγαγαν οι γριές κοιτώντας φοβισμένες
Λοξά κατά την πόρτα της και κάναν το σταυρό τους.
Φοβόντουσαν οι έρημες για το κακό της μάτι
Και έλεγαν για εκείνηνε άσχημες ιστορίες.
Τάχα κοιμάται με στοιχειά, με ξωτικά και μάγους,
Λογιών, λογιών φαντάσματα και με καλικαντζάρους.
Μα αυτά ήταν όλα ψέματα που μόνο γριές τα λένε
Και που φοβίζουν τα παιδιά και τους χαζούς ανθρώπους
Γιατί δεν ήτανε μάγισσα, μα αγγελοκρουσμένη,
Μονάχα αλαφροΐσκιωτη που μίλαγε στους ίσκιους.

Marinero

 

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

 

Απόψε σε φωτίζει το φεγγάρι
κι ίδια Θεά φαντάζεις στο μυαλό μου.
Όπως Θεά στο δρόμο της σελήνης,
που φωτεινός με οδηγεί ως το ναό σου.
Κορμί, ναός, χαρά του κόσμου,
χαρά στα μάτια μου που βλέπουν,
στα χέρια μου που αγγίζουνε το θαύμα
κι αναζητούν τη σωτηρία μες τη φλόγα,
της μυστικής γεωγραφίας του κορμιού σου.

Marinero

 

 

ΤΡΙΚΥΜΙΑ

 

Περιορισμένη ανάμεσα σε βράχους και μπεντένια,

ασφυκτιά η ψυχής της θάλασσας και θυμώνει.

Κύμα η οργή της, τα κτυπά και τα φθείρει.

Της ψυχής μου πώς μοιάζει που κι αυτή δεν αντέχει,

και χτυπάει με λύσσα τα σίδερα του κλουβιού,

που την κλείσανε του κόσμου τα πρέπει.

 

Marinero